• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 13 Σεπ 2006

Η ΚΡΑΥΓΗ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ


Στον Απόστολο,
που είχε την Γροθιά που Σκοτώνει



Πατώντας πια σε βρετανικά εδάφη, ο «αποστάτης» Πολωνός Jerzy Skolimowski – πρώην συνεργάτης στο σενάριο του Αντρέι Βάιντα και του Roman Polanski και σκηνοθέτης της αριστουργηματικής «Εγκατάλειψης» (1965) – καταπιάνεται με μια ιστορία του Robert Graves για να συνθέσει αυτήν την παντελώς αταξινόμητη «Κραυγή που σκοτώνει» (The Shout, 1978). Ο όρος «μεταφυσικό θρίλερ» είναι φανερά ανεπαρκής για να οριοθετήσει τις ποικίλες προεκτάσεις του φιλμ – ενώ πιο πρωτότυπη μοιάζει η προσέγγιση του Αλέξη Δερμεντζόγλου, που στο βιβλίο του «Το πέταγμα του αναπτήρα» το χαρακτηρίζει ως μοντέρνο νουάρ, δίνοντας μάλλον μεγαλύτερη έμφαση στο χιτσκοκικό παιχνίδι του «φαίνεσθαι» και του «είναι».

Όπως και να`χει, η ταινία ξεκινά με τρεις ασύνδετες σκηνές, σαν κομμάτια ενός παζλ που έχουν σκορπίσει εδώ κι εκεί: ο Skolimowski μας προετοιμάζει για ένα ντεκουπάζ γεμάτο εκπλήξεις, ρυθμικά τινάγματα και επιτηδευμένες ασάφειες. Οι τρεις αρχικές σκηνές μοιάζουν επίσης με τις θεμελιώδεις εικόνες του φιλμ, αυτές που έχουν γεννήσει όλες τις υπόλοιπες με μια λογική συνειρμών. Όταν το παζλ τελικά ολοκληρωθεί (;), θα έχουμε γίνει κοινωνοί της αφήγησης ενός τροφίμου ψυχιατρείου, που ισχυρίζεται ότι η κραυγή του διαθέτει υπερφυσικές δυνάμεις.

Αξίζει εδώ να παρατηρήσουμε ότι ο άντρας (ο πολύ καλός Alan Bates) προσδίδει στην αφήγησή του μια ιδιαίτερη αυταξία: και μόνο να κρατάς τον μύθο ζωντανό, είναι μια κερδισμένη μάχη επιβίωσης. Ο ίδιος, μάλιστα, απαρνείται εξαρχής τον ρεαλιστικό χαρακτήρα μιας εξιστόρησης, αναζητώντας άλλες, υπερβατικές μεθόδους. Έχουμε και λέμε, λοιπόν: επιβίωση και υπέρβαση, σαν μετωνυμία για το ζεύγος «ζωή και τέχνη». Εξάλλου, ο έτερος άντρας της αφήγησης (John Hurt) είναι ένας μουσικός, που πιστεύει ότι στην υπερφυσική κραυγή του αλλόκοτου επισκέπτη του θα βρει το απαύγασμα των ηχητικών πειραματισμών του. Αλλά και η γυναίκα του μουσικού (Susannah York) θα πραγματοποιήσει την ερωτική υπέρβαση, καθώς θα σαγηνευτεί από την εσωτερική «κραυγή» του μαυροφορεμένου άντρα.

Ο Skolimowski θα συνδέσει τα τρία βασικά υποκείμενα της δράσης με ένα περίτεχνο μοντάζ και σημάδια εντός του κάδρου που θυμίζουν την τεχνική – σήμα κατατεθέν του Nicolas Roeg (εκτός από το περίφημο Don`t Look Now, δες και το Bad timing): ο ρυθμός της εναλλαγής και ο τρόπος σύνδεσης των σκηνών προκαλεί μικρά ηλεκτροσόκ και μπορεί να παρομοιαστεί με ταραγμένο εγκεφαλογράφημα - άρα, από τη στιγμή που η «Κραυγή που σκοτώνει» είναι καταρχήν τοποθετημένη σε ένα ψυχιατρείο, διαπιστώνουμε ότι η φόρμα της ταινίας έχει γίνει ένα με το περιεχόμενό της. Όσο για τα προαναφερθέντα σημάδια, αρκεί να προσέξετε τη χρήση των καθρεφτών, ενός νεκροταφείου δίπλα στην εκκλησία ή μιας νεκροφόρας.

Παρά την περιπλάνηση του Skolimowski σε μονοπάτια δυσοίωνα, η «Κραυγή που σκοτώνει» διατηρεί μια διεστραμμένη αισιοδοξία, ή αλλιώς εμπιστοσύνη στο ατιθάσευτο της ανθρώπινης φύσης. Η αφήγηση θα ολοκληρωθεί σαν ανεστραμμένο είδωλο της έκπληξης στο «Εργαστήρι του Δρ. Καλιγκάρι», και μοναδικοί αρνητικοί ήρωες θα αποδειχθούν στο σύντομο πέρασμά τους τα όργανα επιβολής της τάξης (αστυνόμοι – ψυχίατροι): εδώ τα ανθρώπινα όρια φτάνουν σε μια άβυσσο, αρκετά συγγενή με την κοσμοθεωρία του Χέρτσογκ. Άρα, όσοι επιχειρήσουν μια απόλυτη εκλογίκευση θα πέσουν πάνω σε μια «ιστορία που είπε ένας ηλίθιος και δε σημαίνει τίποτα» - ο ίδιος ορισμός που έδωσε και ο Shakespeare στο αστείο παιχνίδι που λέγεται ζωή.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.