• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Αφιερωμα


Τετ 10 Οκτ 2012

Κριτικές Σφηνάκια σε Πρώτη Μετάδοση


Η στήλη φιλοξενεί κριτικές σε μίνι χαρακτήρα, παλιών και νέων ταινιών, παντών ειδών, που ως τώρα δεν είχαν καθόλου κριτική στο cine.gr



Αληθινό Θράσος (True Grit, 1969)
ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ

Ένα απίθανο τρίο ξεκινά ένα περιπετειώδες κι επικίνδυνο ταξίδι στα ίχνη ενός επικηρυγμένου άντρα.
Όταν οι αδελφοί Κοέν μετέφεραν στην οθόνη το βιβλίο του Τσαρλς Πόρτις, δήλωσαν ότι δεν είχαν δει την πρώτη μεταφορά του από τον Χένρι Χάθαγουεϊ με τον Τζον Γουέιν. Λάθος τους, γιατί θα έβλεπαν ότι δεν πρωτοτυπούν, ότι δηλαδή ο βετεράνος σκηνοθέτης είχε πιάσει το νόημα της κοινωνικής σάτιρας που πρόσφερε το κείμενο και από την άλλη, ο ίδιος ο Τζον Γουέιν πήρε αυτό τον ρόλο και τον έκανε δικό του. O Ρούστερ (κόκορας) δεν είναι ακριβώς ο ήρωας του βιβλίου, αλλά ο ίδιος ο Τζον Γουέιν, το μεγάλο λαϊκό είδωλο του κινηματογράφου, ο βασιλιάς του γουέστερν την ώρα που δύει. Ήρωας και κλόουν, γραφικός σε βαθμό outsider, που αποδεικνύεται στις κρίσιμες στιγμές το μεγάλο φαβορί. Σχεδόν αυτοπαρωδείται, ίσως όχι συνειδητά αν σκεφτούμε τι νάρκισσος ήταν, όμως για να λάμψει τελικά όταν βάζει τα γκέμια στο στόμα, πιάνει πιστόλι και καραμπίνα και ορμάει με δονκιχωτικό μεγαλείο καταπάνω στους εχθρούς.
Ίσως οι Κοέν να υπερέχουν στην ψυχογραφία του κοριτσιού, μέσα από την οποία συμβολίζουν την επερχόμενη «νομικίστικη, λογιστική» Αμερική. Η Μάτι του 1969 μοιάζει απλώς πεισματάρα με κότσια, βγαλμένη από το είδος της οικογενειακής περιπέτειας, μια γενναία απόγονος των πιονέρων. Προσέξτε τον Χάθαγουεϊ πώς χειρίζεται στην αρχή της ταινίας τη σεκάνς του απαγχονισμού. Υπάρχει ένα πλάνο που κακώς δεν περιέλαβαν οι Κοέν. Σε πρώτο πλάνο έχουμε τρεις κούνιες με τρία κοριτσάκια να λικνίζονται αμέριμνα και στο βάθος, το πλήθος με την εξέδρα και τρεις κατάδικους, έτοιμους για απαγχονισμό. Σε άλλο πλάνο, μάλιστα, ανάμεσα στους θεατές, πωλούνται και γλυκά! Ναι, τα κοριτσάκια μπορούσαν τότε να είναι σκληραγωγημένα.
Πρόκειται, εντέλει, για μια γλυκόπικρη ελεγεία για το έπος της Άγριας Δύσης που περνά στο παρελθόν και γίνεται ιστορία.
Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)



Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ (The Great Gatsby, 1974)
ΕΠΟΧΗΣ

O Τζέρι, ένας αυτοδημιούργητος και πασίγνωστος εκατομμυριούχος, είναι ερωτευμένος με τη Ντέζι, μια γοητευτική γυναίκα της υψηλής κοινωνίας. Ένας κοινός τους φίλος, ο Νικ, γίνεται ο συνδετικός κρίκος στις συναντήσεις τους, αφού η Ντέζι είναι παντρεμένη. Όταν ο σύζυγος της μαθαίνει για το δεσμό τους, η ιστορία παίρνει δραματική τροπή.
Η κινηματογραφική μεταφορά του περίφημου βιβλίου του Σκοτ Φιτζέραλντ και μάλιστα σε σενάριο του Φράνσις Φορντ Κόπολα και σε σκηνοθεσία του ικανού Τζακ ΚλέιτονRoom at the Top») δυστυχώς δεν ευτύχησε να περισώσει τη βαθιά αλλά υπόγεια εκφρασμένη περιφρόνηση του συγγραφέα για την αστική τάξη που εκμεταλλεύεται «κατώτερους» της για ψυχολογικά παιχνίδια και μετά τους πετάει σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Ο Γκάτσμπυ (ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ παραείναι τέλειος για τον ρόλο) είναι το λαϊκό παιδί με τη ρομαντική ψυχή που ερωτεύεται την πλούσια κακομαθημένη Ντέζι (Μία Φάροου), ρίχνεται στο αμερικανικό όνειρο (μπίζνες-κομπίνες), για να φτάσει στο επίπεδο της και για να καταλάβει παρακάτω, πλούσιος πια, ότι όλα ήταν ένα όνειρο, μια χίμαιρα. Το φιλμ δεν ξεπερνά την εικονογράφηση, χάνει τις λεπτές παρατηρήσεις του Φιτζέραλντ, αξίζει όμως να το δει κανείς ως αφορμή για να διαβάσει το βιβλίο.
Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)



Γεννημένος την 4η Ιουλίου (Born on the Fourth of July, 1989)
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Η ιστορία του Ρον Κόβιτς που έμεινε παράλυτος στον πόλεμο του Βιετνάμ. Προδομένος από τη χώρα για την οποία πολέμησε και χάνοντας επαφή με τη ζωή που θα ήθελε να ζήσει, καταλήγει πολιτικός ακτιβιστής αντιπολεμικών κι ανθρωπιστικών δικαιωμάτων.
Υπάρχει, βέβαια, όπως συνηθίζει, μια υπερβολή στον τρόπο που ο Όλιβερ Στόουν κάνει τις διάφορες κοινωνικές καταγγελίες στις ταινίες του, με τον τρόπο του λαϊκού (έως λαϊκίστικου) κινηματογράφου, ωστόσο πρέπει να παραδεχτούμε ότι σε αυτή την περίπτωση το χειρίζεται καλά, έχοντας απροσδόκητα έναν Τομ Κρουζ να ερμηνεύει με τόση ταύτιση τον ρόλο του, που εντυπωσιάζει. Η καταγραφή της διάπλασης του μέσα στη συντηρητική οικογένεια με τη θρησκόληπτη μάνα, είναι ενδελεχής. Η αληθινή ιστορία του Κόβιτς αποδίδεται ως ένα σταδιακό, αργό πέρασμα από την ανιστόρητη πατριδολατρία στην κοινωνική συνειδητοποίηση του πολιτικού παιχνιδιού.
Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)



JFK, η Ιστορία που Χαράχτηκε στη Μνήμη μας (JFK, 1991)
ΙΣΤΟΡΙΚΗ

Στις 22 Νοεμβρίου του 1963, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Κένεντι δολοφονείται. Ο εισαγγελέας Γκάρισον αρχίζει τις έρευνες του για την ανακάλυψη του αληθινού ενόχου.
Ο Όλιβερ Στόουν λατρεύει να μεταφέρει στην οθόνη ιστορικά πρόσωπα και υποθέσεις που συντάραξαν την ανθρωπότητα, από τον πρόσφατο AlexanderΜεγαλέξανδρο μέχρι τον Κένεντι. Το θέμα μεγάλο, η βιβλιογραφία, δικογραφία, χρονογραφία κ.λπ. σκέτος ωκεανός. Κι εκεί είναι που τα καταφέρνει, να οργανώσει δηλαδή αυτό το χάος των πληροφοριών με λόγο και εικόνα, να τα συνθέσει όλα με την κατάλληλη φωτογραφία, μοντάζ, ροή κ.λπ., έτσι ώστε να βγαίνουν συναρπαστικά. Δεν χρειαζόμαστε ούτε τον Γκάρισον ούτε τον Στόουν για να πεισθούμε ότι αυτή η δολοφονία ήταν προϊόν συνωμοσίας. Άλλωστε, ο Γκάρισον (Κέβιν Κόστνερ) είναι μάλλον ο μοχλός της αφήγησης παρά ένας δραματικός ήρωας, γιατί το σενάριο τού αποδίδει ετεροχρονισμένα έρευνες που ακολούθησαν μετά. Το θέμα είναι η παραγωγή ενός δυνατού πολιτικού θρίλερ γύρω από ένα γεγονός με τεράστια απήχηση σε έναν λαό, όσο και η 11η Σεπτεμβρίου.
Βαθμολογία: 3.5/5 Stars3.5/5 Stars3.5/5 Stars3,5/5 Stars (3.5/5)



Change of Plans (Le Code a Change, 2009)
ΚΟΜΕΝΤΙ

Δέκα φίλοι συναντιούνται για δείπνο μια καλοκαιρινή βραδιά. Ένας-ένας αρχίζει να αποκαλύπτει τη δυσαρέσκεια του για τον σύντροφο του και σύντομα γίνεται ξεκάθαρο ότι όλοι έχουν ή σχεδιάζουν να κάνουν εξωσυζυγική σχέση.
Το σενάριο παρακολουθεί τις ζωές τους και μήνες μετά το δείπνο, το οποίο λειτουργεί ως σημείο αναφοράς, καθώς επιστρέφουμε σε αυτό με φλας-μπακ μέχρι τέλους. Απιστίες που αποδεικνύονται επιπόλαιες διαφυγές χωρίς να τραυματίσουν, αποφάσεις για ριζικές διαλύσεις που ακυρώνονται λόγω ανωτέρας βίας, ανοιχτοί λογαριασμοί κόρης με τον χωρισμένο πατέρα κ.λπ. Όλα στο γνώριμο γαλλικό ύφος ενός συγκρατημένου κυνισμού που θέλει να καλύψει τις ανασφάλειες. Με κάποια θεατρική αύρα χωρίς να ακυρώνεται η κινηματογραφία, συλλαμβάνεται ένα σύγχρονο μεσοαστικό γαλλικό κλίμα, με τη σπανιόλα φίλη-δασκάλα φλαμένκο να εισάγει και την πολυεθνική συνιστώσα. Σε γενικές γραμμές υποτονικό, δεν καταφέρνει να φτάσει στην καυστική σάτιρα που το στόρι προσέφερε, το έργο στέκει λίγο παραπάνω από ένα ανάλογο χολιγουντιανό. Από την Ντανιέλ Τόμσον.
Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)



Ο Τζογαδόρος του Λας Βέγκας (Saint John of Las Vegas, 2009)
ΚΩΜΩΔΙΑ

Προσπαθώντας να ξεπεράσει τον εθισμό του στον τζόγο, ο Τζον πάει να ζήσει σε μια απομακρυσμένη πόλη δουλεύοντας ως ασφαλιστής. Το αφεντικό του, όμως, τον στέλνει να διερευνήσει μια απάτη στον παράδεισο του τζόγου: το Λας Βέγκας.
Πρώτη και μοναδική μέχρι τώρα απόπειρα του Χιου Ρόουντς να γράψει ένα σενάριο και να σκηνοθετήσει σε ένα κλίμα ανεξάρτητου σινεμά αλά αδελφών Κοέν, με την υποστήριξη στην παραγωγή των Σπάικ Λι και Στάνλει Τούτσι και με πρωταγωνιστή τον Στιβ Μπουσέμι. Θα περίμενε κανείς κάτι πολύ καλό, αλλά το αποτέλεσμα είναι μετριότατο με κύρια αρετή τις ερμηνείες. Το σενάριο προσπαθεί να ρίξει πολλές εικόνες και θέματα από την υποκουλτούρα του Βέγκας, κάνοντας μαιάνδρους με την πλοκή, έτσι που δεν περιμαζεύεται ως σύνθεση. Όχι πως δεν βλέπεται ευχάριστα, διαθέτοντας καλές σκηνές.
Βαθμολογία: 1.5/5 Stars1,5/5 Stars (1.5/5)



Χαμένη Ζωή (Provinces of Night, 2010)
ΔΡΑΜΑ

Ένας άνδρας επιστρέφει στη γενέτειρα του μετά από απουσία 40 χρόνων κι έρχεται αντιμέτωπος με την οικογένειά του, με την οποία έχει αποξενωθεί, και με τα λάθη του παρελθόντος που τον στοιχειώνουν.
Οικογενειακό δράμα στο επαρχιακό περιβάλλον του Τενεσί, περιέχει ενδιαφέρουσες δραματικές στιγμές, αλλά δεν καταφέρνει ως συνολική δουλειά να γοητεύσει όπως το ομότιτλο βιβλίο του Γουίλιαμ Γκέι, λειτουργώντας, παρά την υπερένταση που επικρατεί, ως ένα μινόρε τραγούδι. Ο Κρις Κριστόφερσον διαθέτει την πατριαρχική παρουσία, αλλά το σενάριο δεν του παρέχει τον απαιτούμενο χρόνο να επιβληθεί ως χαρακτήρας και λειτουργεί περισσότερο ως έμβλημα, με πιο καλές στιγμές εκείνες που πιάνει την κιθάρα και εκφράζεται ως μουσικός, που άλλωστε είναι. Ο Βαλ Κίλμερ, ως γυναικάς γιος, υπερβάλει σε έκφραση αλλά πείθει, ενώ ο τρίτος γιος που υποδύεται ο Ρις Τόμσον είναι το συμφιλιωτικό στοιχείο και στην πλοκή και στην δραματουργική διαδικασία. Είναι η δεύτερη ταινία του Σέιν Νταξ Τέιλορ μετά το «The Grey» του 2004.
Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)





(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.