• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τρί 15 Νοε 2005

PEPE LE MOKO




Μου μοιάζει σχεδόν αδύνατο (αν όχι απλώς ανώφελο) να επιχειρήσω την ανατομία αυτού του δαντελένιου γαλλο-αλγερινού μύθου. Όπου ο ομώνυμος ήρωας, αρχιμαφιόζος –θρύλος στο λαβυρινθώδες Κασμπά του Αλγερίου, θα ξεμυαλιστεί από μια μεγαλοαστή Παριζιάνα. Και ο καθένας θα αντικρίσει στο πρόσωπο του άλλου την ου-τοπία. Αναγκαστικά, λοιπόν, θα καταφύγω στα πρωτογενή συστατικά της τέχνης / τεχνικής του σινεμά –τον χώρο, το φως και τον χρόνο. Έχουμε και λέμε, αντίστοιχα:

1. Η εισαγωγή στην γεωγραφία του Κασμπά, ως της μεγάλης σκηνής όπου θα λάβει χώρα η δράση, γίνεται με στιλ ημι-ντοκιμαντερίστικο: η μυθοπλασία έχει ήδη καταλάβει τα χωράφια του πραγματικού. Οι άναρχες κινήσεις και οι απροσδόκητες τοποθετήσεις της κάμερας μετουσιώνουν την ατμόσφαιρα περιδίνησης, για την οποία το voice-over μας έχει ήδη προετοιμάσει. Ο Duvivier αντιλαμβάνεται (και επιβάλλει) τον χώρο ως αίσθηση.

Ακόμη παραπέρα, ο καταγραμμένος στην εικόνα χώρος δεν είναι παρά η μία όψη της συνολικής γεωγραφίας του « pepe le moko». Ποιο είναι το άλλο μισό; Μα η, περί ης ο λόγος, ου-τοπία. Ο χαμένος χώρος (που αποκτά πια και ολοφάνερη χρονική διάσταση), που για τον ήρωα κατονομάζεται ως το Παρίσι. Μόνο που ο Duvivier δεν επιφυλάσσει στον, ταυτισμένο και εξίσου «πληγωμένο», θεατή ούτε καν το ελάχιστο οξυγόνο ενός φλας μπακ (βλ. « Casablanca»). Ο χώρος έχει ακινητοποιηθεί στο «εδώ» και ο χρόνος έχει παγώσει στο «τώρα». Η αίσθηση απώλειας αγγίζει τα τραγικά υψίπεδα ενός « Τρίτου ανθρώπου», με τον οποίο –όχι τυχαία- μοιράζονται την ίδια αρχιτεκτονική μεγαλοφυία.

2. Οι ποσοστώσεις του ασπρόμαυρου και οι φωτοσκιάσεις μεταφέρουν κατά το δοκούν την αναγέννηση, το αμφίσημο, την απελπισία του αδιεξόδου (θα δούμε στη συνέχεια τη σπουδαιότητα αυτής της αλληλουχίας). Η νεφελώδης φωτογραφία μοιάζει να παράγεται κατευθείαν από τις αναθυμιάσεις της μυθικής συνοικίας του Κασμπά και τυλίγει τον ήρωα στην αχλύ του ανέφικτου. Η δημιουργία μεγάλων σκιωδών πεδίων εντός του κάδρου τονίζει την πανταχού παρούσα απειλή. Ενώ η ανάμειξη των παραπάνω στοιχείων δίνει ένα σκηνικό μετα-εξπρεσιονιστικό, που θαρρείς ότι αυτονομείται και αποκτά ρόλο διακριτό. Σέρνεται σαν κατάρα και φυλακίζει.

3. Σε επίπεδο ρυθμού, ο Duvivier δομεί διαδοχικές χρονικές ενότητες, καθεμιά από τις οποίες ακολουθεί το σχήμα της σταδιακής κατάδυσης στο απόλυτο σκοτάδι. Πρόκειται για την σαφέστερη προοικονομία του κατάπικρου φινάλε: ο κύκλος πρέπει να κλείσει, η ύστατη ελπίδα να πνιγεί μέσα στη νύχτα.

Έτσι και θα γίνει λοιπόν. Η αυτοκτονία του Πεπέ προοιωνίζει την απόλυτα τεφρή περίοδο του γαλλικού ποιητικού ρεαλισμού, όπου ο Renoir θα διδάξει στους ομοεθνείς του τον «Κανόνα του παιχνιδιού» και ο Carne θα τους ταξιδέψει μέχρι το «Λιμάνι των Αποκλήρων».

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars  (10/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.