• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τρί 26 Ιουλ 2005

Η ΑΠΙΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ή ΠΩΣ ΝΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΣΕΙ Η ΣΥΖΥΓΙΚΗ ΑΓΑΠΗ




Η ανθρωποφαγία, εννοούμενη κυριολεκτικά ή μεταφορικά, μπορεί να αποτελέσει ένα έξοχο καύσιμο που να πυροδοτεί… τη στασιμότητα των πραγμάτων –την διατήρησή τους, δηλαδή, ως έχουν. Αρκεί μια γερή δόση μαύρου χιούμορ και η συνταγή είναι έτοιμη: σε ένα κείμενό του με τίτλο-σιδηρόδρομο («Η ταπεινή μου πρόταση για να πάψουν τα παιδιά των πτωχών στην Ιρλανδία να είναι βάρος στους γονιούς τους ή στην πατρίδα. Και να γίνουν χρήσιμα στην κοινωνία»), ο Τζόναθαν Σουίφτ εφευρίσκει τη λύση του… μαγειρέματος των βρεφών ως την πλέον ενδεδειγμένη για τα οικονομικο-κοινωνικά αδιέξοδα του βασιλείου! Κι αν η ιδέα δε συνάντησε τότε πεφωτισμένους αποδέκτες, ο Παζολίνι θα την ανασύρει στο «Χοιροστάσιο». Υπό το πρίσμα του κοινωνιολογικού δομισμού, θα συνδέσει μια ορεινή φυλή ανθρωποφάγων με τη μεταπολεμική αστική τάξη της Γερμανίας. Σε αυτήν την τελευταία (την αστική τάξη εν γένει) θα επικεντρωθεί ο Γκοντάρ, εντάσσοντας την ανθρωποφαγία στο ανελέητο σατιρικό όραμα κοινωνικής αποδιάρθρωσης με τον τίτλο «Week End».

Εάν σταδιακά μπήκατε στο νόημα, τότε είναι σαφές ότι η κουβέντα δεν αφορά τόσο σε εκλεκτικά γαστριμαργικά γούστα, όσο στο αναλώσιμο της ανθρώπινης μονάδας μπροστά στην απρόσκοπτη λειτουργία ενός συστήματος. Πρόκειται για μια άλλη εκδοχή του πανάρχαιου θεσμού της θυσίας, στα πιο πρόσφατα θύματα της οποίας συγκαταλέγεται η γυναίκα του πρωτομάστορα. Όσο για την αστική τάξη, στο συλλογικό της ασυνείδητο καθόλου δεν έχει ξεθωριάσει η θεμελίωση του δικού της γεφυριού: η «ανθρωπιστική» πορεία των αστών προς την εξουσία στοίχισε το αίμα ανθρώπων όπως ο Μπαμπέφ, που οραματίστηκε την Δημοκρατία των Ίσων και εκτελέστηκε το 1797, τον 8ο χρόνο της Γαλλικής Επανάστασης.

Ε, λοιπόν, και στο κατ’ εικόνα οργανικό κύτταρο και ανυψωμένο σε υπέρτατη αξία της αστικής τάξης, την οικογένεια, οι απαραίτητοι μηχανισμοί συγκάλυψης μπορούν να λειτουργήσουν και ως κρεατομηχανές. Ο Κλοντ Σαμπρόλ θα κινηθεί κατά καιρούς σε παραλλαγές αυτής της λογικής –αν και όχι πάντα με ξεκάθαρες προθέσεις –με την «Άπιστη Γυναίκα» να αποτελεί ένα από τα κορυφαία παραδείγματα. Ο τίτλος, βεβαίως, είναι κάπως παραπλανητικός: η ηρωίδα του τίτλου θα αποκαλυφθεί ως «κλειδί» περισσότερο στην τελική ευθεία της ταινίας –μέχρι τότε όμως, μας ενδιαφέρει μάλλον… ο κερατάς σύζυγος.

Αυτός είναι ο Σαρλ, ένας μεγαλοδικηγόρος βυθισμένος στην γαλήνη των παρισινών προαστίων. Ως κερατάς βρίσκεται μάλλον πέρα από τις «επιστημονικές» κατηγοριοποιήσεις των κωμικογραφημάτων του συνονόματού του Σαρλ Φουριέ, όντας αλλοτριωμένος από την ερωτική του φύση και ανίκανος πια να αφουγκραστεί τα, γεμάτα καημό, καλέσματα της συζύγου του Ελέν (το ριμέικ του Λάιν προσφέρει μασημένη τροφή προς αυτήν την κατεύθυνση). Ωστόσο, η απιστία της θα τον αφυπνίσει αμέσως και, με την βοήθεια ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ, θα εντοπίσει και θα σκοτώσει τον «τρίτο άνθρωπο»: έναν εργένη συγγραφέα που μοιάζει να κατέχει την τέχνη του ευ ζην. Η απουσία του εραστή της θα προκαλέσει προσωρινή ανησυχία στην Ελέν, μέχρι όμως να αντιληφθεί όλη την αλήθεια. Τότε η λέξη «αγάπη» θα μπει ξανά ανάμεσα στο ζευγάρι, και οι δυο τους θα επανεφεύρουν τον ολόδικό τους, ανίκητο (;) συνασπισμό.

Τόσο απλά, σα μια σεμνή τελετή κυνισμού και απάθειας. Με όλη την παγωμάρα και τη νεκρική της αρμονία. Ο Σαμπρόλ φωτογραφίζει τη στιλβωμένη επιφάνεια, αποφεύγει επιμελώς τη μεροληψία και μετατρέπει το χιτσκοκικό σασπένς σε εργαλείο κοινωνικής παρατήρησης. Ενδεικτικοί οι νεκροί χρόνοι στις στιγμές της οικογενειακής χαύνωσης, όπως και στην εξαφάνιση κάθε ίχνους από τον τόπο του εγκλήματος. Παρόλο που αυτές οι χρονικές επιμηκύνσεις (μαζί με έναν ιδιότυπο σαρκαστικό «φετιχισμό», όπως στην περίπτωση της τηλεοπτικής συσκευής ή του αναπτήρα) μπορούν ήδη να γείρουν την πλάστιγγα προς την πλευρά της ειρωνείας, κατά κανόνα η αμφισημία θριαμβεύει. Σχηματίζονται έτσι δύο ενδεχόμενες διαδρομές: α) ακόμα και μέσω της «ανθρωποθυσίας», ο γαμήλιος έρωτας –άλλο οξύμωρο σχήμα κι αυτό! –βρίσκει μια ευκαιρία να αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Το αίμα του εραστή αποτελεί το τεκμήριο που αποζητούσε η σύζυγος. β) όλα σαθρά και φαρισαϊκά, μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια, αλλά πάνω απ’ όλα η έξωθεν καλή μαρτυρία. Η συναλλαγή συνεχίζεται αδιατάρακτη, και τα μικρά εγκλήματα μεταξύ συζύγων παραβλέπονται. Η τρίτη διαδρομή συγχωνεύει σε αινιγματικές ποσοστώσεις τις άλλες δύο: πώς να διαχωριστεί άλλωστε η αγάπη και η υποκρισία στο ψυχροπολεμικό κλίμα του γάμου; Αυτή είναι πιθανότατα και η οπτική του Σαμπρόλ, την οποία διοχετεύει μέχρι και στο τελικό υποκειμενικό πλάνο. Η σταδιακή απομάκρυνση και κατόπιν το ζουμ μας αφήνει στην αβεβαιότητα ως προς την τύχη του Σαρλ (θα συλληφθεί; πρόκειται για άλλη μια ανάκριση;) και τη μελλοντική ενότητα του ζεύγους –μια ευφυής υπεκφυγή του Σαμπρόλ, που παίζει έτσι σε διπλό ταμπλό. Σε κάθε περίπτωση, παίρνοντας μαζί μου το ύστατο στοργικό βλέμμα της Ελέν, θυμάμαι το γερο-Μπουνιουέλ, να δεις πώς το ’λεγε: έχει και η μπουρζουάδικη ζωή την διακριτική της γοητεία. Αρκεί ποτέ –μα ποτέ –να μην ξύσεις την επιφάνεια.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.