• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 04 Απρ 2007

ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ Ο ΜΠΑΛΤΑΖΑΡ




Είναι ύβρις ή μήπως ύψιστος χριστιανικός φόρος τιμής, να προτείνω μέρες που είναι το “Au hasard Balthazar” (μεταφράστηκε κάπως αδόκιμα ως «Στην τύχη ο Μπαλταζάρ») καρτερικό ταξίδι ενός γαϊδάρου (ναι, καλά διαβάσατε) από την βαρβαρότητα του κόσμου τούτου στην φυγή και την λύτρωση; Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Εξάλλου, την τρίτη – και βασιλική - οδό μιας εντελώς ιδιόμορφης καθολικής πίστης επέλεξε, στα 40 χρόνια και τις μόλις 13 ταινίες της καριέρας του, και ο ίδιος ο Robert Bresson. Και αυτή η πίστη είναι που κάθε φορά γίνεται ένα με το φιλμικό σώμα, του χαρίζει ένα φως που αδυνατείς να μαντέψεις την προέλευσή του και προκαλεί ένα χωρίς δισταγμούς δέος ακόμα και σε άθεους σαν την αφεντιά μου – αλλά και πένες πολύ σημαντικότερες, όπως της μακαρίτισσας τη Σούζαν Σόνταγκ, της οποίας το δοκίμιο «Το πνευματικό στο έργο του Ρομπέρ Μπρεσόν» (περιλαμβάνεται στη συλλογή «Ενάντια στην ερμηνεία») συνιστώ ανεπιφύλακτα να αναζητήσετε. Όταν η Σόνταγκ, ωστόσο, αποτύπωνε τους στοχασμούς της γύρω από το έργο του Μπρεσόν, το έπραττε στην πιο κρίσιμη καμπή της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη: ανάμεσα στην «Δίκη της Ζαν ντ’ Αρκ» (1962) και το «Στην τύχη ο Μπαλταζάρ» (1965).

Πολύπλοκη, εκστατικά ευλαβική και σχεδόν επική παρά τα μόλις 95 λεπτά της, η ταινία που διαλέγω να παραθέσω ως μια άλλη εκδοχή των Παθών στην πραγματικότητα ασφυκτιά στον ορισμό «χριστιανική αλληγορία». Πράγματι, ο γαϊδαράκος με το όνομα Μπαλταζάρ περνά από τον έναν ιδιοκτήτη στον άλλο, διασχίζει ένα σύμπαν ανακυκλούμενης βίας και εκμετάλλευσης και τελικά σηκώνει το σταυρό του μέχρι την σπαρακτική έξοδο του φινάλε, αφήνοντας πίσω του τα χνάρια μιας «ευαγγελικής γλυκύτητας» όπως θα παρατηρούσε και ο Godard. Παρά τις εμφανείς χριστιανικές αναλογίες όμως, ο Bresson δεν προσδίδει ανθρώπινες ιδιότητες στο Μπαλταζάρ, ίσα-ίσα τον αφήνει -αλλά δεν τον εγκαταλείπει- σε μια αγνά κτηνώδη (τι υπέροχο μπρεσονικό παράδοξο) διάσταση. Ως ανθρώπινο συμπλήρωμα, αν όχι alter ego, του χαρίζει την Μαρί (Anne Wiazemsky), της οποίας η ελεύθερη βούληση δεν είναι αρκετή για να τη γλιτώσει από τις ποικίλες μορφές βιασμού.

Γιατί τελικά η παραπάνω περιγραφή, που εκ των πραγμάτων βαδίζει στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στο γελοίο και το απλοϊκό, μετουσιώνεται στο πιο αισθαντικό αριστούργημα του Bresson; Ίσως χάρη στην, ανεπίδεκτη περιγραφής, αύρα που ο Γάλλος δημιουργός εμφυσά στις μορφές του, ίσως επειδή αφήνει μια αφήγηση σχεδόν 20 χρόνων να κυλήσει γλυκά μεταξύ νηφαλιότητας και υπαινικτικότητας, το «Στην τύχη ο Μπαλταζάρ» βιώνεται ως ένας ηθικός μύθος που δεν έχει ανάγκη από ηθικολογίες. Μόνο από τον τρόπο που σφράγιζαν την ψυχή σου οι εικόνες του βωβού σινεμά και από μια ανεπαίσθητη μουσική, όπως η Σονάτα για πιάνο αριθμός 20 του Σούμπερτ. Το να έγραφα «μακάρι τα Πάθη να βιώνονταν με τον ίδιο τρόπο» δεν θα είχε κάποιο νόημα, ε;

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.