• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Πεμ 18 Μαϊ 2006

ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ




“Ο μόνος κανόνας είναι να φοράς μαύρα γυαλιά και να καπνίζεις ασταμάτητα κατά την διάρκεια των συσκέψεων!” Αυτή ήταν η απάντηση του Wong Kar Wai όταν ρωτήθηκε πόσο δύσκολη είναι η ζωή για έναν πρόεδρο κριτικής επιτροπής. Στη Ριβιέρα, το χωνευτήρι των κινηματογραφικών φυλών, ο κόσμος συνεχίζει να περπατάει κάτω από τη λατρεμένη κοκκινόμαυρη αφίσα της Ερωτικής Επιθυμίας, κάποιοι συνειδητοποιούν ποιος άξιζε τον Χρυσό Φοίνικα τη χρονιά που βραβεύτηκε το Fahrenheit 9/11 (να θυμίσω ότι συμμετείχε το 2046) και κάποιοι άλλοι χαζεύουν με προσμονή το πόστερ του επικείμενου My Blueberry Nights

Μπορεί μέχρι στιγμής η κριτική επιτροπή να κλέβει την παράσταση – ο Kar Wai έχει δίπλα του το βαρύ πυροβολικό Monica Bellucci – αλλά τα μάτια μας ήδη χορταίνουν από ετερόκλητες εικόνες στο πανί: το πρωί παρακολουθήσαμε τον Ken Loach να καταπιάνεται με τον ιρλανδικό αγώνα για απαλλαγή από τον αγγλικό ζυγό. Το The Wind that Shakes the Barley μας μεταφέρει στη μεταβατική περίοδο που ο IRA σπρώχτηκε στην περιθωριοποίηση, καθώς τα μέλη της δεν μπορούσαν να συμβιβάσουν την ιδέα της ελευθερίας με την παραμικρή ένταξη στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ταινία λαϊκή αλλά κρυστάλλινα διαλεκτική, που δε βιάζεται να αφηγηθεί μια ιστορία διότι ασχολείται με την Ιστορία. Μόλις χτες εξέφραζα σε έναν φίλο την άποψη ότι μια σύγχρονη πολιτική ταινία οφείλει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να υπερασπίζεται (δηλαδή να αποδομεί ξεκινώντας από το μηδέν) την έννοια του τρομοκράτη. Σήμερα ο Loach μου προσέφερε ένα λαμπρό παράδειγμα, κατορθώνοντας ταυτόχρονα να επισκιάσει την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ματιά του Lou Ye πάνω στο μύθο του Τριστάνου και της Ιζόλδης. Το Summer Palace ήταν μια εξαιρετική εισαγωγή στο διαγωνιστικό τμήμα, η… ερωτεύσιμη κινηματογράφηση ενός αρχετυπικού amour fou.

Έξω από τον ελιτίστικο εγκλεισμό του Palais du Festival, αλλά και εντός του, το Παρίσι μεταφέρθηκε στις Κάννες: δεν ήταν μόνο η χτεσινοβραδινή εορταστική ατμόσφαιρα στα μπαρ της παραλίας, όπου αγκαλιά με Καταλανούς και όχι μόνο τρώγαμε τα νύχια μας παρακολουθώντας τον τελικό του Stadt de France και πανηγυρίσαμε σα μικρά παιδιά το θρίαμβο της Barca. Είναι και η σπονδυλωτή ταινία “Paris, je t`aime”, που είδαμε στα πλαίσια του Un Certain Regard: η συγκινητική συνάντηση του Ben Gazzara και της Gena Rowlands στο καφέ ….του Gerard Depardieu, τα ερωτευμένα αγοράκια του Gus Van Sant, η βαρυπενθούσα Juliette Binoche, η Natalie Portman ερωτευμένη με έναν τυφλό και ο Bob HoskinsFanny Ardant να ψάχνουν την χαμένη φλόγα του γάμου τους – όλα αυτά σε δρόμους, σοκάκια και διαμερίσματα της Πόλης του Φωτός.



Το χρυσό μετάλλιο όμως κερδίζει ο δικός μας Alexander Payne, που αγκαλιάζει με κυνισμό αλλά και στοργή την αμερικάνικη (ως ποιοτικό και όχι εθνικό προσδιορισμό) βλακεία. Η μικρή ιστορία της μεσήλικης Αμερικανίδας τουρίστριας προκάλεσε δάκρυα και γέλια τρανταχτά σε λίγα λεπτά. Η ηρωίδα παραπονιέται ότι η ξακουστή γαλλική κουζίνα την απογοήτευσε ενώ εμείς βλέπουμε ένα μισοφαγωμένο hamburger, διαβάζει το όνομα της Simon de Beauvoir “Simon Bolivar”, αλλά μόλις μια απειροελάχιστη στιγμή είναι αρκετή για να συνειδητοποιήσουμε (και πάλι συμβολικά) ότι πάντα υπάρχει η ελπίδα για ένα Παρίσι…


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.