• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 31 Ιαν 2007

WHAT TO DO IN CASE OF FIRE




Χέρι-χέρι… με τον Πρετεντέρη στην αντιμετώπιση των «γνωστών-αγνώστων» βαδίζει το ελληνικό αστικό κράτος, τα εκδικητικά του δόντια απέναντι στις σκιές μιας άλλη εποχής δείχνει το αντίστοιχο γερμανικό. Ή μήπως όχι; Κρίσιμο τεστ θα αποτελέσει το αίτημα αποφυλάκισης των εναπομεινάντων μελών της RAF που, όπως σημείωσε ακόμα και βουλευτής των «Πρασίνων», εκτίουν ποινή μεγαλύτερη ακόμα και από τους εγκληματίες του Τρίτου Ράιχ. Αυτό το καθαρά εξω-φιλμικό γεγονός με ανάγκασε να φέρω τη στήλη στα λημέρια της πρόσφατης γερμανικής ιστορίας, για δεύτερη φορά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα (βλέπε και τον «Γάμο της Μαρία Μπράουν», Cinευρωπαϊκό 17/1/07), με το What to do in case of fire (2001) του Gregor Schnitzler.

Προκειμένου να φέρει τη νέα «ενοποιημένη» και «συμφιλιωμένη» Γερμανία αντιμέτωπη με την ευθύνη της μνήμης, το σενάριο της ταινίας (των Stefan Daehnert και Anne Wild) εκκινεί από μια συναρπαστική ιδέα, βασισμένη μάλιστα σε μια εντελώς αληθοφανή υπόθεση: τι θα γινόταν αν μια ξεχασμένη βόμβα, που είχε τοποθετηθεί από μια παρέα ακτιβιστών τις μέρες της οργής της δύσης των ’80s, ενεργοποιούταν ξαφνικά μετά από 13 χρόνια; Πού θα έβρισκε τους «τρομοκράτες» αυτό το περίεργο καταναγκαστικό ταξίδι στο παρελθόν; Η απάντηση που μας επιφυλάσσει η εξέλιξη της ταινίας είναι ότι οι διασκορπισμένοι πρώην φίλοι και συναγωνιστές θα ενώνονταν με όρους «Μεγάλης Ανατριχίλας». Αυτό καταρχήν δεν είναι μεμπτό – αρχίζει να γίνεται τέτοιο, όμως, όταν παρατηρούμε πόσο απούσα είναι η πένθιμη διάθεση και η αίσθηση του αμετάκλητου που συναντάμε στο έξοχο «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» του Νικολαΐδη (ταινίας χρονικά προγενέστερης της «Ανατριχίλας», για να μην ξεχνιόμαστε).

Τι σημαίνουν τα παραπάνω; Μα ότι η νοσταλγία, και η ταυτόχρονη αμφισβήτηση, ενός αγωνιστικού παρελθόντος και η ματαίωση μιας ολόκληρης γενιάς είναι αδύνατο να αποδοθούν με μια καθαρά μικροαστική φιλμική γραμματική και μια χάρτινη χαρακτηρολογία. Οι ήρωες του What to do in case of fire (τα δύο απομεινάρια του παρελθόντος, ο καριερίστας, η ανύπαντρη μητέρα κλπ.) περιφέρονται ανά ζεύγη όταν χρειάζεται να συστηθούν στον θεατή, γίνονται μια παρέα όταν είναι η ώρα για συναισθηματική φόρτιση ή προώθηση της δράσης και τελικά ως πρώην αντιεξουσιαστές… βρίσκουν τον επίγειο παράδεισο. Λόγω του «πρώην» ή λόγω του «αντιεξουσιαστές»; Αυτό μένει αναπάντητο, καθώς οι υπεύθυνοι για τη δημιουργία της ταινίας παίζουν σε διπλό ταμπλό.

Ακόμη κι έτσι, το What to do in case of fire αποτελεί μια εύπεπτη αλλά ιδανική αφορμή για να γνωρίσετε τα πραγματικά αριστουργήματα αυτού του ιδιότυπου είδους – που οριοθετείται από τις νεανικές ουτοπίες και τη μετέπειτα ακύρωσή τους (μαζί με ένα πάγωμα των σχέσεων) ως φόβο ή τετελεσμένο γεγονός. Κι αν θελήσετε να φτάσετε μέχρι την κορυφή, θα συναντήσετε ταινίες όπως η «Κινέζα» του Jean-Luc Godard - το προοίμιο του Μάη του ’68 και ο επικήδειός του μαζί - και το συνταρακτικό ντοκουμέντο του Romain Gupil «Να πεθαίνεις στα τριάντα σου» - ή αλλιώς, όταν γκρεμοτσακίζεται ο ιδεολογικός ριζοσπαστισμός να το νιώθεις στο πετσί σου.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.