• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 06 Δεκ 2006

Η ΦΛΟΓΑ ΠΟΥ ΤΡΕΜΟΣΒΗΝΕΙ




Υπάρχει μόνο ένα σοβαρό φιλοσοφικό πρόβλημα: η αυτοκτονία. Με αυτό το πόρισμα μας εισάγει ο Αλμπέρ Καμί στο «Μύθο του Σισύφου», για να εξυμνήσει στη συνέχεια τον ηρωικά απελπισμένο άνθρωπο, αυτόν που βαδίζει σφυρίζοντας και τραγουδώντας προς τον ανοιχτό του τάφο. Γι αυτό και δε θα μπορούσε να βρει ιδανικότερο πρότυπο από τον Σίσυφο, το μυθικό ήρωα που είναι καταδικασμένος να σπρώχνει το βράχο του μέχρι την κορυφή του βουνού, κάθε μέρα από την αρχή.

Ο Αλέν, ο ήρωας της «Φλόγας που τρεμοσβήνει» του Louis Malle (ο Maurice Ronet σε μια από τις σπουδαιότερες αντρικές ερμηνείες στην ιστορία του σινεμά), δεν είναι παρά μια παραλλαγή του Σισύφου. Κι αυτό γιατί η φιλμική του ιστορία ξεκινά από το σημείο εκείνο, όπου κάποιοι θα θεωρούσαν ότι ο προσωπικός του βράχος έχει επιτέλους φτάσει στην κορυφή: την οριστική αποτοξίνωση από τον αλκοολισμό. Μόνο που ακριβώς εκεί τίθεται το πρόβλημα της αυτοκτονίας που προαναφέραμε, και το οποίο θέτει με απόλυτη ψυχραιμία ο ίδιος ο Αλέν: «Αύριο θα αυτοκτονήσω», αυτή είναι η απόφασή του και η ταινία του Malle παίρνει έξαφνα την όψη υπαρξιακού θρίλερ, σχεδόν α λα Αντονιόνι.



Η αυτοκτονία του Αλέν, λοιπόν, επικρέμαται ως εκκρεμότητα πάνω από την κινηματογράφηση της επιστροφής του στο Παρίσι. Εκεί όπου ο Malle δίνει μια ανεπανάληπτη σκηνοθετική πάλη ανάμεσα στη ταύτιση με την οπτική του Αλέν και τις ασήμαντες βεβαιότητες που του επιτίθενται. Διότι γνωρίζει από τη μία ότι η απόλυτη δικαίωση της αυτοκτονικής λογικής του ήρωά του θα ήταν ανέντιμη, από την άλλη ότι το να σκηνοθετείς μια ταινία σαν τη «Φλόγα που τρεμοσβήνει» ισοδυναμεί, τρόπον τινά, με συμβολική αυτοκτονία. Εύκολα φανταζόμαστε το Louis Malle να βασανίζεται για την παραμικρή λεπτομέρεια της απεικόνισης του υπαρξιακού ιλίγγου του Αλέν, και τελικά να διαπράττει… απιστία προς τη νουβέλ βαγκ για να επιστρέψει στο δάσκαλο Μπρεσόν – ιδίως στην αντιπαράθεση των κοντινών πλάνων κι ενός κόσμου που αρχίζει να σφίγγει σα μέγγενη.

Για τον Αλέν, που έχει παραταχθεί οριστικά στο αντίθετο στρατόπεδο από τον Καμί, τα πάντα είναι θάνατος, με τον ίδιο τρόπο που το περιγράφει και ο Καρυωτάκης στη «Πρέβεζα»: μια παρέα παιδιών που τον προσπερνούν, ένα γυναικείο σώμα που δε μπορεί να αγγίξει, μια γυναικεία ψυχή στην οποία δε μπορεί να εισχωρήσει. Κι εκεί η a priori πεισιθανάτια απελπισία του συναντά το είδωλο της παρισινής κοινωνίας. Χωρίς να είναι σίγουρος για το πώς ορίζεται ο αστικός συμβιβασμός, για το τι είναι δράση και τι αδράνεια, για τα σύνορα μεταξύ πολιτικής δράσης και εθισμού στον ακτιβισμό, ο Malle κινεί την κάμερα του πάντοτε ρευστά ενώ ξεπροβοδίζει με συνέπεια τον Αλέν προς την αμετάκλητη απόφασή του:

«Αυτοκτονώ επειδή δε με αγαπήσατε, αυτοκτονώ επειδή δε σας αγάπησα. Επειδή οι δεσμοί που μας ένωναν ήταν πολύ χαλαροί, κι αυτοκτονώ για να τους σφίξω. Σας αφήνω με ένα ανεξίτηλο σημάδι.»

Πράγματι: καμιά σαρανταριά χρόνια μετά, η βουβή, σαν σε ταινία του Μπρεσόν, κραυγή του Malle ηχεί σαν ξεπερασμένη ακριβώς επειδή είναι φρικιαστικά οικεία.

Βαθμολογία:
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
9/10 Stars
 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.