• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τρί 08 Νοε 2005

ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΜΕ ΤΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΦΤΕΡΑ




Στην πρώτη του ταινία, ο Dario Argento αποδεικνύεται βαθιά χιτσκοκικός. Δεν κάνει τίποτα άλλο, δηλαδή, από το να αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι: διότι εκ των πραγμάτων ο μετρ αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς σε κάθε συζήτηση περί κινηματογραφικής φαινομενολογίας, ιδίως όταν η τελευταία υφαίνεται επιδέξια με τον λεπτό ιστό του σασπένς.

Από τα ποικίλα παρακλάδια των χιτσκοκικών επιρροών, ο Argento γεύεται συγκεκριμένα τον καρπό του «Σιωπηλού μάρτυρα». Όπου ο ηδονοβλεψίας φωτορεπόρτερ (James Stewart), η εκθαμβωτική αλλά ανέγγιχτη μνηστή του (Grace Kelly) και το θέαμα της εσωτερικής του αυλής συνθέτουν την απόλυτη μετωνυμία για τον ίδιο τον κινηματογράφο. Για τα σεξουαλικά, σε τελική ανάλυση, ελλείμματα του θεατή-καταναλωτή εικόνων. Ακολουθώντας εντελώς διαφορετική οδό από τον ΓουέλςΠολίτης Κέιν»), ο Χίτσκοκ επίσης τον συναντάει στα παραπλήσια συμπεράσματα ως προς την αναπαράσταση –καταλήγοντας όχι στην πλήρη αδυναμία, αλλά στην αδιέξοδη και περιορισμένη φύση της.

Από τις αλλεπάλληλες προσπάθειες των άτυπων επιγόνων του Χίτσκοκ να επανεγγράψουν τα μοτίβα αυτού του ορόσημου, το «Πουλί με τα κρυστάλλινα φτερά» παρουσιάζει στενές συγγένειες με τη «Συνομιλία» του Coppola και το αντονιονικό «Blow up». Κοινοί τους παρονομαστές, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, οι εξής: το βλέμμα που ακολουθεί την πεπατημένη και πλανιέται. Η πραγματικότητα ως θέαμα και πολυεπίπεδη μαγική εικόνα. Η προσπάθεια για νοηματοδότηση και διάκριση μεταξύ «είναι» και «φαίνεσθαι».

Ο Argento, συγκεκριμένα, μας συστήνει τον δικό του ηδονοβλεψία εν τω μέσω μιας αίθουσας με βαλσαμωμένα πουλιά (η σεξουαλική μεταφορά είναι χοντροκομμένα ευνόητη και για το ελληνικό κοινό). Ο Αμερικανός ονόματι Σαμ Ντάλμας παραπονιέται ότι «τίποτα δε συμβαίνει στην Ιταλία», τελώντας εν αγνοία της σκηνοθετικής ειρωνείας / προοικονομίας: μια ολοζώντανη γάτα έχει τρυπώσει κάπου ανάμεσα στις προθήκες. Στη συνέχεια ο Αμερικανός θα σταθεί μπροστά στην δική του Μεγάλη Οθόνη –τη τζαμαρία μιας γκαλερί –ως μάρτυρας μιας δολοφονικής απόπειρας. Τι ακριβώς συνέβη; Ποιος είναι ο ένοχος; Ό,τι ακολουθεί είναι ένα παιχνίδι ισορροπιών, αναμονών, καθαρά εγκεφαλικό, ενίοτε «γάτας και ποντικιού».

Σε δημιουργικό επίπεδο το παιχνίδι αυτό μοιάζει νοθευμένο, ως συνδυασμός ενός τυπικά αμερικάνικου αστυνομικού σεναρίου και μιας «μοντερνίζουσας», ευρωπαϊκής σκηνοθετικής ματιάς. Η σύμπτυξη έχει αναμφίβολα τις αμήχανες στιγμές της, θυμίζοντας κάπως το «Η νύφη φορούσε μαύρα» -επίσης φόρο τιμής τον Χίτσκοκ δια χειρός Truffaut. Το χτίσιμο του σασπένς απαιτεί έγκαιρα αναποδογυρίσματα της κλεψύδρας, ευφυείς κινήσεις στη σκακιέρα της δράσης και η απειρία δύσκολα μασκαρεύεται. Ωστόσο πρέπει κανείς να εκτιμήσει: α) τις ασυνέχειες και τις απότομες μεταβάσεις του μοντάζ. Όταν δεν φαίνονται ως απλές κακοτεχνίες, προκαλούν άξαφνα «τινάγματα» και υποσυνείδητες συσπάσεις. β) το εξπρεσιονιστικό ντεκόρ, ενίοτε μεγαλόπρεπο ή γκροτέσκο, που λειτουργεί και ως θαυμάσια βιτρίνα ή παραισθητικό καλειδοσκόπιο. γ) τις αιφνίδιες παρεμβάσεις των υποκειμενικών πλάνων και την χρήση των βλεμμάτων ως κατεξοχήν γέφυρας για την προώθηση της δράσης. Είναι φανερό ότι ο Argento έχει παραδώσει μια, πρώιμη έστω, πραγματεία πάνω στην ιδεοληπτική σαγήνη του βλέμματος και τα φορμαλιστικά του παιχνίδια.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.