• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Πεμ 12 Οκτ 2006

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ




«Μη μου κόψεις το κεφάλι, είπε η Κάρεν, γιατί δε θα μπορέσω να μετανιώσω για τις αμαρτίες μου. Μα σε παρακαλώ, κόψε μου τα πόδια με τα κόκκινα παπούτσια. Μετά εξομολογήθηκε όλες τις αμαρτίες της, και ο Δήμιος έκοψε τα πόδια της με τα κόκκινα παπούτσια. Μα τα παπούτσια χόρευαν μόνα τους με τα κομμένα πόδια, μέσα στο δάσος.»

Αποτίοντας φόρο τιμής στον Hans Christian Andersen (το άνοιγμα και το κλείσιμο της ταινίας φέρουν φαρδιά-πλατιά το όνομά του), οι Michael Powell και Emeric Pressburger έντυσαν την παθιασμένη αλληγορία του σε φανταχτερό τεκνικολόρ και ζωγράφισαν ομόκεντρους κύκλους: αναπαράσταση - τέχνη - ζωή, αλλά όχι απαραιτήτως με αυτή τη σειρά. Το μόνο που μπορούμε εξαρχής να «διαβάσουμε» με λίγη προσοχή μέσα στην απλή (μάθημα αφηγηματική οικονομίας) αλλά πολυσημική φόρμα των «Κόκκινων παπουτσιών» είναι μια σειρά από προοικονομίες του φινάλε, που εκπέμπονται από το μεγαλειώδες εύρημα του «μπαλέτου μέσα στην ταινία» ή από μεμονωμένα σημάδια. Ωστόσο, η κατάληξη του μύθου, όπως εξάλλου και το φαινομενικά μελοδραματικό σχήμα «μια γυναίκα – δύο άντρες», δεν είναι αυτά που θα έκαναν τον Martin Scorsese να συμπεριλάβει τα «Κόκκινα παπούτσια» στις 5 πιο αγαπημένες του ταινίες από καταβολής κινηματογράφου. Είναι ότι κάθε κύτταρο αυτού του μεγαλεπήβολου θεάματος αποτελεί από μόνο του μια αισθητική σπουδή στο πάθος.

Προσέξτε λοιπόν τον ανθρώπινο ποταμό των φοιτητών που ανοίγει με βίαιη ευθυμία την αυλαία της ταινίας. Τη σύνθεση του κάδρου όταν ο νεαρός μαέστρος παρουσιάζει τη μουσική των «Κόκκινων παπουτσιών» στους υπεύθυνους των μπαλέτων Λερμοντόφ, ή όταν η μπαλαρίνα σχηματίζει ένα νοητό τρίγωνο ανάμεσα στον μουσικό και τον ίδιο τον Λερμοντόφ. Προσέξτε, επίσης, το ρόλο που παίζουν ένα μοβ φόρεμα, ένας σπασμένος καθρέφτης και φυσικά… τα κόκκινα παπούτσια. Οι PowellPressburger είναι σπουδαίοι κινηματογραφιστές ακριβώς διότι ενσωματώνουν το πάθος στη σκηνοθεσία τους, ταυτίζοντας τη φόρμα με το περιεχόμενο. Σε αυτό το πλαίσιο, το ιδιότυπο τρίγωνο πάθους (και όχι «ερωτικό» με τη στενή έννοια) μεταξύ του διευθυντή του μπαλέτου, του νεαρού μουσικού και της ταλαντούχας χορεύτριας μοιάζει εξεζητημένο αλλά καλοδεχούμενο – από τη στιγμή που τα «Κόκκινα παπούτσια» χορεύουν στο επίπεδο του bigger than life, καθώς οι μέσοι όροι και οι ρεαλιστικές κλίμακες είναι αντι-ερωτικά, άρα αντι-κινηματογραφικά.

Όσο για τους προαναφερθέντες «ομόκεντρους κύκλους» της αναπαράστασης, της τέχνης και της ζωής, αυτοί θα ενωθούν αξεδιάλυτα μέσα από το μαγευτικό παράλληλο μοντάζ του τέλους αλλά… και από την ίδια την πραγματικότητα: η Moira Shearer – η Βικτόρια Πέιτζ των « Κόκκινων παπουτσιών », αν προτιμάτε – έφυγε από τη ζωή στις 31 Ιανουαρίου 2006. Έστω και με ασυγχώρητη καθυστέρηση, το κείμενο δε μπορεί παρά να είναι αφιερωμένο στη μνήμη της.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.