• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Awards


Δευ 24 Μαρ 2003

75th ACADEMY AWARDS – THE CEREMONY


(“Shame on You Mr. Bush!” – Τα Σέβη μας, Mr. Moore!)



Εδώ η Βαγδάτη καίγεται, και η Ακαδημία χτενίζεται cineλληνες! Εγώ πάντως,… άπιστος στην πάγια oscarολάγνα τακτική μου, απείχα επιδεικτικά από το εφετινό και-καλά-κουτσουρεμένο εμποροπανηγυράκι του Kodak Theater (είχα κι έναν 38άρη πυρετό βέβαια, αλλά δικαιολογία έψαχνα!). Δε σας αφήσαμε παραπονεμένους πάντως, μιας και η αγία cineτριάς Λιάπης-Πρωιμάκης-Δηράκης φρόντισε τα δέοντα ώστε να μάθετε πρώτοι και καλύτεροι την τελική ετυμηγορία της Ακαδημίας. Οι εκπλήξεις πολλές, όλες όμως καλά προετοιμασμένες με μεράκι, για να κρατηθούν οι διαβόητες ανά τις εκάστοτε βραβεύσεις ισορροπίες. Ο υπογράφων έχασε μερικά ματσάκια στη γκανιότα, (πέσαμε μέσα σε 14/21 βραβεύσεις) αλλά δηλώνει πως το κατευχαριστήθηκε μιας και γλυτώσαμε από τα πολύ χειρότερα…Τι εννοώ;

Ξεκινώ με την κλίση της φράσης «Τα Oscars της Ακαδημίας»
Ον. η… αυτή (βλ. παραπάνω)
Γεν. «Τα χρωστούμενα της Ακαδημίας»
Αιτ. «Τα politically correct αλισβερίσια της Ακαδημίας»
Κλητική Προσφώνηση «Ω Εβραίοι!» (νέτο- σκέτο)

To Chicago κατήγαγε Πύρρειο νίκη, με mini- sweep (της εξάδας). «Σήκω μπρε!» τραβολογούσε η παρέα του Harvey (Weinstein) τον Rob Marshall στο podium. Τον…ασήκωτο αυτός! Η ψυχούλα του το ήξερε, όταν τον τελευταίο μήνα η Miramax έσπρωχνε αλύπητα το Gangs of New York - Συμμοριες της Νεας Υορκης (που «πέτυχε» το ΑΠΟΛΥΤΟ 0/10) και δη τον Marty για το Best Direction. Το Best Picture για το Chicago ήταν το σιγουρότερο –αν και τελευταίο στη σειρά βραβείο- από την αρχή της βραδιάς. Ελάτε όμως που όσο περνούσε η ώρα και το The Pianist - Ο Πιανιστας…σούφρωνε το ένα μετά το άλλο τα Best Adapted Screenplay, Best Actor (!!!) και Best Director (εδώ βάλτε όσα θαυμαστικά θέλετε!) η πίεση ορισμένων χτύπησε ταβάνι…

Τι είχε συμβεί; Μα, η κατάρριψη του ευαγγελικού ρηθέντος: «Ουκ ηδύνασο δυσίν κυρίοις δουλεύειν!». Δούλη δύο αφεντάδων η Ακαδημία; Αμέ! ΚΑΙ ριζοσπαστικά φιλεύθερη (ο πλέον kitch χαρακτηρισμός από καταβολής πολιτικής οικονομίας) ΚΑΙ πιστή στο εβραϊκό lobby και το κακό συναπάντημα. Πως; Εδώ σας θέλω ντε!

«Βραβεύουμε το Chicago γιατί αναζητούμε απεγνωσμένα την glamourιά σε χαλεπούς καιρούς mititaire αγριάδας. Μετά την Απονομή, η Catherine Zeta-Douglas παίρνει παραμάσχαλα τον Θείο Oscar και την επίσης «σε (μόνιμη) ενδιαφέρουσα» Queen Latifah, (η Renee το έχασε από τη Nicole που το έχασαν και οι δυο από την (μαύρο) Halle Berry (μα τι…γλωσσόφιλο της έριξε αυτός ο κοΜΥΤΗΣ Brody!), χώρια που η Ρενουλα είναι και κομμάτι ντροπαλή, οπότε μην το κάμνουμε θέμα αγάπη μου…»

«Βραβεύουμε τον Πιανιστα γιατί είναι ταινία με προδιαγραφές oscar, στυλιζαρισμένη υπέροχα από τον πορνόγερα βιαστή Polanski. Ο οποίος όμως πάνω από όλα είναι καλλιτέχνης (και λιγουλάκι Εβραίος!) και έτσι πρέπει να κριθεί. Τώρα αν ξαναπάτήσει πόδι στο Αμέρικα δια την παραλαβή… αλλάζουμε θέμα! (μα γι’ αυτό δεν υπάρχουν τα courier βρε κουτό;). Δίνουμε και το Διασκευασμένο σενάριο γι’ αυτήν την ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ σπουδή του Ολοκαυτώματος, για να πείσουμε τον πολιτισμένο κόσμο (Όχι τους σατανάδες Ιρακινούς, τους άλλους…) πως είμαστε τόσο υπεύθυνοι και δίκαιοι (ευαίσθητοι ήμασταν με το Schindler`s List, τώρα το βλέπουμε διαφορετικά) με τα πάθια των λαών και των μειονοτήτων. Και διαψεύδουμε κατηγορηματικά πως ετοιμάζουμε και τρίτη-προς-βράβευσιν version με το Ολοκαύτωμα μέσα από τα μάτια gay ιουδαίου αστροναύτη σε σκηνοθεσία Ron Howard! (φυσικά…)»

«Γιατί βραβεύουμε Polanski και όχι τον Marty; Τι δηλαδή, επειδή το είπε ο Weinstein, άλλοι Εβραίοι… δεν υπάρχουν; Τουλάχιστον δεν το δώσαμε στον Marshall, γιατί αν το σήκωνε αυτός, τότε ο Scorsese θα έβγαινε – και με το δίκιο του ο…σκηνοθεταράς- από τις κάλτσες του! Αν το έπαιρνε για το Gangs of New York θα ήταν ελεημοσύνη, χώρια που δε βάζει και λίγο νερό στο (πηχτό, σα το αίμα) κρασί του ο άτιμος!»

«Βραβεύουμε τον Brody (ο μικρότερος ποτέ σε ηλικία νικητής στην κατηγορία) με διαφορά μύτης, για το πιπεράτο του πράγματος ρε αδερφέ, εκεί που όλοι περιμένουν το ξεκατίνιασμα DD LewisThe Jack! Ωραίο δεν ήτανε; Αμ η αφιέρωση στο φίλο που πολεμάει για την Αμερική… εκεί έξω; Για να μην επαναλάβω τα του… γλωσσόφιλου!»

«Βραβεύουμε τη Nicole με διαφορά (προσθετικής) μύτης, για να διορθώσουμε την περυσινή αδικία, γιατί αν μας ξεφύγει τώρα, ποιος Γιαχβέ ξεύρει μετά πότε θα μας ξανακάτσει η ευκαιρία! Αρκετά (και με …αρκετούς) δεν πέρασε τελευταία η ex Mrs Cruise: Η Renee; Του χρόνου μωρέ! (Πάτε στοίχημα; Τι ξέρετε για το Cold Mountain του Minghella με KidmanZellweger ΜΑΖΙ; Τι εικόνα, η δεύτερη να το παίρνει από τα χεράκια της πρώτης, ε;)»

Και πάμε τώρα στα σπουδαία. Όχι, δεν αναφέρομαι στα αντίστοιχα ζεύγη από…κούπες που πήραν μαζί τους η Frida (ανέλπιστα) και το The Lord of the Rings: The Two Towers (πανάξια). Ούτε στην απευκταία νίκη του Nowhere in Africa (μαντέψατε το story: Εβραίου που το σκάνε στην Αφρική για να γλιτώσουν από το Ολοκαύτωμα! Τι υπέροχος εβραϊκός κόσμος που είναι αυτός μπαμπά!) έναντι του πανάξιου Hero.

Αναφέρομαι κατ΄αρχάς στη νίκη στην κατηγορία Πρωτότυπου Σεναρίου, την εκ νέου καλλιτεχνική δικαίωση του Pedro Almodovar –πρωτιά για μη αγγλόφωνο σενάριο – με τον μέγα σκηνοθέτη να εκφέρει έναν mild αντιπολεμικό, ενώ είχε όλο το περιθώριο να στολίσει με…καλιαρντά τον Αθνάρ, αυτή τη μαριονέτα του Bush που καλείται και πρωθυπουργός της Ισπανίας.

Cineχίζω με δύο more than welcome επικρατήσεις. Η πρώτη, του Spirited Away - Διακοπες στη χωρα των Θαυματων, με ελάχιστο screening και ανύπαρκτο marketing στην κατηγορία Best Animated Feature. Επιτέλους, ο Miyazaki αναγνωρίζεται ως ανυπέρβλητος animation master από τους δυτικούς ομότεχνούς του και η Disney τρίβει τα χέρια της με αγαλλίαση. Η δεύτερη, του πλέον ταλαντούχου…κωλόπαιδου της τελευταίας εικοσαετίας, του Eminem. Απών (σωστοός!) από τη βράβευσή του, πανάξιος νικητής για το sentimental epic Loose Yourself, έναντι του αποστειρωμένου rock των U2 και του προβλέψιμου razzle dazzle του I Move On.

Φθάνω στο highlight της 75ης Απονομής. Το νικητή στην κατηγορία Best Documentary Feature, στην ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 2002. Michael Moore, Bowling for Columbine - Ακηρυχτος Πολεμος. Τα καλύτερα 35’’ acceptance speech που θυμάμαι τουλάχιστον από τα 1978 με την ανυπέρβλητη activist Vanessa Redgrave. Ο άνθρωπος ξευτίλισε τον Bush μέσα στο ίδιο του το σπίτι ενώπιον ολόκληρης της τηλεοπτικής ανθρωπότητας. Μπείτε στο επίσημο site των Oscars για να ακούσετε τι είπε κατόπιν κατά τη διάρκεια τη cineντευξης τύπου που ακολούθησε την Απονομή. Μπορεί κάπιοι ανόητοι να τον γιουχάρησαν ή να γέλασαν ειρωνικά (δεν ξαναβλέπω ταινία με τον φλούφλη Harrison Ford!) όμως η συντριπτική πλειονότητα αποθέωση όρθια τον υπέρμαχο του freedom of speech Moore. Σημάδι ότι υπάρχουν ακόμη σκεπτόμενοι αμερικανοί δημιουργοί με τα…άντερα να βγουν και να πουν τα αυτονόητα: O ρόλος των ανθρώπων του σινεμά δε βρίσκεται στην κουστωδία ενός επικίνδυνα ηλιθίου πλανητάρχεος αλλά στη συνειδητή εναντίωση στις εγκληματικές πρακτικές μιας ανεύθυνης υπερδύναμης (σημειωτέον ότι το βιβλίο- κόλαφος στον Bush Jr. του Moore “White Stupid Man” είναι το απόλυτο best seller στην Αμερική αυτόν τον καιρό).

Σας ευχαριστούμε κ. Moore. Διασώσατε το κύρος της Ακαδημίας, ενεργώντας, όχι ως ημίτρελος αυτόκλητος κατήγορος, αλλά ως αμερικανός πατριώτης ο οποίος καταισχύνεται στην όψη μιας Διακυβέρνησης που εξεγείρει ένα παγκόσμιο κύμα αντιαμερικανισμού με τους απάνθρωπους πολέμους της και βγαίνει να το διαδηλώσει. Είστε ένας από εμάς κ. Michael Moore. Κι ένας λόγος να cineχίζουμε να παρακολουθούμε αυτό το πανηγύρι που λέγεται Academy Awards. Γιατί μέσα στην κοπριά φύτρωσε ένα πάλλευκο, ευωδιαστό λουλουδάκι Ειρήνης…

Και του χρόνου λοιπόν, με τα Oscars λαμπρότερα και τους Αμερικανούς ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ! (ΝΙΣΑΦΙ οι αιμοχαρείς βόλτες στον πλανήτη boys!)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.