• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 01 Νοε 2006

DEAD OF NIGHT - Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ




(Ξεκινώ καταχρηστικά με μια παρένθεση: στο καταπληκτικό του κείμενο στο τελευταίο «7» της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» με τίτλο «Η επιστήμη σε απεργία», ο Ευγένιος Αρανίτσης θα βάδιζε πάνω σε τεντωμένο σχοινί προκειμένου να θρηνήσει… για τον θάνατο του Φρόιντ. Πιο συγκεκριμένα, για «την εγκατάλειψη της επιμονής στο να ονειρευόμαστε ιδιωτικά, μια πράξη για την οποία η αγγλική γλώσσα διατηρεί την υπέροχη έκφραση daydreaming» και για το ότι «πετιέται στα αζήτητα σύσσωμη η ψυχική πραγματικότητα απ’ το Α ως το Ω. Με άλλα λόγια δεν υφίσταται πλέον εσωτερική σκηνή. Ό,τι βλέπεις, αυτό είναι». Στο σαρκαστικό του θρήνο, που κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αντιδραστικός για να αποδείξει ότι το ασυνείδητο είναι πια πολιτικά μη-ορθό, αφιερώνω το παρακάτω κείμενο και κυρίως την ίδια την ταινία.)

Το φλερτ αυτής εδώ της στήλης με τα περίφημα βρετανικά Ealing studios, που μεγαλούργησαν κυρίως στην παραγωγή εξαιρετικών κωμωδιών τη δεκαετία του ’40 και λίγο αργότερα, ξεκίνησε από το πρωτότυπο Ladykillers, τη μηδενιστική μαύρη κωμωδία του Alexander Mackendrick. Το Dead of night, μια αφηγηματική μπαμπούσκα σε σκηνοθεσία των Cavalcanti, Charles Crichton, Robert Hamer, Basil Dearden, προχωρά ακόμη περισσότερο σε «μαύρη» διάθεση και εισέρχεται με τρόπο ανορθόδοξο και ειρωνικό στα χωράφια του θρίλερ.

Κλειδί της ταινίας – που ανοίγει το παράθυρο στον απόκρυφο κόσμο του καθενός, για να αλλοιώσουμε τον παραδοσιακό ορισμό του Bazin – είναι η αίσθηση ενός ιδιότυπου deja vu που έχει ένας αρχιτέκτονας, όταν καταφτάνει προσκεκλημένος για πρώτη φορά σε μια εξοχική έπαυλη. Για την ακρίβεια, το deja vu είναι… deja rêvé, καθώς ο ήρωας υποστηρίζει ότι έχει βιώσει ξανά και στην παραμικρή λεπτομέρεια την εξέλιξη της ημέρας, σε έναν εφιάλτη με θανατηφόρα κατάληξη. Τούτη η αποκάλυψη απελευθερώνει τους υπόλοιπους προσκεκλημένους, που αφηγούνται τις προσωπικές τους ονειρικές, μεταφυσικές εμπειρίες, στήνοντας ένα απολαυστικό παιχνίδι εγκιβωτισμών και ερχόμενοι σε σύγκρουση με τον πεισματικά ορθολογιστή ψυχίατρο της παρέας. Την ίδια στιγμή, το σασπένς της επαλήθευσης του εφιάλτη επικρέμαται ως γόρδιος δεσμός και γκιλοτίνα με άγνωστο θύμα. Το Dead of night κατορθώνει έτσι το παράδοξο, να είναι ταυτόχρονα μια σπονδυλωτή ταινία αλλά και να αποπνέει μια ενιαία, αναπόδραστη ονειρική ατμόσφαιρα.

Οι επιμέρους «σπόνδυλοι» του φιλμ, μια πινακοθήκη μικρού μήκους ταινιών από ετερόκλητους σκηνοθέτες, μοιάζουν να μας ξεναγούν σε μια σειρά από συγγενικά κινηματογραφικά είδη, να πραγματώνουν τη χαρά της αφήγησης ως αυτοσκοπό (θα λέγαμε ότι, συν τοις άλλοις, η ταινία είναι μια κινηματογραφική συλλογή διηγημάτων ισάξια μιας αντίστοιχης λογοτεχνικής, του Γκι ντε Μοπασάν για παράδειγμα) αλλά και να επανέρχονται στις συνδέσεις, τις προβολές και τις μεγεθύνσεις που ερήμην μας επιχειρεί το ασυνείδητο. Μέσα από ιστορίες για προμηνύματα θανάτου, προδομένα αλλά παιχνιδιάρικα πνεύματα, σχιζοφρενείς εγγαστρίμυθους και φυσικά το πανούργο φινάλε, η ίδια η ζωή στο Dead of night παίρνει τη μορφή ενός ονειρικού συνεχούς. Εκεί όπου ονειρευόμαστε αυτό που είμαστε και είμαστε αυτό που ονειρευόμαστε, χωρίς ο κύκλος να σπάει ποτέ.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.