• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Δευ 12 Φεβ 2007

Berlinale Ημέρα 3η 10/2/07


Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΣΕ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΕΣ



Ως γνωστόν οι κριτικοί κινηματογράφου είμαστε πολύ σοβαροί άνθρωποι, οι δε on-line κριτικοί υπερβολικά πολύ. Εκεί δε που βγάζουμε τις σοβαρότητές μας για να τις μετρήσουμε είναι στα διεθνή φεστιβάλ, που δεν ονομάζονται «η πενταήμερη του δημοσιογράφου» για λόγους πολιτικής ορθότητας και για να κοροϊδεύουμε τον κοσμάκη. Κάπως έτσι, σε κλίμα άκρατης σοβαρότητας δηλαδή, γίνεται και η μοιρασιά των ανταποκρίσεων από τους δύο μάχιμους ρεπόρτερ του cine.gr: θέλει ο ένας να φάει λουκάνικα με μισόλιτρες μπύρες στο ανατολικό Βερολίνο, προφασιζόμενος ότι τον ενέπνευσαν οι «Ζωές των άλλων»;

Ανταλλάσσει σκονάκια με τον συνάδελφό του και έπειτα μεταμορφώνεται σε Οβελίξ, αφήνοντας τον άλλο πάνω από το πληκτρολόγιο. Όταν αυτός ο άλλος – όχι ο ευεργέτης μου ο μεγάλος, ο συνάδελφος – θέλει να καμαρώσει με την ησυχία του το αυτόγραφο που του έδωσε η Julie Delpy, σου αφήνει με τη σειρά του ένα σκονάκι με τις δηλώσεις του Robert De Niro και εσύ τον αφήνεις να πάει στην ευχή του θεού.

ΚΑΙ ΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΜΕΝΑΣ

Διότι ο De Niro, για να μην λησμονούμε και τον εκπαιδευτικό σκοπό της πενταήμερής μας, βρίσκεται εδώ ως σκηνοθέτης του The Good Shepherd, του Καλού Ποιμένα σα να λέμε. Τέτοιος προσπαθεί να είναι και ο Matt Damon, ή μάλλον ο πράκτορας της CIA στο πετσί του οποίου μπαίνει με τέτοια επιτυχία, που πλασάρεται αυτομάτως στη λίστα των φαβορί για το βραβείο ανδρικού ρόλου. Όσο για... τον Ποιμένα που σκιαγράφησε ο De Niro; Αργός αλλά διακριτικός και συνωμοτικός, εκ των πραγμάτων ψυχροπολεμικός αλλά με το βλέμμα στραμμένο κυρίως στις αντιφατικές ευθύνες ενός άντρα: καλός μπαμπάς ή καλός πράκτορας, για να το πούμε σχηματικά. Εξάλλου το μοτίβο της πατρότητας επανέρχεται συνεχώς στην ταινία, μαζί με μια Jolie ελαφρώς έξω από τα νερά της και έναν De Niro που δίνει και ερμηνευτικά το «παρών» ως μεγάλο κεφάλι της CIA.

«Δεν έχω μανία να σκηνοθετώ τον εαυτό μου, γι αυτό και δεν εμφανίζομαι τόσο πολύ σε αυτό το φιλμ» παραδέχεται προς τιμήν του ο De Niro, και φυσικά αποδεικνύεται έξοχος διπλωμάτης όταν η κουβέντα πάει... στο παρασύνθημα: «Η ταινία δεν είναι κάποια ευθεία κριτική κατά της CIA, εγώ ήθελα να αφηγηθώ ένα πολύ καλό σενάριο, να βάλω τα πράγματα κάτω και να αφήσω τον θεατή να κάνει τη δική του κριτική». Και γιατί κάνει τα στραβά μάτια στα ταξιδάκια... για δουλειές των μπαμπάδων-πρακτόρων της CIA ανά τον κόσμο; «Βεβαίως και αυτή η ταινία θα μπορούσε να είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας. Το δεύτερο θα ήθελα να αφηγείται τη δράση της CIA από το 1961 ως το 1989, και το τρίτο από το 1989 μέχρι σήμερα». Ας είναι, πάμε παρακάτω.


ΤΑ ΕΙΔΑΜΕ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Στον απόντα πατέρα από το φιλμ του Kusturica, που υποτίθεται ότι έλειπε σε ταξίδι για δουλειές, μοιάζει να κάνει αναφορά μέσω του τίτλου το The year my parents went on vacation, ενός βραζιλιάνου σκηνοθέτη που μας αναγκάζει να τον πάρουμε στα σοβαρά παρόλο που ονομάζεται Cao Hamburger. Με φόντο τη Βραζιλία του 1970 (δικτατορία από τη μία, η εθνική Βραζιλίας σε μεγάλες πιένες από την άλλη), ο 45χρονος σκηνοθέτης τραβάει την κουρτίνα του θρύλου και κοιτάζει πίσω από αυτήν, με πρόσχημα μια αθώα ιστορία α λα «Μόνος στο σπίτι»: όταν ο Εβραίος πατέρας και η Καθολική μητέρα του φεύγουν για διακοπές, ο 12χρονος Μάουρο αναγκάζεται να μετακομίσει για λίγο στη συνοικία του παππού του.

Εβραίος και ο ήρωας της ταινίας του Στέφαν Ρουζοβίτσκι «Οι πλαστογράφοι» (“The Counterfeiter”), άλλης μια ταινίας για το Ολοκαύτωμα αλλά ευτυχώς όχι παραφορτωμένη από όλα τα συνήθη κλισέ. Εδώ θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο περισσότερο για δράμα φυλακής, και για τους ενδιαφερόμενους αρκετά πληροφοριακό πάνω στην μεγαλύτερη επιχείρηση πλαστογραφίας που οργάνωσε το Γ΄ Ράιχ. Κάπως έτσι προστέθηκε στο μπλοκάκι μας άλλο ένα δυνατό χαρτί στην κούρσα του αντρικού βραβείου, ο Karl Markovics που μου φέρνει ξώφαλτσα σε Daniel Craig (ο καινούργιος Τζέιμς Μποντ, ντε).

Τέλος το φιλμ που μας έφτιαξε την ημέρα, μιας και ήταν η πρώτη πρώτη πρωινή προβολή, ήταν το Two Days In Paris, που σκηνοθέτησε η χαρισματική Julie Delpy και που αποτέλεσε μια μικρούλα έκπληξη, αφού τελικά δεν αναφερόταν σε δύο νέους που βαδίζουν φλυαρώντας στις όχθες του Σηκουάνα. Αντίθετα είχε υπερβολικά καλό χιούμορ, που σε πολλά σημεία αντέγραφε με τον σωστό τρόπο τον αξιότιμο Κύριο Allen, γεγονός που πιθανότατα, αποτελεί ιδίωμα της συμπαθούς Γαλλιδούλας, που υπήρξε μονίμως γελαστή, κεφάτη και αεικίνητη στην μικρή συνάντηση μας: “Πρέπει να σου πω πως για τις γυναίκες, όλοι οι άντρες είναι ένα καρφί στον πισινό, όπως συμβαίνει δηλαδή και με τον αμερικανάκο boyfriend της ηρωίδας στην ταινία. Όταν ενδιαφέρονται το κάνουν περισσότερο από όσο πρέπει, δείχνουν με λανθασμένο τρόπο την προσοχή τους, είναι νευρωτικοί στις εκδηλώσεις τους και προσοχή μην πετύχουν μπροστά τους κανέναν πρώην σου, γιατί χάθηκες... Καλύτερα νευρωτικοί πάντως, παρά ψυχωτικοί...” Εντάξει κούκλα μου, ότι πεις εσύ, δεν θα σου χαλάσουμε το χατίρι...


VOTE FOR PANAYOTA...

Και μια που το έφερε η κουβέντα (που δεν το έφερε, αλλά κάπως έπρεπε να κολλήσει), να στείλουμε τους αγωνιστικούς μας χαιρετισμούς στην Παναγιώτα Βλαντή ή Panayota Vladi ή αλλιώς το ελληνικό Shooting Star – μιλάμε για το πανευρωπαϊκό θεσμό ανάδειξης νέων ταλέντων - του σωτήριου έτους 2007: διότι μπορεί οι ομορφονιές των άλλων χωρών να έχουν παίξει σε Moretti, Verhoeven, Audiard και δε συμμαζεύεται, αλλά... η Παναγιώτα είναι το κάτι άλλο. Γιατί έτσι!

Για περισσότερα συντονιστείτε στο cine.gr που με δύο απεσταλμένους βρίσκεται ακριβώς εκεί που κτυπά ΤΩΡΑ η καρδιά του παγκόσμιου σινεμά!



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.