• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Πεμ 16 Μαρ 2006

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ : Εικόνες του 21ου Αιώνα


Ανταπόκριση



Στην πόλη που υπομένει καρτερικά το μαρτύριο της σταγόνας, ενώ κοιτάζει μα αυθεντική περιέργεια τη συντριπτική μειοψηφία των απεργών, το 8ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ σημείωσε 54% αύξηση της προσέλευσης θεατών κατά την πρώτη ημέρα του- κατορθώνοντας μάλιστα να εδραιώσει μια αύρα εντελώς προσωπική, που το αναδεικνύει ως κάτι παραπάνω από μια απλή προέκταση του «μητρικού» Φεστιβάλ του Νοέμβρη. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο ίσως να έχουν ωριμάσει πλήρως οι συνθήκες διοικητικού απογαλακτισμού του, κάτι που φωνάζει εδώ και καιρό ο Δημήτρης Εϊπίδης, καλλιτεχνικός διευθυντής του και «τελευταίος των Μοϊκανών» της παλαιάς φεστιβαλικής φουρνιάς. Να αισιοδοξούμε πως το οξύμωρο φαινόμενο θα βρει τη λύση του το συντομότερο δυνατό;

Κατά τα λοιπά, διαπιστώνω με ιδιαίτερη χαρά πως ο Εϊπίδης και οι συνεργάτες του δεν έχουν αφήσει αυτήν την αύρα να αιωρείται σε μια διπλωματική «αντικειμενικότητα», αλλά έχουν προσδώσει μια σαφή κατεύθυνση: από την ενότητα της παγκοσμιοποίησης μέχρι την έξοχη συλλογή των ντοκιμαντέρ για την Αφρική και τις αντίστοιχες ημερίδες που διοργανώθηκαν, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ πασχίζει να καταγράψει το «εδώ και τώρα» του πλανήτη πέρα από ωραιοποιήσεις και υπεκφυγές. Και όσο για το ανοιχτό, αγωνιώδες παράθυρο προς το μέλλον; Μετ’ επιτάσεως, αν και με κάποια αμηχανία ως προς την αοριστία της απάντησης, το πάνελ της ημερίδας για την παγκοσμιοποίηση φαινόταν οπτιμιστικό: ο Δημήτρης Καράβελλας, διευθυντής της WWF, επαναλάμβανε ότι το μέλλον δεν είναι προκαθορισμένο, η φιλόσοφος και ακτιβίστρια Vandana Shiva έβλεπε το νέο κίνημα να ανατέλλει στον αγώνα κατά των μεταλλαγμένων, ενώ ο Micha Peled διακήρυσσε τη δύναμη του ντοκιμαντέρ, ως αγωγού ιδεών για το πώς να αλλάξουμε τον κόσμο.

Παρόμοιους προβληματισμούς ανακινεί μια σημαντική μερίδα των ντοκιμαντέρ της ενότητας «Όψεις του κόσμου» - να αναφέρουμε εδώ τον «Θάνατο του εργάτη»,πάνω στη χειρωνακτική εργασία στον 21ο αιώνα, όπως και το «Γκίτμο-οι νέοι κανόνες του πολέμου», την επίπονη εξερεύνηση της αλήθειας για το Γκουαντάναμο από δύο Σκανδιναβούς κινηματογραφιστές. Μια που βρεθήκαμε σε κουβανέζικο έδαφος, να παραδώσουμε τη σκυτάλη στον «Εξάντα» του Αυγερόπουλου: από το «Κούβα, 45 χρόνια επανάσταση» μέχρι το «Βραζιλία-Φαβέλες, στρατιώτες των λόφων» και από το «Πόλεμος Α.Ε.» μέχρι το «Νίγηρας, σκλάβοι», ο Έλληνας δημοσιογράφος και η ομάδα του συλλέγουν εικόνες με παλιομοδίτικο μεράκι και τις υποβάλλουν με επιστημονική συνέπεια στη βάσανο του μοντάζ.

Με το πλευρό των αδικημένων και η Kim Longinotto, που αποκαθιστά τη χαμένη ισορροπία του παγκόσμιου σινεμά θέτοντας τις γυναίκες στο επίκεντρο. Κι όμως, στις 7 ταινίες της δεν ανακυκλώνονται κραυγές, ούτε ένας στείρος φεμινισμός –ο δεδηλωμένος σκοπός της είναι να παρασύρει τους θεατές σε ένα συναισθηματικό ταξίδι. Έντονα διεγείρει το ενδιαφέρον, τουλάχιστον του γράφοντα, το αυριανό masterclass του Jon Bang Carlsen, όπου θα προβληθεί η ταινία του «Πώς να εφεύρετε την πραγματικότητα». Ο ίδιος περιγράφει τη μέθοδό του ως «σκηνοθετημένο ντοκιμενταρισμό» και αποτάσσεται με τα δοκίμιά του την αναζήτηση της αλήθειας όπως ο διάολος το λιβάνι…

Καθώς προχωράμε στο τούνελ της ιδιορρυθμίας, συναντάμε αναπόφευκτα τον άνθρωπο που ανέβασε ένα πλοίο σε μια βουνοπλαγιά και επέλεξε έναν παρανοϊκό ως φιλμικό του alter ego: το τελευταίο πόνημα του Werner Herzog, The Grizzly Man θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται… «Το αίνιγμα Τίμοθι Τρέντγουελ». Αυτό είναι το όνομα ενός ερασιτέχνη ειδικού στις αρκούδες grizzly και περιβαλλοντολόγου ακτιβιστή, που αφιέρωσε 13 καλοκαίρια της ζωής του για να εντρυφήσει στον άγριο πολιτισμό τους. Αηδιασμένος από τις ανθρώπινες συμβάσεις, κυνηγώντας τη χίμαιρα της απόλυτης φυσικής ισορροπίας, τελικά βρήκε τον θάνατο από τα όντα που αγάπησε περισσότερο στη ζωή του. Ο Herzog αξιοποιεί σοφά την πληθώρα του υλικού που γύριζε ο Τρέντγουελ κατά την περίοδο της καλοκαιρινής του απομόνωσης, ξεκινά από το αμετάκλητο γεγονός και βυθίζεται στα σκοτάδια του ψυχισμού του. Σε άλλα χέρια το The Grizly Man θα κατέληγε μια ανόητη φυσιολατρική αγιογραφία –εδώ πρόκειται για μια ντοκιμαντερίστικη προσπάθεια ανασύνθεσης στα χνάρια του « Πολίτη Κέιν», με τη ψυχρή και τελετουργική φωνή του Herzog να λειτουργεί ως ιδανική αντίστιξη στην εικόνα. Ένας σκηνοθέτης που αποκρυστάλλωσε στα φιλμ του αυτό που αδυνατούσε να κατανοήσει, και λυγίζει από τη συγκίνηση στο άκουσμα ενός ηχητικού ντοκουμέντου-φαντάσματος.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.