• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Awards


Τρί 07 Μαρ 2006

78th Academy Awards: CRASH-BOOM-BANG!




Nobody Knows Anything (Αρχαίο oscarικό απόφθεγμα)

Σκηνή 1η - Ώρα 23:30: Είμαι με τον Ζερβό στο τηλέφωνο. Μόλις έχει επιστρέψει σπίτι από του Καραϊσκάκη, όπου απήλαυσε γνήσιο ποδοσφαιρικό θέαμα, φωνασκώντας ως κατευχαριστημένος γαύρος ιαχήν μεγάλην «κι άλ-λο, κι άλ-λοοο» σε καθένα από τα 4 (- 0) δήγματα επί του πρασινόμορφου ΟΦΗ. Με σβησμένη από την έξαψη φωνή, μου ανακοινώνει, για δεύτερη cineχόμενη χρονιά, ότι δεν θα παρακολουθήσουμε μαζί την μεγάλη Απονομή. Στο 5λεπτο που ακολουθεί, τσεκάρουμε κάθε απίθανο σενάριο (ναι, ναι, ΚΑΙ ΑΥΤΟ!) που θα μπορούσε να spoilάρει μια γνήσια gay pride βραδιά. Good bye and Good Luck ευχόμεθα και αντευχόμεθα, και την πέφτω για έναν ανήσυχο 3ωρο ύπνο.

Σκηνή 2η – ‘Ώρα 03:15: Το βαρύ και αδιαπραγμάτευτο ροχαλητό μου με έσωσε από βέβαια διαπόμπευση. Η αρραβωνιαστικιά μου έδειξε την άγουσα για τα oscarικά αποδυτήρια, οπότε, φρέσκος και φυσικά αγωνιών ανάβω (sic) την tele. Ένα στοίχημα έπαιξα φέτο, τον Clooney για Β’ Ανδρικό. Ελπίζω να με διάβασες, να σε έπεισα και να το’ παιξες και εσύ. Αν έχεις ποντάρει όσα σου είπα, τώρα βρίσκεσαι ήδη στο αεροδρόμιο, για έναν πληρωμένο γύρο του πλανήτη. Αν όχι, τότε ίσως ανήκεις σε όσους περιμένουν τον αναπόφευκτο εξευτελισμό των oscarικών μου προβλέψεων (ναι, ναι ΑΥΤΟ εννοώ!), οπότε θα σου δώσω ολάκερη την ευχαρίστηση. Ο Clooney με είχε φτιάξει πάντως ασύστολα, η βραδιά προβλεπόταν nice ‘n’ easy. Και ΣΧΕΔΟΝ έτσι ήταν δηλαδή…

Σκηνή 3η – Από τις 03:17 ως τις 06:34: Είχα ετοιμάσει το δικό μου acceptance speech. Είχα σκεφτεί ένα ντεμέκ σεναριάκι, ότι και καλά δεν είναι τυχαία η…παρωνυμία Sid GanisTakis Garis γιατί αυτή υποκρύπτει μια τόση δα συγγένεια με τον Πρόεδρο της Ακαδημίας, ο οποίος μου είχε διαρρεύσει τα αποτελέσματα και εγώ απλά άλλαξα – έτσι, για ξεκάρφωμα – καναδυό βραβεία για να μη φανεί το αβαβά και μετά,…voila! Πάμε γι’ άλλα, του χρόνου πάλε και την υγειά μας να έχουμε μπρε! Διότι, αν το δεις in cold blood, αν βάλεις τη Φωτογραφία της Geisha που την έδωσα δια της βίας στο Brokeback και το Μιξάζ που έδωσα στο Walk the Line για να μη ματιάσω τον (personal favorite) King Kong, σε ΟΛΑ (ναι, ακόμη και στα «άπιαστα» Best Song και Best Foreign Language Film) έπεσα μέσα. Δοξάστε με; Ο-ε-ο; Ο-Ε-Ο;

Σκηνή 4η: 06:35 το πρωί: Λήξη της Απονομής. Ο The Jack, με το απίστευτο χαμόγελο των φρυδιώνε και ένα «Whoaa!» ανακοινώνει το κορυφαίο βραβείο της χρονιάς. And the winner is… CRASH! Τότε ακριβώς, μέσα στη σιγαλιά της λυκαυγής, στο αγλάισμα της ιεροτέρας των oscarικών στιγμών, ένοιωσα την πιο περίεργη κάθαρση στην ιστορία του κινηματογράφου (μου). Δοκίμασα σαστιμάρα-ντροπή-αποτροπιασμό και στο τέλος…δέος. Γιατί εκείνη τη στιγμή έκανα νοερά τη σύνδεση της κορυφαίας oscarwatch ατάκας με την κορωνίδα της Σωκρατικής διδασκαλίας. Nobody Knows Anything, a.k.a:

Εν Οίδα – Ότι Ουδέν Οίδα

Αν και δικαιούμαι (ελπίζω) να κλείσω το πρώτο 24ωρο για να καταλάβω από που μου’ ρθε, μολαταύτα μπορώ ευθύς αμέσως να σου δώσω in grosso modo το πώς «διάβασα» αυτήν την ιστορική, από πάσης απόψεως, Απονομή. Ας μιλήσουν οι αριθμοί λοιπόν:

Crash – 3 oscars, «βασικά», χωρίς ερμηνείες
Brokeback Mountain – 3 oscars, «βασικά», χωρίς ερμηνείες

Memoirs of a Geisha - 3 oscars, σε δευτεροκλασάτες κατηγορίες
King Kong – 3 oscars σε τριτοκλασάτες (βλ. «τεχνικές») κατηγορίες

Και οι αποδέλοιποι; Ένα εσύ, πάρε άλλο ένα εσύ και από ένα ο καθένας, για να θυμόμαστε όλοι αυτήν την μοναδική βραδιά.

  • Βγάζεις συμπέρασμα αρχικό; Εύκολα. Πρόκειται για το ανεπανάληπτο split στην ιστορία του θεσμού. Που ξανακούστηκε (μη με πας προπολεμικά, που με μια υποψηφιότητα έβγαινες «Καλύτερη Ταινία») ταινία της χρονιάς με 3 αγαλματάκια, σοβαροί να είμαστε. Είναι όπως τα πρωταθλήματα του Θρύλου όταν έπαιζε στο πειραϊκό με Εθνικό και Ήφαιστο).
  • Μιλάμε για απίστευτη ανατροπή της τελευταίας στιγμής; Ναι. Την τελευταία εβδομάδα κάτι καρντάσια από το Carpetbagger (νεότευκτο oscarικό blog) άρχισαν και ψέλλιζαν κάτι περίεργα, τα οποία θα αναλύσω περαιτέρω. Άντε και ο Ebert (Ένας είναι ο Roger Ebert). Ουδείς άλλος.
  • Σου θυμίζει κάτι αυτή η ιστορία; Ναι, το (ποιο άλλο;) Chariots of Fire, κι αυτό πάλι είχε πάρει 4 oscar από το πουθενά. Μαζί με του Vangelis. To Crash το κατάφερε με 3. Κι αν βγάλεις το Best Picture, που υποτίθεται - το έχω χιλιομυριοεξηγήσει - είναι βράβευση ενός συνόλου παραγόντων, (βλ. (κι) άλλων βραβείων) το κατάφερε με ένα σενάριο και ένα μοντάζ, γεγονός που με οδηγεί στην επόμενη λογική σκέψη…
  • …η οποία είναι ότι επαληθεύεται ο νόμος του ότι το oscar Μοντάζ πάει (σχεδόν) πάντα πακέτο με αυτό της Καλύτερης Ταινίας. Αυτό συμβαίνει (είπαμε) τουλάχιστον από την εποχή του Ordinary People και δώθε. Βαρβάτη απόδειξη αυτού που λέει ότι πάμπολλοι (εντός – εκτός Ακαδημίας) δεν μπορούν να ξεχωρίσουν πότε το cut γίνεται για σεναριακούς λόγους οικονομίας και πότε είναι απλά μαγκιά του σκηνοθέτη!
  • Πάρε κι αυτό: Είχε 49 χρόνια να ξανασυμβεί, και είναι μόλις η 3η φορά στα 78χρονα του Θεσμού, που τα big six (picture, director,+ 4 acting) awards κατέληξαν σε έξι διαφορετικά films. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να ρίξει στο τραπέζι το ερώτημα: Τι το εξαιρετικό είχε αυτή η χρονιά που πέρασε για να μοιράσει εντέλει τόοοσο ακριβοδίκαια (;) την oscarική πίτα;

    Φίλε μου, όλα ήταν λίγο-πολύ διαφορετικά αυτή τη φορά. Από τον host, έναν Jon Stewart που δεν ήταν (ευτυχώς) ούτε Letterman του 1995, ούτε (δυστυχώς) Billy Crystal. Από το επίπεδο των ταινιών, που δεν ήταν ταινιάρες, ούτε αμερικανόπληκτες χαζοχαρουμενιές. Η πεντάδα είχε κοινωνικό –πολιτικό προβληματισμό, ακουμπούσε τζιζ θέματα χωρίς λούστρο και υποκρισία, είχε θεματολογικές προτάσεις για έναν κινηματογράφο παγκοσμίως παρηκμασμένο, αυτο-ομφαλοσκοπούντα και ναρκισσιστικά εσωστρεφή. Η πεντάδα έβαζε κάπου τον πήχη, και τον ξεπερνούσε. Όχι θεαματικά, αλλά με cineση. Το κλασικό και αναμενόμενο θέαμα φέτος εκπροσωπήθηκε από Kong – Geisha - Kong, που επάξια ρολάρησαν εισπρακτικά αλλά και καλλι-τεχνικά θυμίζοντας το παλιό Hollywood, την γκλαμουριά ενός μηχανισμούπου ΔΕΝ έχει λόγο ύπαρξης χωρίς τέτοιου είδους δημιουργίες.

    Πάμε και παρακάτω. Ή μάλλον όχι, η κουβέντα δεν εξαντλείται έτσι, με μιαν αρπαχτούλα. Ες αύριον (στο edito) τα πιο σπουδαία. Όπου θα εξηγήσω, γιατί δεν βγήκε το Brokeback, γιατί βγήκε το Crash, και (κυρίως) γιατί το… ροχαλητό έχει μερικές φορές τις πιο χαρμόσυνα απρόβλεπτες cineπειες στη ζωή ενός serial oscarwatcher.


  •  
     
    Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

    Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.