• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 27 Δεκ 2006

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΙΣΣΙΟΥ




Ποια ταινία θα έκανε τον Κώστα Καπάκα του Uranya να κοκκινίσει από τη ντροπή του; Το Amarcord, θα πουν κάποιοι, το « Σινεμά ο παράδεισος» κάποιοι άλλοι (εδώ που τα λέμε, κι όσοι απαντήσουν… το Peppermint πάλι δίκιο θα έχουν). Δε νομίζω, ωστόσο, ότι μπορεί να υφίσταται συντριπτικότερη σύγκριση απ’ ότι με το « Πνεύμα του μελισσιού» του σχεδόν ερημίτη του σινεμά Victor Erice. Διότι εθιστήκαμε στην ανώδυνη νοσταλγία, κι ακόμα και το «γλυκόπικρο» έχει καταντήσει γεύση τυποποιημένη που μπορεί να παραχθεί βιομηχανικά. Απέχοντας έτη φωτός από την εν λόγω πρετ-α-πορτέ διάθεση αναπόλησης, το «Πνεύμα του μελισσιού» ελέγχει την καθαρότητα της όρασης και των υπόλοιπων αισθήσεών μας, και την εγρήγορσή τους απέναντι σε εμπειρίες κατ’ ουσία μυστικιστικές.

Πραγματικός χωροχρόνος της δημιουργίας του Erice είναι η Ισπανία του 1973, δηλαδή λίγο πριν την έξοδο της χώρας από το τούνελ του φρανκικού καθεστώτος. Φιλμικός χωροχρόνος, η μετεμφυλιακή Ισπανία του 1940 που αρχίζει να μπαίνει για τα καλά στο τούνελ. Η μαγική σύζευξη των δύο αντιδιαμετρικών σημείων ορίζει τη συναρπαστική συναισθηματική «αντιφατικότητα» της ταινίας, και την ιδιότητά της να λειτουργεί ως είσοδος – έξοδος.

Μέσα και έξω από το σινεμά: η εισαγωγή στην ταινία «Φρανκενστάιν» θα μπορούσε να είναι μια έμμεση, εν μέρει ειρωνική αναφορά του Erice στην ταινία του και γενικά την τέχνη που υπηρετεί. Εν αρχή, λοιπόν, τοποθετεί το σινεμά (Φρανκενστάιν) μέσα στο σινεμά (Πνεύμα του μελισσιού) και στη συνέχεια περιεργάζεται τις επιπτώσεις που επιφέρει η αδυναμία διαχωρισμού τους. Η μικρή Άννα «στοιχειώνεται» από την προβολή της ταινίας και τη φιγούρα του τέρατος, μέχρι που η κατάστασή της βγαίνει εκτός εισαγωγικών. Ποια είναι όμως η σημασία της μεταφοράς του τέρατος από τη μία πραγματικότητα στην άλλη;

Μέσα κι έξω από τις εικόνες: δύο μικρές αδελφές που αντιπαρατίθενται / αλληλοσυμπληρώνονται, μία μητέρα που στέλνει γράμματα σε έναν εξόριστο άντρα, ένας πατέρας που προσπαθεί να αναγάγει τη μελισσοκομική σε ύψιστη μορφή διανόησης και τέχνη επιβίωσης. Δε πρόκειται ακριβώς για χαρακτήρες, ούτε όμως για μονοσήμαντα σύμβολα της φρανκικής Ισπανίας. Θλίψεις και αύρες που μπαινοβγαίνουν στις εικόνες της ταινίας του Erice , τις αιωρούμενες σε μια σφαίρα μαγικού ρεαλισμού.

Μέσα κι έξω από το μελίσσι: αυτό που αδόκιμα περιέγραψα ήδη ως συναισθηματική «αντιφατικότητα», δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης από τον Erice απειράριθμων κωδίκων που συγκρούονται μεταξύ τους. Πιο συγκεκριμένα, από τη χρήση των δρόμων και των χωραφιών έξω από το χωριό μέχρι το φωτισμό και το ντεκόρ του σπιτιού, οι γεωγραφικοί κώδικες οριοθετούν τις ποικίλες μορφές πολιτικής / υπαρξιακής απελπισίας – με αυτή του πατέρα να βαφτίζει αινιγματικά την ταινία. Ποιο είναι, τελικά, το «Πνεύμα του μελισσιού»; Θα ήταν ανόητο εκ μέρους μου να παραχωρήσω έναν (προσωπικό, εξάλλου)… οδηγό κατανόησης της ταινίας. Όποιος είναι αρκετά θαρραλέος θα επικοινωνήσει αδιαμεσολάβητα με τις εικόνες του Erice, για να ανακαλύψει κάτι ασύγκριτα πολυτιμότερο από μια αφήγηση του στιλ «μια φορά κι έναν καιρό…» καθώς θα στροβιλίζεται γύρω από το φως και τη σκιά. Σαν τον φωτογράφο της ταινίας, Luis Cuadrado, που περί το τέλος των γυρισμάτων είχε μείνει σχεδόν τυφλός.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.