• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Τρί 21 Μαρ 2006

8ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ


ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ



Σε μία σχεδόν σεμνή τελετή, με ζωγραφισμένα χαμόγελα για την αναμφισβήτητη επιτυχία της φετινής διοργάνωσης, απονεμήθηκαν τα λίγα και εύστοχα βραβεία του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Στην παρουσίαση της εκδήλωσης η Μάγια που ταξιδεύει σαν μέλισσα - κι από κάτω όλος ο καλός κόσμος, συμπεριλαμβανομένου του αιώνιου δημάρχου της Συμβασιλεύουσας, του νομάρχη που πέρασε στην ιστορία του παγκόσμιου πνεύματος με το «η γυναίκα και το κοτόπουλο θέλουν χέρι» και του υφυπουργού με το επίθετο που χαρακτηρίζει τον ελληνικό πολιτισμό. Ασφυκτιώντας ανάμεσα στα μεγαθήρια της κουλτούρας, ο Δημήτρης Εϊπίδης διατύπωσε την ελπίδα ότι το δημιούργημά του «σύντομα θα αποτελεί μέρος της πολιτιστικής ζωής της πόλης». Ας ελπίσουμε πως όχι.

Ανακεφαλαιώνοντας, η φετινή σοδειά του Φεστιβάλ ήταν πολυσυλλεκτική και απόλυτα πετυχημένη, για τον ίδιο ακριβώς λόγο που το All the Invisible Children (που τόοοσο σας άγγιξε, υπερευαίσθητες κυρίες μου) ήταν επιεικώς παιδαριώδες. Να το πω αλλιώς; Εάν η φιλανθρωπία είναι το δίδυμο αδερφάκι του καπιταλισμού, κι αν οι εικόνες του Τρίτου Κόσμου ανοίγουν σε χρόνο dt την κάνουλα των κροκοδείλιων δακρύων, εδώ η παγίδα ως επί το πλείστον αποφεύχθηκε. Η έξοχη διασύνδεση των ενοτήτων «Αφρική» - «Πολιτική της Βίας» - «Παγκοσμιοποίηση» (παρόλο που η τελευταία ορολογία μου φαίνεται παρωχημένη και… στρουθοκαμηλίζουσα) δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών επί αυτού.

Αν και δεν ανήκε στις παραπάνω κατηγορίες, το We Feed the World του Έρβιν Βάγκενχοφερ συμπύκνωσε ευφυώς τους προβληματισμούς τους και αποτέλεσε το αγαπημένο ντοκιμαντέρ του γράφοντος. Εκπέμποντας στο ίδιο μήκος κύματος με το αριστουργηματικό The Corporation, αποδομεί την εύηχη «ανταγωνιστικότητα» και το «αθώο» μοντέλο της ελεύθερης αγοράς, αναδεικνύοντας τον φαύλο κύκλο του επισιτιστικού προβλήματος: γιατί 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι πεινούν, την ίδια στιγμή που η παγκόσμια παραγωγή φαγητού αρκεί για 12 (!) δισεκατομμύρια ανθρώπους; Ποιοι εξωθούν τους Αφρικανούς στην εξαθλίωση και τη μετανάστευση, μέσω ενός ανελέητου οικονομικού παιχνιδιού; Περιεκτική, επαγωγική διαχείριση μιας σύνθετης προβληματικής όπου όλα συνδέονται μεταξύ τους, μια αποδεικτική πορεία προς το νεο-φεουδαρχικό ρόλο των κοσμαγάπητων πολυεθνικών. Αποκορύφωμα, η ανατριχιαστική συνέντευξη του μεγάλου αφεντικού της Nestle, κινηματογραφημένη με νεκρά χρονικά διαστήματα και «άδεια» πλάνα. Κι όμως, δε μας λέει κάτι καινούριο: σε κάποιες γωνιές του πλανήτη (επαναλάβετε τρις: μακριά από τα… οπίσθιά μας, κι όπου θέλει ας είναι – ε;) έχει ήδη χυθεί αίμα κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού.

Κατά τα λοιπά: το πολυαναμενόμενο masterclass του Jon Bang Carlsen ήταν κάπως στατικό και φλύαρο, περιείχε όμως την προβολή του κλασικού (για τους μυημένους) How to Invent Reality: ενός φιλμ μικρού μήκους, που ταξιδεύει μέχρι την Ιρλανδία για να μπλέξει αξεδιάλυτα και απολαυστικά τα όρια μυθοπλασίας –ντοκιμαντέρ. Λιγότερο δοκιμιακή από τον πομπώδη τίτλο της, η ταινία παίζει με τα παρασκήνια των γυρισμάτων του It’s now or never, θυμίζοντας λίγο Godard και περισσότερο το μνημειώδες F for Fake. Αρνητής του Δόγματος 95 και αξιοζήλευτα τυχερός να εξασκεί τους πειραματισμούς του σε μια Σκανδιναβική χώρα (εδώ θα θεωρούνταν αντιπαραγωγικός, ή απλώς εκτός τόπου και χρόνου), ο Carlsen είναι αρκετά πονηρός ώστε να διαφημίζει εαυτόν ως απόλυτα καινοτόμο. Σε κάθε περίπτωση, κάποιοι νιώθουν το χρέος να μην φέρονται σαν αλεξιπτωτιστές του παρόντος (το περιγράφει ακόμα καλύτερα ο Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης της «Κυριακάτικης» με αφορμή τον θάνατο του Μιλόσεβιτς). Γι αυτό και θα κλείσω μνημονεύοντας τον Σωτήρη Ζήκο, διευθυντή του «Πρώτου Πλάνου» για περισσότερο από μια δεκαετία, που αποχώρησε παραμονές του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ μετά από ένα γαϊτανάκι πιέσεων και ασυνεννοησίας. Το επίσημο έντυπο του Φεστιβάλ και του σινεμά Ολύμπιον βρίσκεται ήδη υπό την διεύθυνση του Γιώργου Τούλα, αλλάζει lay out και επαναπροσδιορίζει το target group του.

Όπως και να το κάνουμε, σημάδι των καιρών.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.