• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Κυρ 21 Μαϊ 2006

WE ARE FAMILY, I ’V GOT ALL MY SISTERS WITH ME




Φτερά και πούπουλα γέμισε χτες η αίθουσα που φέρει το όνομα του αείμνηστου Andre Bazin, μετά τις δύο εκτός συναγωνισμού προβολές του Shortbus. Ο John Cameron Mitchell φτιάχνει το απόλυτα πικάντικο μωσαϊκό χαρακτήρων, ξεκινώντας από το un-simulated sex που ανέφερα στη χτεσινή ανταπόκριση και έναν τύπο που προσπαθεί να κάνει στοματικό έρωτα στον εαυτό του! Στη συνέχεια το πράγμα… σοβαρεύει, καθώς μαθαίνουμε ότι η κεντρική ηρωίδα δεν έχει έρθει ποτέ σε οργασμό. Ο πρώην Hedwig είναι πεπεισμένος ότι ο παν-σεξουαλισμός είναι η πανάκεια και το διαδηλώνει σε ένα κλίμα ροζ ελαφρότητα και μεταφυσικής. Στη συνέντευξη
τύπου επαναλάμβανε μεγαλόστομα τις ιδέες του, αλλά κάποιος θα πρέπει να του πει ότι αυτού του η είδους η εκτόνωση, αποκομμένη από την κατανόηση ενός πολύ ευρύτερου προβλήματος, είναι ο χειρότερος συντηρητισμός.

Εάν το videoclipίστικο Shortbus διέθετε τουλάχιστον κάποια αισθητική σπιρτάδα, το επόμενο στοίβαγμα χαρακτήρων σε μια ταινία που παρακολουθήσαμε ήταν σκέτη πίκρα. Το Look Both Ways διαφημιζόταν στο πρόγραμμα του Δεκαπενθήμερου των σκηνοθετών ως η ετήσια αποκάλυψη της FIPRESCI – της παγκόσμιας ένωσης κριτικών κινηματογράφου, αν δε σας λένε τίποτα τα αρχικά. Τελικά πρόκειται για μια αυστραλέζα δεσποινίδα που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει το πολύ Miranda July, και ελπίζω να με βγάλει ψεύτη.

Εν τω μεταξύ, ο φετιχισμός με κάθε είδους ξένα έντυπα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του φεστιβάλ. Η κριτική επιτροπή του περιοδικού Screen δίνει μέχρι στιγμής την υψηλότερη βαθμολογία στο Almodovarικό Volver, κι εγώ σκέφτομαι πως ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Ξεφυλλίζοντας την αγαπημένη μου γαλλική έκδοση της εφημερίδας Metro, πέφτω πάνω σε ένα απροσδόκητο ξέσπασμα αυτοκριτικής: "Το Selon Charlie απογοήτευσε. Τι συνέβη στο γαλλικό σινεμά;" Το αυτομαστίγωμα συνεχίζεται στις εσωτερικές σελίδες, καθώς ο αρχισυντάκτης προσπαθεί να καταλάβει γιατί ο Χρυσός Φοίνικας έχει να δοθεί σε γαλλική ταινία από το 1987!

Θα ήθελα να προσπεράσω, αλλά μου είναι αδύνατο: από την ίδια εφημερίδα πληροφορήθηκα και τα ρεζιλίκια που μας φέρνουν πιο κοντά στις Φιλιππίνες, με άλλα λόγια την απαγόρευση του διαβόητου Da Vinci Code σε άτομα κάτω του 17, “διότι δεν είναι επαρκώς έτοιμα να έρθουν αντιμέτωπα με θρησκευτικά ζητήματα” ή κάτι τέτοιο. Αλλά είναι πανέτοιμα να βαφτιστούν με γονική πρωτοβουλία σε βρεφική ηλικία και να προσηλυτιστούν – συγνώμη, να κατηχηθούν ξέχασα ότι πρόκειται για την κρατική θρησκεία – με χίλιους τρόπους πριν αρχίσουν να μπουσουλάμε, έτσι; Σταματάω εδώ, προτιμών να ασχοληθώ με πιο ευχάριστα ζητήματα, όπως το αποψινό πάρτι του Γιάννη Οικονομίδη. Θα ήθελα πολύ, βέβαια, να τον ρωτήσω πως ελπίζει να βρει αξιοπρεπή διανομή όταν αγγίζει κάτι από το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια …


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.