• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 15 Νοε 2006

ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ ΓΥΑΛΙ




Ο Werner Herzog ανήκει στην creme de la creme εκείνων των μη – διαλεκτικών σκηνοθετών που αφηγούνται τις ιστορίες τους στο καλούπι των αέναα επαναλαμβανόμενων εννοιών. (ίσως πιο πρόσφατο παράδειγμα της ίδιας κατηγορίας να είναι ο Bela Tarr, του οποίου τις αριστουργηματικές «Αρμονίες του Βερκμάιστερ» είχαμε αναλύσει πριν από λίγο καιρό στη στήλη του Cinευρωπαϊκού). Πιο συγκεκριμένα, αιώνιο και ανίκητο για τον φύσει απελπισμένο Herzog είναι το Κακό, το οποίο λίγο ή πολύ επικρέμαται σαν ομίχλη στις ταινίες του και αποτελεί τη μοίρα του κόσμου τούτου. Αυτό είναι που οδηγεί έναν ολόκληρο μικρόκοσμο να αποβάλλει βίαια τον κοινωνικά «αμόλυντο» Κάσπαρ Χάουζερ («Το αίνιγμα Κάσπαρ Χάουζερ»), και που αποδεσμεύεται από τον θάνατο του «Νοσφεράτου» για να κυριαρχήσει μια και καλή. Αυτό είναι που οδηγεί στην αποκτήνωση, άρα στην εξίσωση του ανθρώπου με τα υπόλοιπα ζώα και τελικά… στη μετατόπιση του Κακού στο ζωικό βασίλειο (δες και το πολύ ενδιαφέρον Grizzly Man). Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, ο στοχασμός του Herzog αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη ιστορία ως ανακύκληση ενός πεσιμιστικού μοτίβου. Μόνο που έτσι δεν εξαφανίζεται μόνο η έννοια της προόδου, αλλά αδειάζει από ουσιαστικό νόημα και το ίδιο το «Κακό».

Έχοντας υπόψη τα παραπάνω, θα λέγαμε ότι στην «Καρδιά από γυαλί» μπορεί με ευκολία να τοποθετηθεί ο εναλλακτικός τίτλος «Ο καθένας για τον εαυτό του και ο Θεός εναντίον όλων» (δηλαδή ο γερμανικός τίτλος της ταινίας «Το αίνιγμα Κάσπαρ Χάουζερ»). Όπου Θεός είναι ο ετοιμοθάνατος ηλικιωμένος άντρας, που κρατάει επτασφράγιστο το μυστικό της κατασκευής του κόκκινου γυαλιού – από το οποίο εξαρτάται η επιβίωση ενός ολόκληρου χωριού.

Ο Herzog για άλλη μια φορά σφραγίζει την ταινία του με εικόνες αρχετυπικές και δεν αφήνει καμία αμφιβολία ως προς τον αλληγορικό χαρακτήρα της ταινίας. Ποιο είναι όμως το περιεχόμενο της αλληγορίας; Ο σκηνοθέτης παρατηρεί με σαρκασμό ή (και) οίκτο τον πανικό και τη μικρότητα της μάζας γύρω από το νεκρό Θεό της; Πασχίζει να φανεί αισιόδοξος απέναντι στο ατέρμονο ανθρώπινο ταξίδι προς τη γνώση, ή βλέπει το μέλλον ως μια απειλή που καραδοκεί… εκεί έξω και θάβει στη λήθη το δικαίωμα των κοινωνιών στο θρύλο;

Η αμφισημία επιτείνεται από τον υπνωτισμό στον οποίο υπέβαλε ο Herzog τους ηθοποιούς του (!). Έτσι, οι στάσεις των σωμάτων, οι χειρονομίες και τα βλέμματα είναι πλήρως απογυμνωμένα από το ρεαλιστικό τους χαρακτήρα, χωρίς να παραπέμπουν σε ξεκάθαρα σημαινόμενα. Ο υπνωτισμός αργά ή γρήγορα κάνει κοινωνό και τον θεατή, με αποκορύφωμα τη μοναδική «φούγκα» του τέλους: αλληγορία μέσα στην αλληγορία, ένα κάποιο ερμηνευτικό κλειδί για την κατανόηση της «Καρδιάς από γυαλί» και πάνω απ’ όλα μια καταπληκτική σύλληψη. Ο Werner Herzog μπορεί να εμποδίστηκε – από την προσωπική του σύγχυση – να συσχετίσει το «νεκρό Θεό» του Νίτσε με το πέρασμα στη βιομηχανική κοινωνία, αλλά τουλάχιστον παρέδωσε μια μνημειώδη πραγματεία πάνω στο σινεμά ως τέχνη του υπνωτισμού. Κι εδώ οι αντιφάσεις του βρίσκουν θέση, κάπου δίπλα στη σύλληψη του τίτλου: μια καρδιά από γυαλί φαίνεται ψυχρή και εύθραυστη, παρ’ όλο που (ή επειδή;) είναι φτιαγμένη από φωτιά.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.