• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 14 Μαρ 2007

SLEUTH ή ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΓΑΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ




Αποτελεί πρόκληση από τις λίγες, να μιλήσεις για μια ταινία όπως το Sleuth χωρίς να προδώσεις τα μυστικά που… απλώς δε λέγονται. Διότι ολόκληρο το κύκνειο άσμα του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς (All about Eve, The quiet American, Suddenly last summer) έχει παραλάβει το ούτως ή άλλως γριφώδες θεατρικό του Anthony Shaffer και το έχει τυλίξει γύρω από έναν δαιδαλώδη λαβύρινθο – αυτόν που απλώνεται μεγαλόπρεπα μπροστά από την πολυτελή οικία του Laurence Olivier, και από την πρώτη σκηνή έχει «καταβροχθίσει» τον προσκεκλημένο του πρώτου, Michael Caine.

Πρόκληση ακαταμάχητη αλλά απαιτητική, λοιπόν, να μιλήσεις για το Sleuth. Και δεν θα το αποτολμούσα τελικά, εάν τα φτηνά ζογκλερικά του Prestige δεν με ωθούσαν να καταδείξω μια ορισμένη διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις βούρτσες και… ξέρετε τι άλλο. Μπροστά στον ύπουλο και βρετανικά φλεγματικό τρόπο που το κείμενο του Shaffer εναλλάσσει τους ρόλους της γάτας και του ποντικιού, μπροστά στην επιδεξιότητα χαμαιλέοντα με την οποία OlivierCaine ρίχνουν υπογείως το μπαλάκι ο ένας στον άλλο, μπροστά κυρίως στη μετατροπή μιας θεατρογενούς δραματουργίας σε μαγική εικόνα καθαρά κινηματογραφική από τα χέρια του Μάνκιεβιτς, ε, όπως και να το κάνουμε το Prestige μοιάζει κομματάκι αυτοματοποιημένο και κατά βάθος άψυχο. Ας μην προσπεραστεί αβασάνιστα η τελευταία λέξη, καθότι «ψυχή» είναι αυτό που απομάκρυνε πάντοτε τις δημιουργίες του Μάνκιεβιτς από τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό του «φιλμαρισμένου θεάτρου», η ηθική επεξεργασία των ηρώων προσέδιδε υπεραξία στις ταινίες.

Προς τι οι διθύραμβοι για το Sleuth; Από πού κι ως πού μια ταινία με κατά βάση ταπεινές συνθήκες παραγωγής ρίχνει ασυζητητί στο καναβάτσο ένα βικτοριανό μίνι έπος (αλλά και άλλα «σπιντάτα» φιλμ χειραγώγησης, όπως το The game του Fincher); Και γιατί κάνουμε λόγο περί «μαγικής εικόνας»; Το επαναλάβαμε εις διπλούν: τις αρετές του φιλμ μπορείς να αποθεώσεις, αλλά γλώσσα και χέρια είναι δεμένα εάν θες στο βάθος του να διεισδύσεις – λίγο ή πολύ, κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με χάρτη εξόδου από τον λαβύρινθο, στο βάθος του οποίου σε σπρώχνει κάθε φιλμική ίντσα του Sleuth. Αρκεί να διαβείς την είσοδό του, και μετά από 138 λεπτά θα καταλάβεις γιατί δε μπορώ να απαριθμήσω ούτε καν… τους ηθοποιούς αυτής της ταινίας, που προπορεύεται πάντα της φαντασίας σου με άνεση που θα ζήλευε ένας Mamet.

Θα κατάλαβες ήδη ότι προσπαθώ να σε σπρώξω με κάθε τρόπο στην πρωτογενή εμπειρία, που ειδικά στην περίπτωση του Sleuth δεν υποκαθίσταται από κανένα κείμενο. Πριν από αυτήν, το πολύ-πολύ να σε προϊδεάσω ως προς την αφετηρία της πλοκής: όπου ζάμπλουτος μεσήλικας καλεί στην έπαυλή του το νεότερο εραστή της γυναίκας του, με φαινομενικό διακύβευμα το χέρι της τελευταίας αλλά ουσιαστικό τους εγωισμούς τους. Ποιος από τους δύο είναι η γάτα, και ποιος το ποντίκι; Οι ρόλοι αντιστρέφονται μαζί με την τραγική ειρωνεία (σχεδόν ποτέ δεν γνωρίζουμε εάν θύματά της είμαστε εμείς ή κάποιος από τους ήρωες), μέχρι που η αντιστροφή γίνεται ειρωνικά κυριολεκτική 35 χρόνια μετά. Με το θεατρικό ανέβασμα του έργου του Shaffer να βρίσκει τον Michael Caineστον ρόλο του Laurence Olivier, και την άδεια θέση του νεαρού ερωτιδέα να καταλαμβάνει ο Jude Law! Άλλη μια (συμπτωματική;) ταύτιση μετά το ριμέικ του Alfie, δηλαδή...

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.