• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Παρ 19 Μαϊ 2006

THE TORTURE NEVER STOPS




Με την παραπάνω σαδιστική απειλή-υπόσχεση διαφημίζεται εις την αλλοδαπή η μοναδική ελληνική συμμετοχή στο φεστιβάλ των Καννών, το Η Ψυχή στο Στόμα (Soul Kicking) του τσολιά-Καραϊσκάκη-Ζαγοράκη, του φίλτατου Γιάννη Οικονομίδη που του εύχομαι να τους πάρει τα σώβρακα και τα σχετικά. Τον γουστάρω με όλη μου την καρδιά τον Οικονομίδη, διότι είναι εμφανώς περπατημένος και ακομπλεξάριστος, διότι συμφωνώ με την αγανάκτησή του για την νεοελληνική σεμνοτυφία, διότι δεν εθελοτυφλεί ούτε καλλωπίζει τη μικροαστική κόλαση. Κατανοώ επίσης τις συνθήκες που καθιστούν τη σκηνοθεσία στην Ελλάδα επάγγελμα βαρύ και ανθυγιεινό, που μπορεί να σε μετατρέψει σε επαγγελματία δυσαρεστημένο. Παρόλα αυτά, μου ήταν αδύνατο να μην θεωρήσω το Σπιρτόκουτο μια από τις πιο υπερτιμημένες κριτικά ελληνικές παραγωγές των τελευταίων ετών – και, για να μην απαντήσω μόνος μου στην ένταση, ίσως να αξίζουν πριμοδότησης τα νερά που υπόσχονται αργά ή γρήγορα να μπουν στο αυλάκι. Ελπίζω να δικαιωθώ σε λίγες ώρες, στην προβολή της τελικής (και όχι της work-in-progress) κόπιας της Ψυχής στο Στόμα.

Πατριωτικού ξεσπάσματος η συνέχεια – ξεφυλλίζοντας την έκτακτη φεστιβαλική έκδοση των Cahiers du Cinema με αφιερώματα στις εθνικές κινηματογραφίες, το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι με την γαλανόλευκη απουσία. Όχι φυσικά με τους ανθέλληνες φράγκους, αλλά με την παντοιότροπη απαξίωση της τέχνης των κινούμενων εικόνων στην Ελλαδάρα μας. Μήπως θα ήταν δύσκολο στον οποιονδήποτε Βουλγαράκη να εμπιστευτεί ένα άνευ όρων budget στον Alexander Payne – άνευ όρων επαναλαμβάνω, χωρίς απαιτήσεις για καταγάλανα νερά και Παρθενώνες – και να αποκομίσει την… ελληνοποίηση ενός τεράστιου ταλέντου; Κι αν αυτά είναι ψηλά γράμματα, πώς έφτασε ένας Παναγιωτόπουλος ή ένας Νικολαΐδης να είναι άγνωστοι στο ξένο κοινό, το ίδιο που καταπίνει με περισσή σινεφιλική ευκολία τις ταινίες του εν γένει κατώτερου Almodovar; Αυτή η σκέψη που τριβέλιζε το μυαλό στην πρωινή προβολή του Volver, όπου η Penelope Cruz συναντά τον Πυγμαλίωνά της σε μια ιστορία μαγικού ρεαλισμού… της κακιάς ώρας: για άλλη μια φορά ένας συνασπισμός γυναικών παλεύει να φτάσει στη λύτρωση, γυρνώντας την πλάτη στους άντρες-τυράννους ή απλώς δολοφονώντας τους. Το παραμύθι του κυρ-Pedro δεν είναι καινούργιο, αλλά καταντάει αφόρητο όταν εμπλουτίζεται με κιλά υστερίας, σαπουνοπερική διαχείριση και κωμικά ευρήματα τηλεοπτικής κοπής.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, πέρασε σε δεύτερη μοίρα και η χθεσινή σούπα του Linklater με τίτλο Fast Food Nation, όπου o Michael Moore συναντά τον Ευαγγελάτο με όρους fiction! Ο Αμερικανός σκηνοθέτης έρχεται με 2 συμμετοχές στις φετινές Κάννες, αλλά επιβεβαιώνει το εντονότερο ενδιαφέρον για το A Scanner Darkly, όπου εφαρμόζει την τεχνική του Waking Life (η παλέτα του animation πάνω σε πραγματικούς ηθοποιούς). Η λογική του Fast Food Nation είναι αυτή ενός πολύγωνου ή ενός puzzle, όπου κάθε γρανάζι του συστήματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα υπόλοιπα: από τον υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων της αλυσίδας fast food μέχρι τους μεξικανούς λαθρομετανάστες. Σεβαστές οι προθέσεις, ταιριαστές οι μικρές εμφανίσεις του Ethan Hawke και ιδίως του Bruce Willis, αλλά ο σκηνοθέτης της διλογίας Before SunriseBefore Sunset αποδεικνύει ότι τα καταφέρνει καλύτερα με το χάος παρά με την οργάνωση. Ακόμη μεγαλύτερη ψυχρολουσία με περίμενε στην έξοδό μου από το Palais du Festival: την ίδια στιγμή που βρισκόμουν σε απόσταση αναπνοής από τη Maggie Gyllenhaal, μάθαινα από έναν φίλο ότι η Secretary των ονείρων μου είναι καπαρωμένη από τον Stellan Skarsgard. Μάλλον πρέπει να διαβάζω σε τακτικότερη βάση το Cinegossip...


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.