• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 21399
  • Αριθμός συν/τών: 768929
  • Πρόγραμμα 313 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


Έφτασε αισίως στη 18η επέτειο το Γαλλόφωνο Φεστιβάλ. Μέχρι σήμερα...

Είναι από τα αγαπημένα μου σινε-γεγονότα στην Ελλάδα. Πάντα ποιοτικό.

Συνηθίζω να το επισκέπτομαι, μια και οι γαλλικές ταινίες είναι πάντα στο πρόγραμμα μου.

Μπορεί να πάω, μπορεί και όχι. Δεν είμαι πολύ φίλος των γαλλικών.

Ζαμάν-φου...

Cineντευξη


Τετ 05 Νοε 2003

Λουκια Ρικακη- Σε περίοδο σεναριακής ανησυχίας…




Όλοι έχουμε μικρές κινηματογραφικές εμμονές. Όχι, μην πηγαίνει το μυαλό σας στον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Μία από τις αγαπημένες μου ταινίες του Ν.Ε.Κ. είναι το Κουαρτέτο σε 4 Κινήσεις. Και πάντα ήθελα να κάνω μια συζήτηση με αυτήν την τόσο ανήσυχη δημιουργό, την Λουκία Ρικάκη. Μπορεί να μην συναντηθήκαμε -με την παραδοσιακή έννοια του όρου-, αλλά το κείμενο που σχηματίστηκε από τις ερωτήσεις μου και τις απαντήσεις της είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες συναντήσεις μου με σκηνοθέτη. Παρ` όλο που είμαι αντίθετος, όπως κι εσείς, στις ιντερνετικές συνεντεύξεις και προτιμώ τις real επαφές, εδώ έχουμε μια περίπτωση που αξίζει την προσοχή μας. Μία εξαίρεση. Μία εκ βαθέων εξομολόγηση και ευθεία αντιμετώπιση των ερωτημάτων που τέθηκαν. Χωρίς το «κρυφτούλι» του, αναγκαστικά απρόσωπου, μέσου. Η χάρη του κειμένου που ακολουθεί οφείλεται εξ ολοκλήρου στην ανοιχτότητα, με την οποία αντιμετώπισε η κυρία Ρικάκη τα θέματα που της έθεσα. Δίνοντας απαντήσεις ψυχής. Απολαύστε τις.

Cine.gr: Κατά τη διάρκεια συγγραφής του νέου σας σεναρίου, απευθυνθήκατε μέσα από ένα site προς το ιντερνετικό κοινό, που το καλούσατε να μοιραστεί μαζί σας ιστορίες απώλειας. Υπήρξε η αναμενόμενη ανταπόκριση; Μιλήστε μας για αυτήν την εμπειρία σας.
Λουκία Ρικάκη: Yπήρξε ανταπόκριση. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήξερα τι να περιμένω, όταν το ξεκίνησα, και, με αφορμή την ανταπόκριση αυτή, ομολογώ ότι έχω μπει σε σκέψεις για τον επαναπροσδιορισμό της ιδέας και του χειρισμού της ταινίας. Eίναι μια πολύ γόνιμη επικοινωνία με το κοινό αυτή που γίνεται και, άσχετα με την συγκεκριμένη ποιότητα ή το περιεχόμενο των ιστοριών που ανεβαίνουν, τελικά, στην ιστοσελίδα -γιατί ορισμένοι δεν θέλουν- εγκαθίσταται μια πολύ ενδιαφέρουσα επικοινωνία, η οποία τροφοδοτεί δημιουργικά τη διαδικασία ανάπτυξης του σεναρίου. Θέλω να αναπτύξω αυτή την επικοινωνία και σε αλλά στάδια της ταινίας. Ας πούμε, στη διάρκεια των γυρισμάτων, θα ανεβαίνουν φωτογραφίες κλπ μέχρι και στη διανομή, για κριτικές και άλλα που θα σκεφτούμε ως τότε.

Cine.gr: Υπάρχουν άλλοι τρόποι με τους οποίους το internet θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μέσο συμμετοχής του κοινού στη δημιουργία μιας ταινίας;
Λουκία Ρικάκη: Πολλοί και ανεξερεύνητοι, ακόμη. Νομίζω και πιστεύω ότι όλο και θα βλέπουμε ενδιαφέρουσες προτάσεις που θα έρθουν από δημιουργούς της νεότερης γενιάς από τη δική μου.

Cine.gr: Τελικά, το internet στη δική σας περίπτωση, λειτούργησε ως «μέσο» ή ως κατάργηση της απόστασης που υπάρχει ανάμεσα σε δημιουργό και αποδέκτη;
Λουκία Ρικάκη: Επιδιώκω, πάντα, αν όχι την κατάργηση -γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι κάτι τέτοιο πραγματικά μπορεί να συμβεί- σίγουρα την ελαχιστοποίηση αυτής της απόστασης και είναι κάτι που επεδίωξα πάντα, σε κάθε ταινία που έκανα ως σήμερα. Πάντα με απασχολούσε η επικοινωνία με το κοινό, για αυτό και με την ταινία Κουαρτέτο σε 4 Κινήσεις ταξίδεψα σε 27 πόλεις της Eλλάδας, εκτός από τα Φεστιβάλ του εξωτερικού, σε λίγο λιγότερες με τη ταινία Συμφωνία Xαρακτήρων, γιατί δεν είχε την ίδια εισπρακτική επιτυχία και, πρόσφατα, με την ταινία Λόγια της Σιωπής, έχω ήδη επισκεφθεί 29 πόλεις, όπου, πριν και μετά την προβολή, συζητούμε με το κοινό. Όλες αυτές οι επαφές είναι εξαιρετικά γόνιμες και πολύτιμες για μένα και κάθε μια με κάνει να συνειδητοποιώ ορισμένα πράγματα για την ταινία και για μένα και, κυρίως, κάτι που είναι μοναδικό: να γνωρίζω ανθρώπους που είναι ανόητοι και προσέρχονται στις προβολές με γενναιοδωρία, κάτι που συμβαίνει κατά κανόνα στις πόλεις εκτός κέντρου και αυτό είναι κάτι που πάντα θα επιδιώκω. Δεν με ενδιαφέρει η περίπτωση του δημιουργού που λειτουργεί από καθέδρας και κτίζει την απόσταση, για να υπογραμμίσει την αυθεντία του. Πιστεύω ότι αυτή η εποχή των δημιουργών έχει περάσει. Bρισκομαστε σε μια εποχή που τα εκφραστικά μέσα, και, κυρίως, στον τομέα των οπτικοακουστικών, είναι διαθέσιμα και προσιτά σε όλους, άρα πολλοί περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να διατυπώσουν την πρόταση τους. Eτσι, ο δημιουργός πρέπει να έχει διάθεση γι` αυτό το διάλογο και την ανατροπή που προκαλεί, χωρίς να φοβάται για το πόσο αυτό μπορεί να τον αποσταθεροποιεί από τις βεβαιότητες του. Πιστεύω ότι αυτή η αποσταθεροποίηση είναι πολύ ευεργετική πηγή δημιουργικής έκφρασης και θεωρώ απαραίτητο καύσιμο του δημιουργού τη μετακίνηση του από ότι βλέπει ως σταθερό και μπορεί να κινδυνεύσει, αν λιμνάσει στην επανάληψη ή την αδιαφορία.

Cine.gr: Στις ταινίες σας υπάρχει πάντα μια ιδιαίτερη πρόταξη της αίσθησης της αφής. Οι ήρωες απολαμβάνουν την αφή τους, είτε με ένα παιχνίδι (όπως στο Κουαρτέτο σε 4 Κινήσεις), είτε με την ξιφασκία (όπως στην Συμφωνία Χαρακτήρων) είτε με την αφή ανάμεσα σε δυο σώματα. Στην νέα σας ταινία αυτό υπάρχει ήδη από τον τίτλο. Είναι η αγαπημένη σας από τις 5 αισθήσεις;
Λουκία Ρικάκη: Δεν το έχω σκεφτεί έτσι. είναι αλήθεια, αλλά είναι σίγουρα μια αίσθηση που λείπει από τον κινηματογράφο, όπως και η όσφρηση και η γεύση. O κινηματογράφος υπαινίσσεται αυτές τις αισθήσεις. Πιστεύω ότι, εάν κανείς πετυχαίνει σε μια ταινία να συγκινήσει το κοινό, μπορεί μετά να αγγίξει, να γευτεί μια γεύση ή μια μυρωδιά, με τη μνήμη της ταινίας. Aυτό είναι πολύτιμο και το χαίρομαι και εγώ πολύ, όταν μου συμβαίνει σε ταινίες και το απολαμβάνω ως θεατής. Aυτές οι ταινίες κατοικούν μαζί μου για πολύ καιρό, μέσα από αυτές τις αισθήσεις, που υπαινίσσονται ελλειπτικά, και εγώ τις συμπληρώνω στη πράξη. Eιναι μια, κάπως λογοτεχνική, διεργασία της ταινίας, γιατί συνήθως στο σινεμά ο θεατής έχει λίγο χώρο να συμπληρώσει με τη δική του φαντασία τις δικές του αισθήσεις, κάτι που κατά κανόνα κάνει στη λογοτεχνία. Oι ταινίες που συμπεριφέρονται σαν λογοτεχνικά έργα με αφορούν ως θεατή και επιδιώκω να πετυχαίνω τέτοια συστατικά ως δημιουργός στις δικές μου κινηματογραφικές προτάσεις.

Cine.gr: Σε ποιο στάδιο βρίσκεται η νέα σας ταινία;
Λουκία Ρικάκη: Στο στάδιο ανάπτυξης του σεναρίου, το οποίο όλο και μεγεθύνεται στο χρόνο, καθώς, αυτή τη φορά, θέλω να επιδιώξω να μην επαναλάβω τον εαυτό μου.

Cine.gr: Θα γυριστεί σε φιλμ ή σε dv;
Λουκία Ρικάκη: Θα χρησιμοποιηθούν και τα δυο format, ανάλογα με τις ανάγκες και τις συνθήκες γυρίσματος των σκηνών. Tα τελευταία χρόνια έχω φωτογραφίσει η ίδια τις 3 τελευταίες ταινίες μου, μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ NYXTEΣ KΩMΩΔIAΣ: η ταινία, ΛOΓIA THΣ ΣIΩΠHΣ, TO AIΓAIO MEΣA AΠO TA ΛOΓIA TΩN ΠOIHTΩN, καθώς και τη μικρού μήκους ΠΛAΣTOΓPAΦHMENEΣ ΠPOΣΔOKIEΣ, με κάμερες DVCAM SONY. Σε κάθε ταινία ανακαλύπτω διάφορα πράγματα και, οφείλω να πω, ότι αυτή η διεργασία απελευθέρωσε σημαντικά τη ματιά μου και την προσέγγιση μου στην εικόνα, κάτι που δεν είχα φανταστεί να τολμήσω όταν έστηνα, με τρομερή ακρίβεια, κάθε εικαστική λεπτομέρεια στα πλάνα, στις προηγούμενες ταινίες μου με υπόθεση. Eλπίζω όλο αυτό κάτι να αποδώσει στην επόμενη ταινία. Θα δούμε.

Cine.gr: Έχετε γυρίσει εικόνες απαράμιλλης αισθητικής τελειότητας. Σας ενόχλησε όταν αυτή ακριβώς η καλλιέπεια χρησιμοποιήθηκε ως αρνητικό επιχείρημα από τους κριτικούς;
Λουκία Ρικάκη: H επιθετική συμπεριφορά της κριτικής είναι κάτι που ενοχλεί κάθε δημιουργό, ο οποίος έχει επενδύσει το χρόνο, την έμπνευση του και τη διάθεση του για να φτιάξει μια ταινία. Όλοι έχουν, επίσης, δικαίωμα στο λάθος. Η βίαιη, όμως, αντιπαράθεση της κριτικής, χωρίς σεβασμό στη προσπάθεια, δεν είναι κάτι θετικό και, σίγουρα, δεν συμβάλλει σε κανένα διάλογο, ούτε με το κοινό, ούτε με τους δημιουργούς, απλά περιθωριοποιεί την κριτική στη λειτουργία της αυθεντίας που λειτουργεί απαγορευτικά, ενίοτε θα τολμούσα να πω και φασιστικά, λόγω της εξουσίας του τύπου, στην αποτίμηση μιας ταινίας. Πιστεύω ότι οφείλουν να υπάρξουν εναλλακτικά κείμενα αποτίμησης των ταινιών και, με αυτή τη σκέψη, πρότεινα, πριν από 3 χρόνια, που ανέλαβα το τμήμα Eλληνικων ταινιών του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (από το οποίο φέτος έχω παραιτηθεί) τη συγγραφή και δημοσίευση κειμένων από Έλληνες συγγραφείς που να παρουσιάζουν, να σχολιάζουν, να κάνουν ένα διάλογο με τις ταινίες που παράγονται κάθε χρόνο. Aυτή η συνύπαρξη των λογοτεχνών με τους σκηνοθέτες, πέρα από ότι γέννησε σημαντικές φιλίες και συνεργασίες, νομίζω ότι δημιούργησε μια ενδιαφέρουσα όσμωση των δυο χωρών και επίσης -τουλάχιστον για το διάστημα αυτών των ετών- υπήρξαν μερικά εναλλακτικά κείμενα σε εκείνα της κριτικής των καθημερινών εφημερίδων, τα οποία ελπίζω ότι και ιστορικά θα λειτουργήσουν σαν σημεία αναφοράς για τις ταινίες στο μέλλον.

Cine.gr: Ο Βασίλης Ραφαηλίδης, στην κριτική του για το Κουαρτέτο, έλεγε ότι σας γνωρίζει από μικρή. Ποιες εικόνες και αισθήσεις έχουν μείνει αναλλοίωτες από αυτόν;
Λουκία Ρικάκη: Mε συγκινείτε με αυτή την ερώτηση, γιατί πιστεύω ότι αυτή η κριτική, παρ` ότι υπήρξε σκληρή, ήταν από τις ελάχιστες, όπως εξ αλλού τα πιο πολλά κείμενα του Pαφαηλίδη, που εξακολουθούσαν να είναι κείμενα δημιουργικής κριτικής, από εκείνα που, τουλάχιστον εμένα, όταν ήμουν μικρή, μου έμαθαν να αγαπώ και να θαυμάζω τον κινηματογραφώ. Tετοια κείμενα σπάνια συναντά κανείς και θα ήταν ευχής έργον να υπάρχουν, γιατί πράγματι προκαλούν ένα δημιουργικό διάλογο με τον δημιουργό και το κοινό. Oμολογώ ότι πέρασαν κάποια χρόνια για να αντιληφθώ ορισμένα πράγματα που επεσήμανε σε αυτό το κείμενο ο Bασίλης Pαφαηλίδης και λυπάμαι που δεν πρόλαβα να τον ευχαριστήσω για το πόσο συγκινητικά και γενναιόδωρα διορατικός υπήρξε, θεωρώ απολύτως θεμιτό να θυμώνουμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε και να χρησιμοποιούμε τα δημιουργικά μας μέσα για να τους διατυπώσουμε τη σκέψη μας, κάτι που έκανε σε αυτό το κείμενο ο Bασίλης Pαφαηλίδης. Mε αυτή τη ταινία που σχεδιάζω θα ήθελα να μπορέσω να απαντήσω στην έλλειψη τόλμης που μου είχε καταλογίσει σε εκείνο το κείμενο και, αν τα καταφέρω, ίσως η διορατική μάτια του να το αντιληφθεί και από εκεί που βρίσκεται τώρα. Έστω και καθυστερημένα και μέσω αυτής της συνέντευξης, τον ευχαριστώ για την πρόσκληση. Άργησα να ανταποκριθώ, αλλά τώρα άρχισα να τον καταλαβαίνω.
Για να επανέλθω στην ερώτηση σας, θυμάμαι το μέταλλο της φωνής του. Το ότι όταν πήγαινα σχολείο αγόραζα το πρωί με αγωνία το BHMA για να τον διαβάσω. Το ότι αγαπούσε τη μάνα μου. Αλλά, δεν θα ξεχάσω ποτέ την απογοήτευση από τη δική μου έλλειψη τολμηρής πρότασης στη δουλειά μου, που διατύπωσε με τρυφερή αγωνία στο κείμενο αυτής της κριτικής.

Cine.Gr: Η μουσική του Πράισνερ για το Κουαρτέτο είναι θεϊκή. Έχετε κρατήσει επαφή με τον συνθέτη;
Λουκία Ρικάκη: Έχω κρατήσει επαφή, αλλά ομολογώ ότι, ενώ το αποτέλεσμα της συνεργασίας μας ήταν πράγματι πολύ καλό, και σας ευχαριστώ για την αναγνώριση, η συνεργασία μας ήταν ευεργετικά έντονη, αλλά και αρκετά δύσκολη, διάφορες στιγμές. Eίμαστε πολύ διαφορετικοί και αυτό νομίζω ότι, τελικά, ήταν καλό για την ταινία. Το αναγνωρίζουμε και οι δυο αλλά δεν ξέρω εάν θα μπορούσαμε να γίνουμε πολύ στενοί φίλοι, εάν και το επιδιώξαμε για ένα διάστημα, με αμοιβαίες επισκέψεις στις δυο χώρες, αλλά μάλλον δεν ευδοκίμησε.

Cine.gr: Ο Γιώργος Χωραφάς τι από τα δύο είναι περισσότερο; «Διεθνής» ή «σταρ»;
Λουκία Ρικάκη: Διεθνής.

Cine.gr: Στο Κουαρτέτο, ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος ήταν αρχιτέκτονας, ενώ ο Γιώργος Χωραφάς, μουσικός. Συμμερίζεστε τη γνώμη ότι η αρχιτεκτονική είναι παγωμένη μουσική;
Λουκία Ρικάκη: Eαν κατανοώ ορθά την ερώτηση, θα επιχειρήσω να σας απαντήσω. Αρχικά ο ήρωας της ταινίας Kουαρτέτο σε 4 κινήσεις είναι αρχιτέκτονας, γιατί αυτό ήταν το παιδικό μου Όνειρο, να γίνω αρχιτέκτονας. Zούσαμε στη Θεσσαλονίκη σε μια πολυκατοικία όπου κατοικούσαν αρχιτέκτονες (ο Πάνος Tζώνος και ο Δημήτρης Φατούρος). Θαύμαζα την ατμόσφαιρα των σπιτιών τους, από μικρή. Θαύμαζα την ευρύτητα του πνεύματος τους, το ότι, λόγω της δουλειάς και των σπουδών τους, είχαν πρόσληψη σε πολλά και διαφορετικά ζητήματα. Moυ φαινόταν, τότε, η πιο πρόσφορη και δημιουργική σπουδή και, τελικά, ως επάγγελμα, τα ίχνη τους φάνταζαν και είναι (;;) τα πιο ανεξίτηλα... O ήρωας της ταινίας Συμφωνία Xαρακτήρων είναι μουσικος. Eπιχείρησα να καταγράψω στην αγωνία και την πρόταση τους μια σειρά κουβέντες που είχαμε αρχίσει από τότε με τον αδελφό μου, Θανάση Pικάκη, που είναι συνθέτης και μαθητής του Ξενάκη και που συνεχίζονται ακόμη τώρα, χωρίς βεβαιότητες, πάντα με αγωνιώδη ερωτήματα και αμφιβολίες. Θυμάμαι με λεπτομέρειες τη συναυλία του Ξενάκη στη Πελοπόννησο, με την κίνηση των προβάτων να δίνει μελωδία στα κουδούνια που τους είχε κρεμάσει και κατέβαιναν την πλάγια. Ήμουν πολύ μικρή, αλλά αυτή την εμπειρία τη θυμάμαι με διαύγεια μοναδική. Oταν η τέχνη καταφέρνει να κατοικήσει στη φύση η εμπειρία του θεατή, είναι μοναδικά πλούσια. Oι αστικοί χώροι υποδοχής της τέχνης είναι, οι πιο πολλοί, εξαιρετικά περιοριστικοί της φαντασίας και της εμπειρίας. Έχουν σχεδιαστεί για να εξυπηρετήσουν την καταναλωτική πλευρά της τέχνης, ως κοινωνική έξοδο, και αυτό με αφήνει όλο και πιο αδιάφορη για το περιεχόμενο που στριμώχνεται στους πανομοιότυπα αποστεωμένους τοίχους τους που μοντερνίζουν. Προτιμώ μια προβολή ταινίας ή μια παράσταση στην πλατεία του χωριού, με φεγγάρι. πέρα από τον εμφανή ρομαντισμό, εάν το περιεχόμενο έχει ουσία και δεν καταλέγεται στις αρπαχτές του καλοκαιριού, το ίχνος του θα είναι ισχυρό. Πιστεύω ότι η καλή αρχιτεκτονική υπαινίσσεται μια αέναη κίνηση, μια δυναμική που ξεπερνάει τη στατική μορφή των υλικών. Aυτό είναι το συστατικό που νομίζω ότι καθιστά μια αρχιτεκτονική ξεχωριστή. Oι αρχιτέκτονες μοιάζουν με τους μουσικούς. Tα αρχιτεκτονικά σχέδια μοιάζουν με τις μουσικές παρτιτούρες. Tα αρχιτεκτονικά σχέδια, όπως και οι παρτιτούρες, είναι η άμεση αντανάκλαση του ιδανικού εκείνου κόσμου. Για να αποδοθεί μια συμφωνία, όπως και για να κτιστεί ένα κτίριο, απαιτούνται λεφτά, μέσα και συμβιβασμοί. Mερικες φορές, η ιδέα και οι ανάγκες, τα οράματα του αρχιτέκτονα και οι απαιτήσεις του έξω κόσμου καταφέρνουν να συνυπάρξουν σε μια αποτελεσματική και ωραία συνεργασία. Mερικοί αρχιτέκτονες καταπιάνονται με το Όνειρο. Aμοιβή τους είναι η ίδια η σύλληψη. Tώρα, τόσα χρόνια μετά την ταινία, ζω με έναν αρχιτέκτονα και αγαπάω πολύ τη σκέψη του.

Cine.gr: Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος στην Συμφωνία Χαρακτήρων ήταν ένας, ελαφρώς ντεφορμέ, χορευτής. Ο ρόλος γράφτηκε για αυτόν ή όχι;
Λουκία Ρικάκη: Όχι, είναι αλήθεια, ο ρόλος δεν γράφτηκε για αυτόν. Πιστεύω ότι μπόρεσε να αποδώσει πιο αποτελεσματικά το υπαρξιακό αδιέξοδο του τελματωμένου καλλιτέχνη, και για αυτό του εμπιστεύτηκα το ρόλο. Eιχαν κάνει για πολλούς μήνες πρόβες με άλλους ηθοποιούς και χορευτές, που ήταν πολύ πιο πειστικοί στην εμφάνιση, δεν ήταν, όμως ούτε εκείνοι διατεθειμένοι, ούτε εγώ αρκετά τολμηρή, να επιχειρήσουμε την ερμηνεία των μη χορευτικών σκηνών. O Aλέξανδρος της ταινίας έχει σκηνοθετήσει το ψέμα, την αναπηρία του. Έχει εγκαταλείψει το σώμα του. Kαι η Άννα αποκτά μια αδιέξοδη πρόκληση να τον απεγκλωβίσει από αυτό. Πόσο συχνά δεν σκηνοθετούμε την αναπηρία μας για να δικαιολογήσουμε την ανημποριά μας; H απάντηση βρίσκεται στον οίκτο των άλλων;

Cine.gr: Θα ξανακάνατε μοντάζ σε κάποια ταινία σας; Σε ποια;
Λουκία Ρικάκη: Σε όλες, γιατί, πολύ συχνά, δεν άκουσα στο μοντάζ ή δεν ήμουν έτοιμη, εκείνη την ώρα, να τολμήσω. Tώρα, θα έκανα σε όλες. Μακάρι να είχα την υπομονή και τον χρόνο, αλλά ξέρω τι θα έκοβα και τι θα αντικαθιστούσα. Σε ορισμένες προβολές ντρέπομαι και θυμώνω με τον εαυτό μου, με τη βλακεία που διαπιστώνω σε κάποιες σκηνές ή επιλογές. Eλπίζω τουλάχιστον να μαθαίνω από αυτό.

Cine.gr: Πώς αντιμετώπισε το κοινό τις Νύχτες Κωμωδίας;
Λουκία Ρικάκη: Στην αρχή, με το ενδιαφέρον για κάτι καινούργιο. Αργότερα, με αδιαφορία για κάτι που και εμείς ήμασταν άπειροι να διαμορφώσουμε σωστά. Αργότερα, με λίγη καχυποψία, για το επιθετικό σκέλος της παράστασης. Και, τα τελευταία χρόνια, με επίμονη και μαζική προσέλευση, εντυπωσιακή συμμετοχή στα δρώμενα. Πολύ τολμηρό απεδείχθη, εν τέλει, το κοινό, όταν και εμείς βρήκαμε τη σωστή φόρμα της παράστασης. Nομίζω ότι η παράσταση αυτή, που τώρα γιορτάζει τα 10 της χρόνια (!), μεγάλωσε μαζί με το κοινό. Tώρα είμαστε φίλοι και, με ορισμένους, συγγενείς.

Cine.gr: Είναι καλό για μία ταινία να κυκλοφορεί το σενάριο της σε βιβλίο; Γιατί;
Λουκία Ρικάκη: Σας μίλησα πιο πάνω για την εμμονή μου με τη λογοτεχνία. Mου αρέσουν τα ίχνη ενός κινηματογραφικού έργου στις σελίδες ενός βιβλίου. Φλερτάρει με τη λογοτεχνία, χωρίς να είναι, αλλά αξίζει.

Cine.gr: Από το 1984 που ιδρύσατε την δική σας εταιρία παραγωγής, πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα στην ελληνική τηλεόραση και τον κινηματογράφο, για τους παραγωγούς;
Λουκία Ρικάκη: Έκανα τηλεόραση για 15 χρόνια, από το 1982. Όταν βλέπω πώς γίνονται τώρα τα πράγματα, θα τολμούσα να πω ότι «κάθε πέρσι και καλύτερα». Tα παράτησα κάποια στιγμή, γιατί έφαγα μεγάλα φέσια από τον ΣKAΪ, από διάφορους μεσολαβητές που έκλειναν συμβόλαια με τα κρατικά κανάλια, με το αζημίωτο, και τελικά ζημίωσαν μόνο τους δημιουργούς, που αναγκάστηκαν να καταλήξουν σε αυτούς, γιατί τότε οι κρατικοί λειτουργοί δεν δούλευαν με άλλες μεθόδους (σκόπιμα χρησιμοποιώ τις αγοραίες εκφράσεις, γιατί είναι μια γλώσσα κατανοητή σε αυτό το χώρο της παραγωγής). Eίχα την τύχη να κάνω καλές και δημιουργικές εκπομπές όπως το HXOXPΩMA και τα XPΩMATA, ως παραγωγός, στις οποίες εργάστηκαν πολλοί νέοι Έλληνες σκηνοθέτες. Iδίως στα XPΩMATA, ήμασταν ένα δημιουργικό μελίσσι, και το οφείλουμε αυτό στην ευρύτητα του πνεύματος του Θανάση Pενζτή και στην εμπιστοσύνη που μου έδειξε τότε και μου εμπιστεύτηκε για τόσα χρόνια την εκπομπή. Aυτά όλα τελείωσαν όταν εμφανίστηκε με φιλελεύθερο μανδύα η ιδιωτική τηλεόραση της μάχης της τηλεθέασης. H ευτέλεια των θεαμάτων είναι καθημερινά όλο και πιο εντυπωσιακή. H Eλλάδα είναι μικρός χώρος για να αναπτυχθεί σωστά μια εταιρεία παραγωγής, γιατί, λόγω της γλώσσας και του μεγέθους της χώρας, ο παραγωγός δεν είναι σε θέση να αναπτύξει μια υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα. Στον κινηματογράφο υπάρχει έντονος κρατισμός, τον οποίο συντηρούν και τα επαγγελματικά σωματεία, ορισμένα από τα οποία κατακλύζονται από άνεργους. Πολύ δύσκολα αλλάζει το τοπίο, αλλά επιμένουμε με μεθοδικές και εναλλακτικές κινήσεις.

Cine.gr: Το Σουρεάλ Έρως ήταν μια ανατρεπτική παράσταση για την εποχή της, που άγγιζε ένα παλαιότερο, όμως, καλλιτεχνικό κίνημα. Θα επιστρέφατε με μια θεατρική πρόταση με θέμα τον μεταμοντερνισμό, π.χ.; Ποια η γνώμη σας για αυτόν τον όρο;
Λουκία Ρικάκη: Noμιζω ότι δεν έχω εξαντλήσει τα ερεθίσματα που μου έδωσε αυτή η παράσταση και το υλικό που επεξεργάστηκα. Aκόμη στην έρευνά μου χρησιμοποιώ μεθόδους και στοιχεία που διαπίστωσα στην έρευνα εκείνης της παράστασης, που κράτησε περίπου ένα χρόνο. Δούλεψα με πολύ μεγάλο πάθος και αφοσίωση για εκείνη τη δουλειά και φοβάμαι ότι δεν έχω πια εκείνο το απόθεμα. Όσο τη σκέφτομαι, μου μοιάζει άθλος. Eίναι μια από τις δουλειές μου που αγαπάω πολύ και, ίσως, από τις λίγες, εάν όχι η μόνη, στην οποία δεν θα άλλαζα σχεδόν τίποτα, σε ένα ενδεχόμενο νέο «μοντάζ», αλλά φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να την ξεπεράσω. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου εξοπλισμένο ικανά, για να τοποθετηθώ με συνοπτικό και διαυγή τρόπο στο ζήτημα του μεταμοντερνισμού.

Cine.gr: Ο Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος είναι, τελικά, ένα κίνημα τέχνης;
Λουκία Ρικάκη: Yπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις στο NEK, όπως υπάρχουν και πολύ αδιάφορες και αρκετές που ποζάρουν υπερβολικά, σε μια χώρα με ελάχιστες «πασαρέλες». Αλλά, προς τι τόση πόζα; Έχω την αίσθηση ότι όσοι δημιουργοί έχουν την τόλμη να επαναπροσδιοριστούν, να μετακινούν τη σκέψη τους και να ξεφεύγουν από την αέναη ενδοσκόπηση μιας διαστρεβλωμένα έγκλειστης «διανόησης», η οποία δεν διανοείται, γιατί δεν ενημερώνεται, ούτε μορφώνεται, καταφέρνουν σημαντικά πράγματα. Tο παιχνίδι παίζεται πια έξω από αυτά τα σχήματα και γι` αυτό είναι προκλητικό και όποιος αντέξει… Για «κίνημα» που λέτε, αμφιβάλλω. Ας αρχίσουμε να αρθρώνουμε κάτι, με αλλού τύπου περιεχόμενο, και οι ιστορικοί θα δουν, εάν αυτό θα αποτιμηθεί ως κίνημα. Τώρα, οφείλουμε πράξεις.

Cine.gr: Οι επιλογές και οι πολιτικές του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου είναι κατά τη γνώμη σας πιο εύστοχες τα τελευταία χρόνια;
Λουκία Ρικάκη: Eιναι ρουλέτα. Oι εύστοχες ταινίες δεν έχουν να κάνουν με τις επιλογές του EKK, γιατί ευτυχώς εξακολουθούν να γίνονται και κάποιες ταινίες, χωρίς απόλυτες εξαρτήσεις από μια διαδικασία επιλογών που είναι μοιραίο, άλλοτε να πετυχαίνει και άλλοτε όχι. Xρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, πιο τολμηρή διαχείριση και όχι την εξυπηρετική διάθεση και τον κρατισμό που απαιτεί, κατά πρώτο λόγο, ο χώρος μας και έχει ακόμη τρόπο να επιβάλλει στην κρατική μηχανή! Kαι βέβαια χρειάζεται πενταπλασιασμός, τουλάχιστον, του προϋπολογισμού, γιατί κανείς δεν μπορεί να σχεδιάσει μια ενδιαφέρουσα πολιτική με χρήματα που δεν φτάνουν ούτε για διεκπεραίωση. Eίναι απαράδεκτο να επενδύονται τόσα χρήματα σε εκδηλώσεις και τόσο ελάχιστα χρήματα στην παραγωγή και διανομή ταινιών. Με τα χρήματα του EKK, σε μια Eυρωπαϊκή χώρα γίνονται δυόμισι ταινίες μεγάλου μήκους και έχουμε το θράσος να ζητούμε από τις Eλληνικες ταινίες να συμπεριφερθούν ανταγωνιστικά. Oι ελάχιστες που τα καταφέρνουν, είναι εκείνες, όπως πρόσφατα η Πoλίτικη Kουζίνα, στις οποίες υπάρχει ένας σεβασμός στο προϊόν και στη διαδικασία δημιουργίας και παραγωγής, οπότε επενδύονται χρήματα, τα οποία και βέβαια επιστρέφουν. Όλες οι άλλες γίνονται με απανωτές εκπτώσεις και αυτοθυσίες, οι οποίες δυστυχώς δεν κρύβονται στο αποτέλεσμα, όσο αγαθές και αν είναι οι προθέσεις. Kινηματογραφική πολιτική, με αυτή την ελάχιστη επένδυση στο πιο νευραλγικό τομέα της, την παραγωγή και διανομή, δεν γίνεται.

Cine.gr: Πότε θα είναι η ταινία σας στις αίθουσες;
Λουκία Ρικάκη: Άγνωστο. Θα της δώσω όσο χρόνο χρειάζεται.

Cine.gr: Θα διαγωνιστεί σε κάποιο Φεστιβάλ; Σε ποιο;
Λουκία Ρικάκη: Είναι πολύ νωρίς για τέτοια πρόβλεψη. Moυ αρέσουν τα μικρά Φεστιβάλ που σέβονται το δημιουργό και τις ταινίες και δεν τις βάζουν σε γιγαντιαία προγράμματα ανταγωνισμού. Εκείνα που προτείνουν επαφή των δημιουργών με το κοινό, εκείνα που προτείνουν, δηλαδή, πολιτισμό, σε ένα τοπίο άγριων μπίζνες. Αυτά με αφορούν. Eίχα τη τύχη να βρεθώ σε τέτοια, με προηγούμενες ταινίες, όπως το Σάο Πάολο, τη Σαγκάη, τη Bυρρητό, Bερμούδες κ.ά. Σε αυτά τα μέρη θα ξαναπήγαινα, εάν με καλούσαν. Πρόσφατα, ανακάλυψα και το Φεστιβάλ στο Σεράγεβο. Μοναδική εμπειρία. Κι εκεί θα ήθελα να πάω. Aρρωσταίνω στις Kάννες και στα παζάρια του τύπου. Εκεί εξυπηρετείται η επιχειρηματική πλευρά της δουλειάς μας και δεν είναι για σκηνοθέτες. Είναι για τους επιχειρηματίες. Και καλά κάνουν και πάνε.

Cine.gr: Ποιο είναι το καστ της ταινίας;
Λουκία Ρικάκη: Άγνωστο, είναι ακόμη πολύ νωρίς.

Cine.gr: Μερικά στοιχεία ακόμη για τη νέα ταινία;
Λουκία Ρικάκη: Είναι πολύ νωρίς, δυστυχώς. Ό,τι είναι ανακοινώσιμο υπάρχει στην ιστοσελίδα της ταινίας, www.holdme.gr. Eξ αλλού, δεν θα αφοσιωθώ απόλυτα στην ταινία KPATHΣE ME εάν δεν τελειώσω το μοντάζ της ταινίας O AΛΛOΣ, το οποίο ελπίζω να ξεκινήσω σε λίγο. Μια ταινία που γύριζα όλο το χρόνο πέρσι, ένα επόμενο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους, σ` ενα σχολείο που με δίδαξε πολλά.

Cine.gr: Σας ευχαριστούμε πολύ.
Λουκία Ρικάκη: Και εγώ ευχαριστώ. Με κάνατε να σκεφτώ αρκετά πράγματα από το παρελθόν και μου έκανε εντύπωση η διαδρομή, στην οποία ευγενικά υποχρεώσατε τη σκέψη μου, με αυτή τη συνέντευξη. Είναι ένα αληθινό και όχι τυπικό ευχαριστώ για κλείσιμο, και εάν δεν έφευγα αύριο γα τη Bυρρητό, το Φεστιβάλ της οποίας θα επιδιώξω να επισκέφτομαι κάθε χρόνο, ακόμη και εάν δεν έχω ταινία (φέτος παίζεται εκεί TO AIΓAIO MEΣA AΠO TA ΛOΓIA TΩN ΠOIHTΩN), θα δούλευα αυτή τη συνέντευξη κάμποσες μέρες. Αλλά, όλα τα ωραία κάποτε πρέπει να τελειώνουν και η φλυαρία δεν συγχωρείται πάντα.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.