• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cineντευξη


Δευ 19 Ιαν 2004

Περικλής Χούρσογλου, «Μάτια Από Νύχτα»




Με τον Περικλή Χούρσογλου συναντηθήκαμε στο γραφείο του στην Καλλιθέα. Το πρωινό σαββατιάτικο ξύπνημα δεν μας πτόησε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, αν και ήταν μόλις 10.00 π.μ., και προετοιμαζόταν για δύο πρεμιέρες του «Μάτια Από Νύχτα», έδειξε ενδιαφέρον να απαντήσει στις ερωτήσεις μας. Το γραφείο του είναι ένα «κλασικό» γραφείο σκηνοθέτη, γεμάτο μπομπίνες, σενάρια, βραβεία, αφίσες και φωτογραφίες από τις ταινίες του και από πρωταγωνιστές.

Cine.gr: Πείτε μας για τη σχέση σας με το internet.
Περικλής Χούρσογλου: Δεν είναι καλή. Ίσως γιατί είμαι 48 χρόνων και γιατί ο χρόνος που δαπανώ μπροστά στο κομπιούτερ τα τελευταία χρόνια ήταν για να γράψω σενάριο. Επεξεργασία κειμένου. Εκεί πίσω, όλα αυτά, είναι διαφορετικές βερσιόν του σεναρίου. Και αναρωτιέμαι πως πέρασαν 4 χρόνια δουλεύοντας μια ιστορία. Σχεδόν ένα χρόνο μετά τον «Κύριο με τα γκρι». Ξεκίνησε σχεδόν όπως πάντα: από μια εικόνα που έχω. Με δυο γυναίκες που η μία είναι απέναντι από την άλλη και είναι έτοιμες να πλακωθούν. Αυτό έφερε μια εικόνα και μετά μια άλλη εικόνα, ένα παζλ εικόνων. Προσπάθησα να τις ενώνω, να βρίσκω νήματα που τις συνδέουν. Ασυναίσθητα, όταν σκέφτεσαι κάτι, όλα τα πράγματα που σκέφτεσαι είναι προς την ίδια εικόνα. Όλες αυτές οι εικόνες έφτιαξαν ένα σύνολο πραγμάτων. Πολλές ιστορίες. Η δεύτερη βασική δουλειά ήταν να κόβω και να κρατάω τους πυρήνες των ιστοριών.

Cine.gr: Πόσες ήταν οι γραφές του σεναρίου;
Π.Χ.: Πέντε. Την 5Β γυρίσαμε. Υπάρχει η 1, 1Β, 1Γ, που είναι αυτή η οπτική. Η 2 είναι εντελώς διαφορετική, δεν είναι ότι απλώς αλλάξαμε μερικές σκηνές. Υπάρχουν τρεις χαρακτήρες Η πρώτη γραφή ήταν επικεντρωμένη στη γυναίκα, στη Ελευθερία. Στη δεύτερη έμπαινε πιο πολύ ο Χρόνης ο νταλικέρης. Στην τρίτη ήταν ισότιμα.

Cine.gr: Έχετε σκεφτεί να εκδώσετε το σενάριο σε βιβλίο;
Π.Χ.: Δεν είμαι εκδότης. Αν μου ζητήσει κάποιος το σενάριο και τον «Κύριο με τα γκρι» και το «Δημακόπουλο», ευχαρίστως.

Cine.gr: Σας καλύπτει αυτό; Αν κάποιος αναγνώστης δεν έχει δει την ταινία και διαβάσει το σενάριο ή το αντίστροφο, σας είναι αρκετό;
Π.Χ.: Κι εγώ το 99% των ταινιών που έχω δει, δεν έχω διαβάσει το σενάριο, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει από το να μου αρέσουν οι ταινίες. Άλλο πράμα το σενάριο, άλλο η ταινία. Η ανάγκη για να εκδοθεί κάτι, ξεκινάει από τον εκδότη. Σαν σκηνοθέτης ξεκίνησα και σκηνοθέτης νομίζω ότι είμαι πρωτίστως. Τα τελευταία 7-8 χρόνια το σενάριο με ενδιαφέρει σχεδόν εξίσου με την ταινία.

Cine.gr: Πιστεύετε στη «θεωρία του δημιουργού»;
Π.Χ.: Ήδη έχουν περάσει πολλά χρόνια από αυτή τη θεωρία. Από το σινεμά του δημιουργού έχουμε περάσει σε ένα αφηγηματικό σινεμά. Σε ένα σινεμά που ξανα-ανεβαίνουν οι σταρ. Έχουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα στην Ελλάδα, στην Πολίτικη Κουζίνα που έχει αρχίσει ως ταινία του Μπουλμέτη. Από το 1995. Είναι μια ιστορία που ήταν καθαρά δικιά του. Και ξαφνικά μετά από χρόνια αυτή η ταινία γίνεται και πάει πάρα πολύ καλά. Και πάει πολύ καλά επειδή μια εταιρία διανομής την σπρώχνει πάρα πολύ καλά και γιατί είναι καλή ταινία. Έχω την εντύπωση ότι αυτή η ταινία είναι μια αφετηρία από μια σειρά άλλα τέτοια παραδείγματα, όπου πλέον οι εταιρίες διανομής ή οι τηλεοπτικοί σταθμοί ή άλλες εταιρίες που έχουν τον τρόπο να προωθούν ένα καλλιτεχνικό προϊόν θα επενδύσουν σε καλλιτεχνικά προϊόντα. Αλλά, αν στην περίπτωση του Μπουλμέτη, η προσωπικότητα του Τάσου και το σενάριο, απ’ ό,τι έχω καταλάβει, ήταν αδιαπραγμάτευτα, από εδώ και στο εξής άνθρωποι που έχουν χρήματα, θα είναι πολύ περισσότερο αυστηροί και θα επιβάλλουν περισσότερο τους όρους και τους κανόνες τους..

Cine.gr: Στην πρώτη σας ταινία ήσασταν πιο κοντά στη «θεωρία του δημιουργού».
Π.Χ.: Όπως ήμουν τότε είμαι και τώρα. Με ενδιαφέρει να κάνω μια καλή ταινία και να πω μια ιστορία που να αγγίξει κι άλλους ανθρώπους. Γενικά την αντίληψη του σκηνοθέτη - μικρού θεού που μας ορίζει τα πάντα, δεν την πίστεψα ποτέ. Θυμάμαι είχα διαβάσει ένα κείμενο του Fellini που έλεγε ότι η ταινία ξεκινάει από ένα άτομο, αλλά γενικά οι συνθήκες, τα πράγματα, μια πρωταγωνίστρια που μένει έγκυος, ο καιρός, οι συντελεστές, όλα αυτά φτιάχνουν την ταινία. Τις περισσότερες φορές, σπάνια λέω «η ταινία μου», λέω «η ταινία μας». Την ταινία την έχω κάνει με τον διευθυντή φωτογραφίας, τον μοντέρ, τον ενδυματολόγο και τους ηθοποιούς πάνω από όλα. Έχω ένα team που με ακολουθεί σε κάθε ταινία, αν δείτε τους τίτλους.

Cine.gr: Ποια είναι τα κριτήρια για να επιλέξετε τους ηθοποιούς;
Π.Χ.: Να μου αρέσουν.

Cine.gr: Την Εκάβη Ντούμα πού την είχατε δει και σας άρεσε;
Π.Χ.: Eίχα ακούσει για την Εκάβη. Ήμουν διχασμένος, δεν ήξερα αν θα έπαιρνα μια επαγγελματία ηθοποιό ή αν θα έπαιρνα μια κοπέλα 16 ετών από την επαρχία, αυτό δηλαδή που περιγράφει το σενάριο. Έκλεισα ένα ραντεβού μαζί της. Με τράβηξε, κάθισα 2 ώρες μαζί της. Μετά την είδα στην ταινία του Φάγκρα. Αλλά είχα ήδη αποφασίσει ότι θα ήταν η Εκάβη στην ταινία. Είχα στο μυαλό μου ότι θα καθόμουν 15 λεπτά και ενώ βιαζόμουν για να προλάβω το καράβι για την Κρήτη, έφαγα 2 ώρες. Ο ρόλος είχε γραφτεί αυτόνομος. Μετά το 3ο «χέρι» είδα την Εκάβη και υπήρχαν πράγματα από το χαρακτήρα και την προσωπικότητά της που μπήκαν στο ρόλο. Ο ρόλος της Ελευθερίας γράφτηκε για την Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, επειδή είναι γυναίκα μου και την ήξερα. Ήξερε πολύ καλά τι θα παίξει, διαβάζοντας το σενάριο κατά το στάδιο που γραφόταν. Τον τελευταίο που βρήκα ήταν ο Καρατζογιάννης.

Cine.gr: Θα μπορούσε να είναι η Ντούμα μια μελλοντική σταρ;
Π.Χ.: Δεν ξέρω, είναι δικό της θέμα. Εμένα δεν μου αρέσουν οι σταρ.

Cine.gr: Όταν πηγαίνετε στο γύρισμα έχετε ένα πολύ αυστηρό ντεκουπάζ που τηρείτε;
Π.Χ.: Στις πρώτες ταινίες είχα. Τώρα λιγότερο. Είναι ακριβό σπορ το σινεμά. Αν πεις ότι κάνουμε τη σκηνή από δω και δεις ότι από κει είναι πολύ καλύτερα, είναι σοβαρό πράγμα. Όταν χάνεις μέρες, κοστίζει.

Cine.gr: Επιμένετε στο γύρισμα με φιλμ;
Π.Χ.: Επιμένω στο να είναι καλή η ταινία. Μπορώ να την κάνω και σε view master. Ήθελα να κάνω αυτήν την ταινία σε 35mm. Αλλά ήθελα να κάνω παραπάνω λήψεις, παραπάνω πρόβες και επέλεξα να την κάνω σε 16mm. Φέτος έκανα την ταινία πιο δύσκολα από ότι την πρώτη. Δεν είμαι σίγουρος αν ταινίες με ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας θα βρίσκουν χρηματοδότες μετά από 2-3 χρόνια. Με τα λεφτά του βραβείου -όταν δεήσει το Υπουργείο να μας τα δώσει, γιατί δεν τα δίνει αμέσως, τα δίνει Ιούνιο-Ιούλιο (αλλά τώρα έχουμε και Ολυμπιακούς αγώνες)- το πρώτο πράγμα που θα αγοράσω θα είναι μια κάμερα βίντεο.

Cine.gr: Ναι, αλλά το dv δεν υποβάλλει το θέμα της ταινίας; Άλλη ταινία δεν θα γύριζες με φιλμ;
Π.Χ.: Μπορεί να γυρίσεις άλλη. Δεν είναι κακό. Θα σας έδειχνα μια ταινία του Bergman που έχει κάνει σε βίντεο. Δεν έχει υιοθετήσει αυτό με τη μηχανή στο χέρι, αυτό που κάνει ο Lars Von Trier. Μπορείς να κάνεις και πιο σοβαρά πράγματα. Είχα δει μια ταινία που είχε κάνει πέρσι η Στέλλα Θεοδωράκη (Παρά λίγο, παρά Πόντο, παρά Τρίχα) που την είχε κάνει σε beta, που ήταν εξαιρετική η φωτογραφία. Δεν καταλάβαινες ότι ήταν βίντεο. Εικαστική δουλειά εξαιρετική. Δεν τα έχεις όλα πάντα, αλλά κερδίζεις άλλα πράγματα. Ένας σκηνοθέτης στην Αμερική ξέρει ότι θα έχει γερανό. Ένας σκηνοθέτης στη Ελλάδα ξέρει ότι θα έχει γερανό σε τρεις σκηνές. Ο αμερικάνος θα σου πει «μα δεν σε περιορίζει αυτό;». Πιστεύω ότι οι ταινίες γίνονται με αυτό που έχεις. Αν έχεις λιγότερα χρήματα κάνεις άλλη ταινία, όταν βρέχει άλλη, όταν έχει ήλιο, άλλη. Αλλά είναι ελκυστικό όταν δεν λες «εγώ έτσι το ήθελα». Είναι στην ικανότητα και στη μαγκιά σου, κάνοντας την ταινία καλύτερα.
Πολλές φορές δηλαδή οι σεναριακοί, οικονομικοί κλπ. περιορισμοί με έκαναν να σκεφτώ λύσεις καλύτερες.

Cine.gr: Έχετε σκεφτεί να επανέλθετε στις προηγούμενες ταινίες και να κάνετε αλλαγές;
Π.Χ.: Έχω εκεί νεγκατίφ του Κυρίου με τα Γκρι, για να κάνω κάποτε μια αλλαγή. Να πω κάτι άλλο που ακούγεται φτηνό: όταν έχεις μια σχέση με μια γυναίκα και τελειώνει δεν γυρίζεις μετά από δέκα χρόνια να της πεις «να σου πω, εκεί κάναμε λάθος, μήπως μπορούμε τώρα να αλλάξουμε αυτό;». Υπάρχει ένας χρόνος που κάνεις τις ταινίες. Είναι λάθος να καθηλώνεσαι. Καταντάει ψυχολογικό πρόβλημα να λες «εδώ αυτό το πλάνο δεν έγινε όπως το ήθελα». Υπάρχει μια στιγμή στο γύρισμα που λέω «τώρα γυρίστηκε, τέλος». Σε όλες τις φάσεις πρέπει να λες «τέλος». Είμαι σίγουρος ότι αν γυρίσω στο Δημακόπουλο π.χ. και πάω να την ξαναμοντάρω θα λέω μετά την δεύτερη μέρα «να αλλάξουμε και αυτό, να αλλάξουμε κι αυτό, κι αυτό;». Ένα πράγμα πρέπει να είναι σε συνάρτηση με τα πριν και με τα μετά. Όταν αλλάξεις ένα πράγμα πρέπει να αλλάξεις και το πριν και το μετά. Δεν είναι λίγο αυτιστικό; Να πω δηλαδή ότι «παιδιά δεν είδατε τότε τον Λευτέρη Δημακόπουλο και θα τον δείτε τώρα, επειδή άλλαξε μια σκηνή», έχει μια φιλοδοξία υπέρμετρη. Όλοι για το Λευτέρη Δημακόπουλο σκέφτονται δέκα χρόνια μετά;

Cine.gr: Είχατε απόλυτη ελευθερία από τους παραγωγούς σας;
Π.Χ.: Απολυτότατη. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν μου μιλάνε από την παραγωγή. Εγώ πιστεύω ότι ο παραγωγός πρέπει να μοιράζεται το όραμα. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει γνώμη και να λέει «είναι λάθος Περικλή που παίρνεις αυτό τον ηθοποιό, ή ότι του δίνεις 3.000 δραχμές». Δεν πρέπει να είναι ο άνθρωπος που σκέφτεται μόνο πώς να κάνει οικονομία. Αυτός είναι ο εντεταλμένος παραγωγός. Πρέπει να έχει πάντοτε στο μυαλό του πως αυτό το όραμα θα βγει στις αίθουσες. Μία ταινία που στοιχίζει 200.000.000 δρχ., μέτρια προς τα πάνω, για να βγάλει τα έξοδά της πρέπει να τη δουν 300.000 θεατές. Που είναι ένα νούμερο πολύ μεγάλο. Για να υπάρχουν σοβαροί παραγωγοί πρέπει αυτά τα λεφτά να τα πάρουν πίσω. Για να τα πάρουν γρήγορα πρέπει να επενδύσουν σε ταινία με 70.000.000. Αλλά δεν γίνονται mainstream ταινίες με αυτά τα ποσά. Όταν έκανα το Δημακόπουλο, ο προϋπολογισμός του ήταν 100.000.000 και όταν πήγα να πάρω μέρος σε κάτι ευρωπαϊκά μίτινγκ μου είχαν πει ότι για να συμμετέχεις πρέπει η ταινία να είναι από 500.000.000 και πάνω. Διαμόρφωναν ένα πλαίσιο. Αλλά έλεγα ότι το 1993 μόνο ο Αγγελόπουλος έκανε ταινίες με 500.000.000 δρχ. Εγώ δούλευα 5 χρόνια και πήρα 6-7.000.000 δρχ. από τα λεφτά που ήρθαν από το Κέντρο.

Cine.gr: Ως παιδί ποιες ταινίες σας έμειναν;
Π.Χ.: Ο Παναθηναϊκός. Και η κολύμβηση. Στα 17 άρχισα να βλέπω ταινίες, μου άρεσε το θέατρο. Μια ταινία που μου άρεσε ήταν το Blowup του Antonioni. Μια ταινία που με είχε εντυπωσιάσει ήταν το Χιροσίμα, αγάπη μου. Πολλές φορές έβλεπα ταινίες που δεν τις καταλάβαινα, αλλά είχα διαβάσει στο «Σύγχρονο Κινηματογράφο», «Σπουδαία ταινία, γιατί αποδομεί τη φόρμα και η φόρμα είναι φορέας της ιδεολογίας κλπ.», μια σειρά από πράγματα που δεν τα καταλάβαινα.

Cine.gr: Ήσασταν όμως σε μια γενιά που είχε το «Σύγχρονο Κινηματογράφο». Εμείς σήμερα τι να διαβάσουμε;
Π.Χ.: Αίσχος είναι σήμερα. Αυτά τα παιδάκια που βγάζουν το ΣΙΝΕΜΑ θα έπρεπε να ντρέπονται. Έχει βγει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και δεν γράφουν τίποτα. Κομπλεξικά και ηλίθια είναι. Κάποια στιγμή που κάνανε μια συνέντευξη τύπου στη Θεσσαλονίκη είπαν πως έπρεπε να γίνει Σχολή Κινηματογράφου. Πολύ θα θελα να ‘ξερα ποιος έχει πάρει και ένα πτυχίο από αυτούς που γράφουν. Ξέρουν και τι νούμερο παπούτσι φοράει η Paltrow, αλλά δεν έχουν σκεφτεί λίγο παραπάνω, στη θεωρία. Και έχει σημασία πώς ξεκίνησε το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ και πώς κατέληξε. Πιστεύω απόλυτα στη λειτουργία της κριτικής. Φέρνει κοντά στον κόσμο ένα κινηματογραφικό δημιούργημα. Γιατί μπορεί και διαβάζει αυτά που είναι σε δεύτερο επίπεδο και μπορεί και τα παρουσιάζει στον κόσμο. Εντάσσει το έργο σε σχέση με άλλα, γιατί έχει φτιαχτεί. Πιστεύω απόλυτα σε αυτό το διαμεσολαβητικό ρόλο.

Cine.gr: Η σχέση σας με τους κριτικούς δεν πρέπει να είναι πολύ καλή. Θυμάμαι τη συνέντευξη τύπου στη Θεσσαλονίκη…
Π.Χ.: Μου έλεγαν ότι η ταινία είναι πολύ καλή και ότι με αγαπάνε οι κριτικοί. Έχω πάρει και βραβεία της ΠΕΚΚ και για μικρού μήκους ταινίες και για το Δημακόπουλο. Είπα ότι μου έκανε εντύπωση ότι ήμουν ο μοναδικός σκηνοθέτης (εγώ και ο πρόεδρος της εταιρίας σκηνοθετών) στη συνέντευξη. Που σημαίνει ότι ούτε μας γουστάρουν οι κριτικοί, ούτε τους γουστάρουμε. Είπα πως δεν υπάρχει διάλογος κανένας. Ήμουν λίγο ευγενικός. Και ενοχλήθηκαν κιόλας. Είναι τρόπος αυτή η απαξιωτική αντίληψη με τα αστεράκια ή με αυτό που είπε ο Μήτσης «σας βάζουμε περισσότερα αστεράκια από αυτό που αξίζετε». Σιγά! Σιγά, να μη σας πληρώσουμε κιόλας.

Cine.gr: Τι περιμένετε για το Μάτια από Νύχτα;
Π.Χ.: Φιλοδοξία μου είναι να κάνω ένα σινεμά λαϊκό με ποιότητα. Θα ‘θελα να πάει καλά στον κόσμο.

Cine.gr: Θα δείτε την ταινία με θεατές;
Π.Χ.: Ε, βέβαια. Στις άλλες ταινίες πήγαινα συνέχεια. Είναι μεγάλη κολακεία όταν νοιώθεις ότι παίζεται η ταινία και η αίθουσα ανασαίνει στο ρυθμό της ταινίας.

Cine.gr: Έχετε δείρει ποτέ για μια ταινία σας;
Π.Χ: Έχω σταματήσει να χτυπάω από τότε που ήμουν 14 χρόνων. Όταν γυρνάγαμε από διακοπές φτιάχναμε ομάδες παιδιών και παίζαμε ξύλο. Θα ‘θελα να το κάνω και σήμερα.

Cine.gr: Ρωτάω γιατί φαίνεστε πράος.
Π.Χ.: Α, ναι; Για ρωτήστε… Κατά βάθος έτσι είμαι. Αλλά οι άνθρωποι που είναι ήρεμοι και χαλαροί, όταν θυμώνουν, θυμώνουν πολύ. Νομίζω ότι θα μπορούσα να χτυπήσω κάποιον. Στο γύρισμα έχω μιλήσει έντονα, αλλά δεν έχω βρίσει. Μια ηθοποιός μου είχε πει «χάρηκα παρά πολύ για τη συνεργασία, ένα πράγμα μόνο, κάποιες φορές που ήμουν πολύ αντιπαθητική, δεν μου έδωσες ένα χαστούκι». Από την πλευρά της είχε δίκιο. Αλλά αν το έδινα, μετά θα ήμουν χάλια. Και μετά θα είναι χάλια και ο διευθυντής φωτογραφίας και ο ηλεκτρολόγος. Και της εξήγησα ότι στην ταινία μπορεί να είναι πρωταγωνίστρια, αλλά στο γύρισμα είναι εξίσου και ο διευθυντής φωτογραφίας, για να μην πω και ο ηλεκτρολόγος και δεν θα τους χαλάσω το κλίμα, επειδή αυτή δεν ακούει.

Cine.gr: Σας ευχαριστούμε
Π.Χ.: Σας ευχαριστώ κι εγώ.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.