• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Awards


Τρί 14 Ιαν 2003

75th Academy Awards (Category: Best Picture)


The Two Cities



Είναι πολλές μέχρι τις 23 Μαρτίου; Παάρα πολλές! Η μικρή πικρή μου ιστορία ως oscar-maniac μου έχει αποδείξει περίτρανα ότι κάθε χρόνο η νόσος μου επιδεινώνεται με γεωμετρικά αλματώδεις ρυθμούς. Μια αντίστροφη μέτρηση που ξεκινά την επόμενη της απονομής και κρατά όλο το χρόνο. Στην Ελλάδα έχουμε βεβαίως το θλιβερό προνόμιο (ο λόγος για τους εγχώριους cinαδέλφους που ασχολούμαστε με το νοητικά και ψυχικά φθοροποιό άθλημα των oscar predictions) να βλέπουμε τις υποψήφιες ταινίες μία-δύο εβδομάδες πριν την απονομή, για προφανείς εμπορικούς λόγους. Καθεστώς απαράδεκτο, που μας δίνει μια μόνιμη αίσθηση συμπλεγματικά κουτοπόνηρης Ψωροκώσταινας. Είναι σαν να μαθαίνεις τα αποτελέσματα του διαγωνισμού της Eurovision προτού ακούσεις (δεις) τα τραγούδια! Όσο για τον ίδιο το θεσμό των Academy Awards, δε χρειάζεται να επαναλάβουμε τα πασίδηλα clichés περί αξιοπιστίας, πολιτικάντηδων χειρισμών και (μεγαλο)στουντιακής επικυριαρχίας. Είναι όπως με το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: Την μεγάλη ομάδα την αβαντάρει πάντα η διαιτησία!

Εφέτος το puzzle δεν είναι από τα πλέον περίπλοκα, ούτε παρουσιάζει φαινόμενα ανατροπών όπως λ.χ. πέρυσι (LOTRA Beautiful Mind - Ενας Υπεροχος Ανθρωπος). Άλλο τόσο, καμμιά ταινία δε φαίνεται ικανή να κάνει το μεγάλο sweep (όχι στις υποψηφιότητες αλλά) στα βραβεία. Με τον σημαντικότερο προπομπό των Oscars – τα Golden Globe Awards να απονέμονται στους νικητές στις 19 Ιανουαρίου, έχει προοιωνιστεί μια κατάσταση με 5-7 ταινίες να ξεχωρίζουν. Υπάρχει δρόμος ακόμη πάντως μέχρι τις υποψηφιότητες (11 Φεβρουαρίου) και βέβαια άλλος ένας και πλέον μήνας μέχρι το τέρμα. Οπότε, όρεξη να’χετε και θα το ξαναπιάσουμε το... κουπόνι! Στοιχηματίζω λοιπόν στα ακόλουθα γκανιάν:

Best Picture

Chicago
Gangs of New York - Συμμοριες της Νεας Υορκης
The Lord of the Rings: The Two Towers - Ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιων: Οι Δυο Πυργοι
The Hours
The Pianist - Ο Πιανιστας

Σε Απόσταση Αναπνοής

Far from Heaven - Ο Παραδεισος ειναι μακρια
Catch Me If You Can

Από Μακριά

Road to Perdition - Ο Δρομος της Απωλειας
Antwone Fisher

Chicago - Είναι το μέγα φαβορί και αυτό δεν οφείλεται μόνο στο εύρος των πολλών υποψηφιοτήτων του στις Χρυσές Σφαίρες. Άλλωστε η κατηγορία comedy/musical δεν έχει τον αδυσώπητο ανταγωνισμό της κατηγορίας drama. Το μυστικό κρύβεται αλλού: To musical είναι το καθαρόαιμο του Hollywood, το δικό του παιδί, σαρξ εκ της σαρκός του, ενδεικτικό της λάμψης, της φήμης, εν ολίγοις του american dream. Το περσινό Moulin Rouge! είχε μια ιδέα σκηνοθετικής διαστροφής στο εικαστικά άρτιο αποτέλεσμά του, γι’αυτό και δίχασε τα γερόντια μεταξύ των ψηφοφόρων. Το Chicago αντίθετα έχει έναν broadway σκηνοθέτη που λατρεύει το είδος (Rob Marshall) και ένα cast γεμάτο ενέργεια και ταλέντο (θα το συναντήσουμε στις επόμενες κατηγορίες), μακράν το καλύτερο εφέτος. Είναι light (όπως επιβάλλεται... δια ροπάλου στο είδος) αν και σαρκάζει με ένα υπόγεια σαρδόνιο τρόπο τα εγκληματικά ήθη των wanna- be-stars του χώρου. Πότε άνθισε το musical στον αμερικανικό κινηματογράφο; Μα όταν ο αμερικανικός λαός έπρεπε να ξεπεράσει σύνδρομα πολέμων και οικονομικών κρίσεων. Το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;

Gangs of New York - Συμμοριες της Νεας Υορκης – Ήτοι το μέγα στοίχημα του Marty Scorsese, η απύθμενη βλακεία του Harvey Weinstein της Miramax (αν το έβγαζε πέρυσι θα μετρούσε ακόμα...oscars!), οι κριτικοί που ζορίζονται (όχι από τις καλύτερές του – αδικαιολόγητα βίαιη, δυνατή αφήγηση μα λίγο βάθος), το box office που...στενάζει (δύσκολο να βγάλει τα 120 εκατ. δολάρια που στοίχισε). Απίστευτος Daniel Day-Lewis, DiCaprio και Diaz miscasted. Τεράστιο συν το θέμα του, η ιστορική αφετηρία της πόλης που είναι το κέντρο του κόσμου μετά τις 11/9. Δεύτερο φαβορί.





The Lord of the Rings: The Two Towers - Ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιων: Οι Δυο Πυργοι – Επιτέλους ο Jackson ένωσε τις άκρες και παρουσίασε ένα υπερθέαμα με ισχυρό κορμό, έτοιμο για την εφόρμηση του Return of The King. Απογοήτευσή για τους fans του Tolkien ή όχι, το The Two Towers είναι μια κλάση ανώτερο από το The Fellowship of the Ring. Αυτά που δεν πήρε πέρυσι (σε μια κακή χρονιά για τις υποψηφιότητες) μπορεί να τα πάρει εφέτος. Μείον το γνωστό ζήτημα της συνολικής επιβράβευσης της τριλογίας με την τρίτη ταινία. Ο τίτλος προκαλεί (ελαφρά παραφρασμένος) συναισθηματικούς συνειρμούς και ακόμη περισσότερο η «μάχη ενάντια στο Κακό», ακρογωνιαίος λίθος του Bush Administration. Λέτε; Γιατί όχι;




The Hours – Η τεράστια αντίρρησή μου απέναντι σε διθυραμβικές κριτικές, γνωρίζοντας (ήδη από τις Σφαίρες) ότι το έργο έχει μεγάλο οσκαρικό εκτόπισμα. Τα έχω γράψει προ τριμήνου, η ταινία δε μου άρεσε καθόλου. Σα να φτιάχνεις μαγιονέζα με 652 εξεζητημένης ποιότητας υλικά, με κλούβια αυγά! (βλ. σκηνοθεσία Stephen Daldry). Λείπει το μήνυμα που θα αγκαλιάσει όλους τους ψηφοφόρους, πέραν του φεμινιστικού. Από την άλλη, είναι γνωστό ότι η αναλογικά η πλειοψηφία των ψήφων ανήκει στους ηθοποιούς, άρα με τέτοιο cast (ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΙΟ!) μπαίνει σίγουρα πεντάδα. Φευ…





The Pianist - Ο Πιανιστας – Η σχέση Μάρτης/ Σαρακοστή είναι ευθέως ανάλογη με το Εβραίος / Hollywood. To θέμα έχει βραβευθεί ξανά (Schindler`s List - Η Λιστα του Σιντλερ), αλλά εδώ έχουμε Polanski που επιστρέφει από τα παλιά με άρτια παραγωγή και σαφή αντι-ηρωικό υπαινιγμό. Πάντως αν προχωρήσει η ταινία μέχρι την απονομή, θα έχει πρόβλημα παραλαβής του βραβείου, λόγω των τρυφερών (sic) γούστων του κάποτε στην Αμερική. Σημειωτέον ότι η τότε παιδούλα μεγάλωσε και τον έχει ήδη συγχωρήσει. To Hollywood όμως;





Οι λοιπές προοδευτικές δυνάμεις – To Far from Heaven - Ο Παραδεισος ειναι μακρια είναι ένα επιτηδευμένο μελό που αναπαριστά τέλεια τα 50’s, υπονομεύοντας ταυτόχρονα την καθεστηκυία τάξη της εποχής. Αυτό ξετρελαίνει τους κριτικούς. Λείπει όμως η σκηνοθετική δύναμη για να απογειώσει αυτό το cheesy story. Φοβερό ντουέτο Julianne MooreDennis Quaid, παλλόμενα χρώματα, ναι, αλλά πέρα τούτων... Το Catch Me If You Can έχει τρία υπερ-ατού: Το ένα λέγεται Spielberg. Το δεύτερο λέγεται star superpower (Hanks- DiCaprio). Το τρίτο λέγεται Dreamworks. Μένει η Dreamworks εκτός πεντάδας; Κι όμως...μπορεί! Έθαψε τo Road to Perdition - Ο Δρομος της Απωλειας και πόνταρε στο ultra-light Catch Me If You Can, το οποίο, ραφιναρισμένο μεν, αδύνατο να πάρει τον εαυτό του στα πολύ σοβαρά δε. Κωμωδίες και Oscars για τους μη γνωρίζοντες είναι έννοιες ασύμβατες. Το Road to Perdition είναι σταυροβελονιά πάνω σε prêt- a-porter φιλμικό δημιουργικό υπόβαθρο, λίγο παγερό, λίγο απρόσωπο, λίγες οι πιθανότητές του. Τέλος η μεγάλη έκπληξη θα ήταν η είσοδος στην πεντάδα του Antwone Fisher, σκηνοθετικό ντεμπούτο του oscar darling Denzel Washington. Black American drama βρεγμένων μαντηλιών, με τον πρωταγωνιστή του Derek Luke να φωνάζει κλαίγοντας προς άπασα κατεύθυνση ότι η ερμηνεία του κακοποιημένου- σεξουαλικά- από- τον- πατέρα- του- πεζοναύτη που υποδύεται, βασίζεται σε προσωπικό του τραυματικό βίωμα. Οι κριτικοί το επαίνεσαν, οι Σφαίρες όμως αδιαφόρησαν.

Πως το βλέπετε; Θα πάμε ταμείο;

(Στο επόμενο: Category: Best Director)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.