• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Σάβ 25 Νοε 2006

Ανταπόκριση 24 Νοεμβρίου




Μάλλον χθες έβαλα μπήκε στις νοητικές μου αποσκευές το υπ’ αριθμόν 1 στοπ-καρέ που θα με συνοδεύει μετά τη λήξη του Φεστιβάλ: λίγο πριν το χθεσινό της masterclass, συναντώ για λίγο τη Λίλι Τέιλορ στο εντευκτήριο του λιμανιού και της ζητώ να μου πει δυο λόγια για το Robert Altman. Και αφού ξεκινά με προθυμία και τρυφερότητα, η Τέιλορ μοιάζει να πνίγεται από τις σκέψεις και μου το δείχνει με ένα βουρκωμένο βλέμμα. Τελικά τα είπε όλα με το εξής: «Αυτό που έμαθα από το Μπομπ είναι ότι, αν δώσεις στους ηθοποιούς σου αγάπη, θα ανθίσουν».

Δεύτερο highlight μέσα στην ίδια μέρα: «Έρημος και μόνος για να μου φύγει ο πόνος» ή «Mr. Lumiere, I am back» ή «Το νόημα της παγκοσμιοποίησης» του Νίκου Αλευρά, στο τμήμα DigitalWave. Να μη σου μένει άντερο από τα γέλια, και όχι μόνο: ο Αλευράς δεν παραδίδει απλώς το δικό του «Αγαπημένο μου ημερολόγιο», αλλά αφήνεται σε μια απόλυτα συνειρμική γραφή, σε μια σουρεαλιστική παράσταση για ένα ρόλο που είναι αφιερωμένη στο ρυθμό του Buster Keaton, την ευφυία του Jean-Luc Godard και δε θυμάμαι κι εγώ πού αλλού. Η ιερή σοβαρότητα του κανιβαλισμού των πάντων, περί της οποίας θα μιλήσουμε σε λιγότερο από ένα δίωρο με τον ίδιο τον Αλευρά σε παγκόσμια αποκλειστικότητα του cine.gr… Προς το παρόν, ξεχωρίζω τη μοναδική ανάλυση του γιατί δε μπορείς να αναπνεύσεις με ένα καλάμι «στο ποτάμι, στο ποτάμι», την απόφασή του να υποδυθεί τον Τρελό Πιερό αλλά να διαφοροποιηθεί προς το ελληνικότερο, τα μοναδικά αρχειακά κομμάτια μιας χαλαρής κουβέντας με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και μιας σκηνής καταδίωξης με το Βασίλη Ραφαηλίδη!

Ποιος από τους συναδέλφους (οτιδήποτε κι αν σημαίνει πια η λέξη) θυμάται πια τον Ραφαηλίδη, ποιος τον έχει μελετήσει με ευλάβεια, αναρωτιόμασταν χθες με έναν καλό φίλο και συνάδελφο (εδώ η λέξη σημαίνει πολλά), το Λουκά Κατσίκα του «Σινεμά» στο «Ζύθο» στα Λαδάδικα. Η ερώτηση συμβολική, η απάντηση τουλάχιστον αποκαρδιωτική. Την ίδια απαξία εξέφραζε, αλλά κάπως άτσαλα και ίσως όχι με τη σωστή αφορμή, ο Δημήτρης Δανίκας των «Νέων» με αφορμή τη μη κατάληψη της πρώτης θέσης από το Θόδωρο Αγγελόπουλο στη δεκάδα της ΠΕΚΚ (βλ. προηγούμενη ανταπόκριση). Όπως και να χει, αλλού θα αρμενίζει και φέτος το φετινό βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών και αλλού θα είναι ο γιαλός της επιτροπής των κρατικών βραβείων, όπως μαθαίνω από πληροφορίες απόρρητες και υψίστης εθνικής ασφαλείας. Αλλά μπορεί άραγε να ονομάζεται «επιτροπή» αυτός ο ετερόκλιτος χυλός που ψηφίζει συντεχνιακά, βάσει απωθημένων ή και όπου λάχει; Να προσδοκούμε αναθεώρηση θεσμών, ή ευκολότερη είναι η ανάσταση νεκρών; Τουλάχιστον το τελευταίο το επιβεβαίωσε εν μέρει το θαυματουργό το ταμπεραμέντο του Νίκου Αλευρά – θα το έκανε με το παραπάνω και η Εμανουέλ Μπεάρ, αλλά λίγο... η ηλικία, λίγο το ότι δε βρέθηκε ένας μαντράχαλος από αυτούς που τη χαλβαδιάζουν να της ρίξει στους ώμους ένα πουλοβεράκι με τέτοιο ύπουλο καιρό, αρρώστησε το κορίτσι και μας άφησε με τη γλύκα της αναμονής...


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.