• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Δευ 22 Μαϊ 2006

ΗΡΘΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!




Εκεί που οι πάντες αδημονούσαν να δουν επιτέλους την ταινία στην οποία θα ποντάρουν τις μάρκες τους για τον φετινό Χρυσό Φοίνικα, το διαγωνιστικό τμήμα έπιασε πάτο με το Southland Tales του Richard Kelly – τον θυμάστε τον πολλά υποσχόμενο πιτσιρίκο του lynchικού Donnie Darko? Φαίνεται πως οι Αμερικανοί σκηνοθέτες του Hollywood δε μπορούν να διανοηθούν ότι υπάρχει άλλη φόρμα πέρα από το κόμικ, που να είναι καταλληλότερη για τις κοινωνικές τους ευαισθησίες (γέλια), αλλά ακόμα κι έτσι αυτή η μπαλαφάρα των 160 λεπτών είναι μακράν χειρότερη από το Sin City! Ο Kelly ανακατεύει την εμμονή του περί τέλους του κόσμου με πορνοστάρ, φουσκωτούς ηθοποιούς, γερουσιαστές και μία νέο-μαρξιστική οργάνωση που αποτελεί, λέει, το τελευταίο απομεινάρι του Δημοκρατικού κόμματος (ακόμη μεγαλύτερα γέλια). Τι κι αν στο ντοκιμαντέρ An Inconvenient Truth ο ίδιος ο Al Gore δήλωνε: “Στο παρελθόν καταφέραμε πολλά μαζί, να ψηφίσουν οι γυναίκες, να τερματιστεί ο Ψυχρός Πόλεμος, να νικήσουμε τον κομμουνισμό…”

Τέλος εποχής και μνήμες berlusconικής αντικομουνιστικής υστερίας – που δεν αποτελεί ολοκληρωτικά παρελθόν βέβαια – και στο απολαυστικό Il Caimano του Nanni Moretti. Το αγαπημένο ημερολόγιο ενός Ιταλού που ποτέ δεν μέτρησε λευκές σελίδες, μιας συνείδησης που δεν περίμενε τις παραμονές των πρόσφατων εκλογών για να εξεγερθεί. Ο Moretti μπορεί να ξεκίνησε με την οργή ενός Moore στο Fahrenheit 9/11, αλλά κατάφερε κάτι πολύ πιο συγκλονιστικό: μια σπαρακτική μαρτυρία για την χώρα του, για το δικό του πάθος για το σινεμά, για κάθε πάθος που μαραίνεται σε μια χώρα που παρακμάζει. Περιμένω να το ξαναδώ, να ασχοληθώ με μεγαλύτερη στοργή μαζί του, να το συστήσω σε πολλούς Έλληνες.

Φεύγω από το διαγωνιστικό αλλά παραμένω σε ιταλικά εδάφη, για χάρη του ντοκιμαντέρ “Marcello, una Vita Dolce” πάνω στη ζωή του Mastroianni (ενότητα Cannes Classics), γλυκυτάτου όπως υποσχόταν και ο τίτλος του. Ξεχωρίζω τον ανεκπλήρωτο έρωτά του για την Claudia Cardinale και τη συναρπαστική μαρτυρία της Liliana Cavani επ’αυτού: μετά το γύρισμα μιας ερωτικής σκηνής μεταξύ τους, ο Mastroianni παρακάλεσε κρυφά τη σκηνοθέτιδα να δηλώσει ανικανοποίητη από το αποτέλεσμα, ώστε να έχει την ευκαιρία για ένα ακόμη φιλί! Τόση τρυφερότητα μοίαζει να μην χωράει στο σύμπαν του Aki Kaurismaki, αλλά τα φαινόμενα απατούν: το Lights in the Dusk κλείνει την τριλογία του Drifting Clouds και του Man Without a Past, κοιτάει τη μοναξιά πιο κατάματα από ποτέ, αλλά επιμένει να αφήνει μια χαραμάδα φωτός ανοιχτή. Συν τοις άλλοις, πρόκειται πάντα για το μοναδικό σκηνοθέτη που μπορεί να προκαλέσει σπαρακτικά γέλια με ένα παντελώς ανέκφραστο πρόσωπο. Κάπως έτσι, φτάσαμε ήδη στην Day 6 του Φεστιβάλ και το υπερκινητικό μελίσσι των Καννών δε λέει να δεχτεί ότι μένει άλλο τόσο για την διάλυσή του. Γι’αυτό και ξεγελιέται με απανωτά πάρτι, όπως το χτεσινό του Οικονομίδη, το αυριανό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και τα νυν-και-αει της Paris Hilton.-


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.