• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Δευ 20 Μαρ 2006

ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΤΗΝΟΣ




"Η ταινία αναφέρεται στο Ζακ Λαντιέ, γιο του Αυγούστου Λαντιέ και της Ζεβρέζ Λουγκόν-Μασάρ. Κάποιες στιγμές ήξερε ότι είναι κληρονομική η αποτυχία του και ένιωθε ότι πλήρωνε αυτός για τους άλλους, για τις γενιές των μέθυσων που μόλυναν το αίμα του. Το μυαλό του εκρήγνυτο με την αγωνία ενός ανθρώπου που έπρεπε να κάνει πράγματα που δεν ήθελε, ούτε καταλάβαινε."

Εμίλ Ζολά


Ως ιδανικός επιτύμβιος, τα λόγια του πρωτογενούς δημιουργού του « Ανθρώπινου Κτήνους» επικυρώνουν εξαρχής τον τραγικό χαρακτήρα του φιλμ και το στοιχειώνουν σαν κατάρα. Τούτο το a priori πλεονέκτημα της τραγικής ειρωνείας στην πλευρά του θεατή θα μπορούσε να παρομοιαστεί με την εισαγωγή του «Γερμανία, έτος μηδέν» χωρίς το στοιχείο του διδακτισμού. Ο Renoir ξεκινά με ένα γκρο πλάνο στη φωτιά, ενώ εμείς ήδη γνωρίζουμε ότι αποτελεί φιλμική μετωνυμία για τη συνείδηση του ήρωα. Το τρένο διαγράφει μια μακρά πορεία για να εισέλθει στο σταθμό (τόσο αρχετυπικό ξεκίνημα, όσο και η γέννηση του ίδιου του σινεμά), ενώ η τελετουργική, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη καταγραφή της υπαινίσσεται αναπόφευκτα μια μοναξιά αφόρητη.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο στοιχείο της εισαγωγής, με το οποίο αντιπαρατίθεται ο Renoir καθ’ όλη η διάρκεια της προσωπικής του μετάπλασης: η αφιέρωση του Ζολά χαρίζει μια ιδιότυπη άφεση αμαρτιών στον ήρωά του, ως βεβαρημένου από μια «αμαρτωλή» κληρονομικότητα. Εν προκειμένω, λοιπόν, η συντριπτική Μοίρα της αρχαίας τραγωδίας έχει διαμορφωθεί από συνιστώσες περισσότερο «γήινες»- κι όμως ακόμα καλυμμένες με ένα πέπλο μεταφυσικής. Ο Renoir δεν αρνείται την κληρονομική διαδοχή της δυστυχίας, αλλά διαπερνά το πέπλο και την αντιμετωπίζει διαλεκτικά. Βρισκόμαστε εν μέσω της περιόδου του γαλλικού φαταλισμού (δες και το κείμενο για το «Pepe le Moko»), και παρόλο που η καταστροφή είναι αναπότρεπτη, μοιάζει να μην εκπορεύεται από ακαθόριστες δυνάμεις. Το μοιραίο ερωτικό μόρφωμα που σχηματίζεται, δέσμιο ενός ταξικού βασανιστηρίου και ευνουχισμένο από αυτό, ανακυκλώνει ένα παιχνίδι εκμετάλλευσης χωρίς νικητές. Η femme fatale είναι κενή, βιασμένη και κατακρεουργημένη, ο σύζυγός της άβουλος και αφασικός, ο πρωταγωνιστής παλεύει με τους δαίμονές του. Ο Renoir επεξεργάζεται συνεχώς έναν «διαλεκτικό κυνισμό», σύμφωνα με τον οποίο η φιλμική τραγωδία ξετυλίγεται με αλλεπάλληλες καραμπόλες (καθόλου τυχαία, πρώτη «μπάλα» είναι ο καλοβολεμένος άντρας που στιγμάτισε τη γυναίκα), ενώ το «κτήνος» του τίτλου κρύβεται σε όλους και σε κανένα –τα πάντα κρίνονται στον χάρτη του ανθρώπινου προσώπου, όπου ο σκηνοθέτης θέτει επίμονα ένα βασανιστικό ζήτημα αθωότητας.

Στο επίκεντρο, φυσικά, βρίσκεται ο σιδηροδρομικός υπάλληλος του σπουδαίου Jean Gabin. Κατατρεγμένος από προβλήματα άφατα, ο ήρωας είναι «εν πλήρη συγχύσει αθώος» όσο και ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι, χωρίς να αποτελεί το αφελές αρσενικό πιόνι του film noir. Χειραγωγούμενος από τους δύο μοχλούς της ύπαρξής του (μεταφυσική - ταξική κληρονομικότητα), τυπικός προλετάριος και Οιδίποδας την ίδια στιγμή, αλλά και πρώτης τάξης έμπνευση για την ασπρόμαυρη παλέτα του Renoir.

Πράγματι, ως γνήσιο τέκνο του Ωγκύστ, ο Jean σκηνοθετεί με το ένα χέρι σαν ζωγράφος –αρκεί να θυμηθούμε ολόκληρη τη σκηνή της εξοχής, και ειδικότερα την αριστοτεχνική συμβολική σύνθεση ενός κάδρου (για άλλη μια φορά θα το αποκρύψω ως αίνιγμα). Ένας ζωγράφος που αντιλαμβάνεται το ρέον παιχνίδι των αντικατοπτρισμών, των φωτοσκιάσεων και του κινηματογραφικού χώρου. Γι αυτό και, με το άλλο χέρι, σκηνοθετεί σαν βαγκνερικός (δανείζομαι μόνο τη μεγαλοπρεπή αφηγηματικότητα από έναν αντιπαθή συνθέτη) ενορχηστρωτής: ο φόνος που τελείται πίσω από τις κουρτίνες, η επιβλητική μουσική αντίστιξη στην χαρακτηρολογία, η αναγγελία της κρίσιμης σκηνής / πράξης της τραγωδίας. Εκεί όπου… ενώνονται τα δύο χέρια του Renoir, προκύπτει μια πλανοθεσία συγκλονιστική, με άψογη γνώση του μείζονος και του ελάσσονος, εφάμιλλη με αυτήν του κορυφαίου Hitchcock. Έναν μόλις χρόνο πριν από τον «Κανόνα του παιχνιδιού», τούτος ο οπαδός του Λαϊκού Μετώπου προκαλεί έντονη δυσαρέσκεια με το κατάπικρο αριστούργημά του και κερδίζει με το σπαθί του τα παράσημα που του απέδωσε ο Ριβέτ: του «αφεντικού» του γαλλικού σινεμά.

Βαθμολογία:
10/10 Stars
10/10 Stars
10/10 Stars
10/10 Stars
10/10 Stars
10/10 Stars
10/10 Stars
10/10 Stars
10/10 Stars
 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.