• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τρί 03 Ιαν 2006

PLAYTIME: Η ΜΕΓΑΛΟΥΠΟΛΗ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ




Ένα στοίχημα, ή μάλλον μια ευχή. Να μεταμορφωθεί η κατάψυχρη, από-προσωποποιημένη και ρομποτική τσιμεντούπολη σε ένα γιγαντιαίο λούνα παρκ. Από εκεί πηγάζει το εντελώς ιδιότυπο σασπένς του πιο στιλβωμένου αλλά και πειραματικού φιλμ του Jacques Tati: θα μπορέσει το πέταγμα μιας πεταλούδας να φέρει τη λυτρωτική βροχή στους αδιάρρηκτους αυτοματισμούς του Παρισιού; Μόνο το όνομα θυμίζει εξάλλου την γαλλική πρωτεύουσα, με την χάρη να έχει εξοριστεί πλήρως από αυτό το φωτοαντίγραφο δυτικής μεγαλούπολης.

Ο κωμικός μηχανισμός τον οποίον ο Tati ενεργοποιεί με το ξεκίνημα του φιλμ εντάσσεται στη θεωρία του Σοπενάουερ περί χιούμορ, ειδικά αν επιμείνουμε στην πρωταγωνιστική ιδιότητα του κυρίου Ιλό. Μια εξόφθαλμη αντίθεση, μια ασυμβατότητα είναι αυτή που προκαλεί το ξάφνιασμα και την έκρηξη γέλιου. Όπως ήταν φυσικό, το εύρημα του fish out of water χρησιμοποιήθηκε ήδη από το βωβό σινεμά, με τον Chaplin λ.χ. να γίνεται ο φορέας του γκαγκ. Εξίσου «σωματοποιημένα» είναι τα κωμικά νούμερα των ομιλούντων επιγόνων: ας πάρουμε το παράδειγμα του Peter Sellers, ο οποίος κυριολεκτικά δεινοπάθησε στα χέρια του Blake Edwards.

Κι όμως, μεταξύ του Πάρτι και του Playtime το χάσμα μοιάζει αγεφύρωτο. Τι έχει συμβεί; Απλούστατα, ο Tati έχει «εξαφανίσει» το γκαγκ σε μια σύνθεση μεσαίων και γενικών πλάνων. Το ίδιο «άφαντος» μοιάζει ακόμα και ο πρωταγωνιστής! Ο κύριος Ιλό μας εισάγει στη δράση ως ο υποτιθέμενος κύριος φορέας του κωμικού στοιχείου, είναι το alter ego του ίδιου του σκηνοθέτη, κι όμως τον καταπίνει η φόρμα της ταινίας.

Τι μένει πίσω του λοιπόν; Μια σύνδεση σχεδόν μουσική, που εναποθέτει την αποτελεσματικότητά της στο ρυθμό –εκτός από τους πρωταγωνιστές, έχει καταργηθεί και η όποια δραματουργική αναγκαιότητα των σκηνών. Μια εξωφρενικά συχνή χρήση του εσωτερικού μοντάζ, της συνύπαρξης δηλαδή πολλών επιμέρους δράσεων στο ίδιο πλάνο. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι πρόκειται για μια (άτυπα) βωβή κωμωδία, το εν λόγω ρίσκο της υπέρμετρα υποκειμενικής επαφής με τον θεατή μοιάζει αυτοκτονικό! Μένει, επίσης, ένας υπερτονισμός του ανεπαίσθητου, μια υπερβολική έμφαση στην ασημαντότητα: τα τριξίματα και οι ψίθυροι συνθέτουν μια εκκωφαντική μπάντα, ενώ οι χρόνοι «ξεχειλώνουν» στην απόλυτη λεπτομέρεια.

Τελικά η ευχή θα πραγματοποιηθεί, η θεωρία του χάους θα επιδράσει καταλυτικά στα γρανάζια της πόλης και θα τα ευεργετήσει… ξεκουρδίζοντάς τα. Αυτό το ιδιότυπο ντόμινο είναι πραγματικά απολαυστικό, βραδυφλεγές και δίνει νόημα στο εξόφθαλμα παγερό πρώτο μέρος της ταινίας. Μέσα στο παιγνιώδες κλίμα αναδύονται εκ νέου οι πρωταγωνιστές: ο κύριος Ιλό σε ένα ελλειπτικό φλερτ με μια Αμερικανίδα τουρίστρια. Κι αν ο πεσιμισμός του Tati μοιάζει -προς το παρόν- δέσμιος της υπερβολής, το αυθαίρετο άλμα του στην φωτεινή πλευρά καταλύει τις αντιστάσεις. Μόνο έτσι η κυκλοφοριακή συμφόρηση μπορεί να ιδωθεί ως πολύχρωμο καρουζέλ! Σε συνθήκες σκοτεινής αίθουσας, ο δημιουργός λογικά απευθύνεται στο κοινό ως αναδιπλασιασμό της άμορφης μάζας του φιλμ. Σε συνθήκες «οικιακής διασκέδασης» πια, ως μεγεθυσμένη αντανάκλαση μοιάζει η χαύνωση στις πολυκατοικίες –διάφανα κουτιά.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.