• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Δευ 27 Νοε 2006

Ανταπόκριση 27 Νοεμβρίου




Το «Μελόδραμα;» του Νίκου Παναγιωτόπουλου αρχίζει με τη ρήση του Μπαζέν «ο κινηματογράφος είναι ένα ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο» και αμέσως μετά… μια γυναίκα κλείνει ένα παράθυρο, το οποίο θα ξανανοίξει μονάχα στο τέλος του φιλμ. Η ειρωνεία πολύ φυσικά απαλείφθηκε στον κυκλικό τρόπο με τον οποίο οι ιθύνοντες του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έστησαν τις τελετές έναρξης και λήξης. Το τσιτάτο του Μπαζέν ερμηνεύτηκε στην κυριολεξία του (την ποια;), τα τσιτάτα ανδρών επιφανών του σινεμά πέρασαν ξανά από την οθόνη και στη συνέχεια αναγκαστήκαμε να παρακολουθήσουμε ξανά-μανά τις χαριτωμενιές του διδύμου ΠυρπασόπουλοςΜαξίμου. Όχι, και βέβαια δεν είναι λάθος των δύο νέων ηθοποιών, αλλά εκείνων που δε λένε να καταλάβουν ότι το stand up comedy, ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι αποκλειστικά αμερικάνικη πατέντα.

Ως κερασάκι σε μια τούρτα με ούτως ή άλλως πολλά λιπαρά προστέθηκαν και οι πανηγυρισμοί για τον πρωτοφανή αριθμό… βραβείων! Στα βραβεία των ανθρώπινων αξιών, της γυναικείας ισότητας και της καθημερινότητας, το υπουργείο Ανάπτυξης σκέφτεται σοβαρά από το επόμενο Φεστιβάλ να θεσπίσει εύφημο μνεία για την ταινία που θα ασχολείται υπεύθυνα με την τιμή της ντομάτας και τη μη αναγκαιότητα επιδόματος θέρμανσης.

Κατά τα’ άλλα, ο πρώην πανίσχυρος Βιμ σκόνταφτε άλλα το διασκέδαζε με χαριτωμενιές, στα χειροκροτήματα πρωταγωνιστούσε το τιμ του «Ροζ», η Τζουλιέτ Λιούις ήθελε να κρατήσει το βραβείο που θα απένεμε για τον εαυτό της, και τελικά οι βραβευθέντες (η μισή αίθουσα δηλαδή) φωτογραφήθηκαν σαν ποδοσφαιρική ομάδα αφού αλλιώς δεν χωρούσαν στη σκηνή. Ενώ εγώ θα μακαρίζω τον Γεώργιο Βουλγαράκη που μετά τους Πακιστανούς, τις υποκλοπές και τις «στοχοποιήσεις» βρέθηκε να κάνει χαβαλέ με τον Χωραφά και τον Βέντερς, εσείς ρίξτε μια πιο αναλυτική ματιά στα βραβεία:

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ - FIPRESCI - ΠΕΚΚ - ΕΤΕΚΤ - ΚΟΙΝΟΥ


Αυλαία τέλους, λοιπόν; Όχι βέβαια. Σε περίπτωση που το έχετε λησμονήσει, το έργο με τίτλο «Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης» είναι τόσο ανορθόδοξο που στην ουσία έχει δύο φινάλε. Οπότε σήμερα φοράμε το επίσημο ένδυμα και ετοιμαζόμαστε για τη μεγάλη έξοδο – μαζί με τον πιθανότατο θρίαμβο του «Έντουαρτ». Αλλά μέχρι τότε, ας υποκαταστήσω την – ο θεός να την κάνει – επιτροπή με τα βραβεία ιδιωτικής πρωτοβουλίας, που αποφάσισα να απονείμω νωρίτερα από πέρσι αυτή τη φορά.

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ: «Η Ψυχή στο Στόμα» του Γιάννη Οικονομίδη

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκος Παναγιωτόπουλος για το «Πεθαίνοντας στην Αθήνα»

ΣΕΝΑΡΙΟ: Αλέξανδρος Βούλγαρης για το «Ροζ» (εναλλακτικά, και μόνο αν αξίζει να πιστεύουμε σε αυτού του είδους το σινεμά, στην Αγγελική Αντωνίου για το Eduart)

ΑΝΤΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ: στον φοβερό και τρομερό Ερρίκο Λίτση του «Η Ψυχή στο Στόμα»

ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ: στη μικρή Ρομάννα Λόμπατς του «Ροζ»

ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥ: όσο κι αν μοιάζει οξύμωρο, στον σπουδαίο βετεράνο συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλο για το «Ιλουστρασιόν»

ΝΑΥΑΓΙΣΜΕΝΩΝ ΚΑΛΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ: «Ο γιος του φύλακα» του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου

ΝΗΠΙΑΚΗΣ ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗΣ: «Κράτησέ με» της Λουκίας Ρικάκη

ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΜΗΡΩΝ: στην Ιταλίδα του «Ένας ήρωας… στη Ρώμη»

Ζήτησα και από τη Γκέλυ τη δική της λίστα, αλλά σε αντίθεση με μένα είναι σεμνό κορίτσι και προτιμά να περιμένει τα πορίσματα της – ο θεός να την κάνει – επιτροπής. Ίσως μέχρι αύριο να την πείσω να τα αντιπαραθέσει με τη δική της άποψη, που, όσο να πεις, κάτι παραπάνω αξίζει.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.