• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 12 Ιουλ 2006

MIA NYXTA ME THN MAUD




Οποιοσδήποτε θιασώτης ή απλός μελετητής της νουβέλ βαγκ αποφασίσει να προσπεράσει τον δυναμίτη JLG(το «μυαλό» του νέου κύματος Jean-Luc Godard) και τον σχηματικά αποκαλούμενο ως συναισθηματικότερο αντίποδα Francois Truffaut (η «καρδιά», αντίστοιχα), αργά ή γρήγορα θα καταλήξει στην αρκετά πιο κρυφή και εσωστρεφή γοητεία των ταινιών του Eric Rohmer. Πιο συγκεκριμένα, το «Μια νύχτα με τη Maud» αποτελεί το τρίτο και πλέον εμβληματικό σκέλος των 6 «μύθων περί ηθικής» του πάλαι ποτέ διευθυντή σύνταξης των Cahiers du cinema και την ιδανική αφορμή για να εξετάσουμε τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίον ο Rohmer εντάσσεται στην υπόλοιπη φουρνιά των enfants terribles της δεκαετίας του ’60 – καθότι η περίπτωσή του είναι εύκολα παρερμηνεύσιμη:

Α) Η βασική αρχή της ανατροπής της ακαδημαϊκής αφήγησης ισχύει απόλυτα στην περίπτωση του Rohmer, όχι όμως με την μορφή της αποδόμησης ή του φιλμικού δοκιμίου. Εδώ επιχειρείται κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί μάλλον ως μεταποίηση των θεμελιωδών υλικών του κλασικού σινεμά. Ο χρόνος των συζητήσεων διαστέλλεται εμφανώς, τόσο ώστε να προσεγγίζει το real time, ενώ το ντεκουπάζ υπακούει σε μια εσωτερική λογική που κωδικοποιεί το εγκεφαλικό παιχνίδι-διακύβευμα της ταινίας. Εάν κανείς προσκολληθεί τυπολατρικά στις «φλύαρες» χρονικές διαστολές του «Μια νύχτα με τη Maude», θα το κατηγορήσει λαθεμένα ως αντι-κινηματογραφικό. Αντιθέτως, το ρομερικό στήσιμο και οι λεπτές ιδεολογικές ισορροπίες δεν έχουν τίποτα το στατικό και θεατρογενές, όπως θα δούμε παρακάτω.

Β) Η κινηματογράφηση των χαρακτήρων δεν εντάσσεται τόσο στην ποιητική πτέρυγα του «ρεαλιστικού», όσο στην εν-σωμάτωση μιας αφηρημένης ιδέας: η Maud δεν είναι «ακόμα μια γυναίκα», είναι η Γυναίκα του ιδεαλιστή Rohmer, συνειδητά μόνη και ηρωικά απελπισμένη. Αν και άθεη, η ύπαρξή της έχει κάτι το θεϊκό, το οποίο απορρέει εν πολλοίς από την ακολουθία των σκηνών: η Maude δίνει μια αφηρημένη υπόσχεση στον Jean-Louis Trintignant, η οποία ως δια μαγείας εκπληρώνεται την επόμενη ημέρα – να συναντήσει την ξανθιά, πιστή καθολική των ονείρων του, πόθος που έμεινε ημιτελής μέσα από το θρησκευτικό μονοπάτι που είχε επιλέξει ο ήρωας. Πρόκειται για σύμπτωση ή για παιχνίδισμα της μοίρας; Ο Rohmer στήνει ένα ολόκληρο παιχνίδι από καραμπόλες προσώπων και καταστάσεων, ενώ στο φόντο βρίσκεται μια θεωρητική διαμάχη πάνω στους «Στοχασμούς» του Πασκάλ.

Υπερασπιζόμενος τον μεγάλο γιανσενιστή φιλόσοφο-μαθηματικό που αποκηρύχθηκε από την Εκκλησία, ο Rohmer δεν φιλοδοξεί να παραδώσει κανενός είδους κήρυγμα ή ηθικοπλαστική νουθεσία, αλλά να καταδείξει κυρίως το έλλειμμα θάρρους και συνέπειας δύο διαφορετικών ανδρικών / ιδεολογικών «τύπων»: ενός μαρξιστή και ενός καθολικού. Αμφότεροι θα ταπεινωθούν σαν μικρά παιδιά μπροστά στο βλέμμα της Maud, θα φανούν ανεπαρκείς και θα κουκουλώσουν τις αντιφάσεις τους με μεγάλα λόγια. Από αυτό το σημείο και πέρα, η μελαγχολική εξίσωση «μια γυναίκα, δύο άντρες και ακόμη μία γυναίκα» που εφηύρε ο Eric Rohmer ζητά την τελική της επίλυση από την οπτική γωνία του θεατή. Στην χειρότερη περίπτωση, ο τελευταίος δεν μπορεί παρά να εκτιμήσει την αγνότητα ενός σκηνοθέτη, που μοιάζει να προβαίνει σε ανιδιοτελή εξομολόγηση των προσωπικών του αδυναμιών και διλημμάτων.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.