• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 02 Μαϊ 2007

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ




«Επτά τραγούδια θα σου πω
για να διαλέξεις το σκοπό
που θα μου πεις για να σου πω
το σ’ αγαπώ»
(παλαιό ασμάτιο του Χατζιδάκι)

Πολύ πριν συναντήσει τους ιδιωτικούς φόβους και τους δημόσιους χώρους του θεατρικού συγγραφέα Alan Ayckbourn και τους κάνει ταινία, ο γεννημένος το 1922 Alain Resnais είχε ήδη ορίσει παρόμοιες συνεταγμένες στο ενιαίο (παρά τις αντίθετες ενδείξεις) σώμα της φιλμογραφίας του: ανατομία των ενστίκτων, των εγκεφαλικών παιχνιδιών και της εν γένει εσωτερικής γεωγραφίας, και παράλληλη εξερεύνηση της αντίστοιχης εξωτερικής. Ο παράγοντας «χρόνος» έρχεται να πολλαπλασιάσει το παραπάνω άθροισμα, άλλοτε πλήρως απροσδιόριστος («Πέρσι στο Μάριενμπαντ»), άλλοτε «φαντασματικά» παρών («Χιροσίμα, αγάπη μου», «Μύριελ ή το χρονικό μιας επιστροφής»), και στην τελευταία περίοδο του Resnais ως πικρός, επιβεβλημένος αλλά διακριτικός συνοδός. Φαίνεται ότι το πάλαι ποτέ enfant terrible της γαλλικής νουβέλ βαγκ, που ακόμα και για καθαρά βιοποριστικούς λόγους δεν διεκπεραίωνε αλλά παρέδιδε αριστουργήματα (ψάξε όπου μπορείς το «Τραγούδι του στυρένιου»),
γέρασε σοφά και ομαλά, παρόλο που… μυαλό δεν έβαλε. Γι αυτό και συνεχίζει να κουβαλάει την ανανεωτική αύρα του «νέου κύματος», εμφυσώντας την σε ταινίες υπογείως (όπως το πρόσφατο «Ιδιωτικοί φόβοι σε δημόσιους χώρους») ή δεδηλωμένα (όπως το «Η ζωή είναι ένα τραγούδι») τραγουδιστές και πετυχαίνοντας καίρια ρήγματα σε κλασικότροπες αφηγήσεις.

Στο «Η ζωή είναι ένα τραγούδι», το κλασικό είδος που χρησιμοποιείται ως μαγιά από τον Resnais δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια τυπικά γαλλική «μικρή» κομεντί, ενορχηστρωμένη σαν οπερέτα: οι ανομολόγητοι πόθοι, οι φοβίες και εμμονές, όλος αυτός ο εσωτερικός ρυθμός στον οποίο υπακούει ο κάθε χαρακτήρας τέλος πάντων, εξωτερικεύεται με ένα τραγούδι-σφήνα στην κυρίως ειπείν αφήγηση. Με τόση απλότητα, ελαφρότητα και ευφορία, ο Resnais δεν διστάζει να αποτίσει φόρο τιμής στο Dennis Potter –δημιουργό του ιστορικού Singning Detective- και την ίδια στιγμή να σκάψει κάτω από την λαμπερή οπτικοακουστική επιφάνεια του αθώου παιχνιδιού.



Αυτή ήταν εξαρχής η πεμπτουσία της νουβέλ βαγκ, το άνοιγμα αφηγηματικών ρωγμών ως μια συνεχής υπαρξιακή πάλη του μέσου (άσκοπο να αναρωτιόμαστε αν το σινεμά είναι τέχνη ή τεχνική) με τον ίδιο του τον εαυτό. Έτσι αντιμετωπίζει και ο Resnais όχι μόνο την ελαφρότητα των υποτιμημένων από τους σνομπ κινηματογραφικών ειδών, αλλά και τη μικροπρέπεια των ηρώων του: τα αγαπά, αλλά πρέπει να τα κοιτάξει με τη ματιά του είρωνα ώστε να τα διαπεράσει αποτελεσματικά. Τούτη η λεπτή ειρωνεία, η διασκορπισμένη σε αδιόρατες αισθητικές αποχρώσεις, είναι που ανατέμνει τους αβάσταχτα καθημερινούς πρωταγωνιστές του «Η ζωή είναι ένα τραγούδι» σαν καλοψημένο φιλέτο – παρομοίωση άπειρης ελαφρότητας, όσης αποπνέει το εισαγωγικό στιχάκι αυτού του κειμένου και η ίδια η ταινία του Resnais. «Ένα πράγμα είναι βέβαιο. Η αντίφαση βαρύ-ελαφρύ είναι η πιο μυστηριώδης και η πιο διφορούμενη από όλες τις αντιφάσεις», αποφαίνεται ο Κούντερα, αλλά ο Ηράκλειτος θα έλυνε την αντίφαση λέγοντας «το καλό είναι κακό» (άρα και το βαρύ είναι ελαφρύ και αντιστρόφως), και ο Resnais θα συμφωνούσε με τον τελευταίο ανεπιφύλακτα: «Smoking» / «No Smoking» (οι τίτλοι των «δίδυμων» ταινιών του), είναι δύο όψεις στο ίδιο νόμισμα.

Βαθμολογία:
8.5/10 Stars
8.5/10 Stars
8.5/10 Stars
8.5/10 Stars
8.5/10 Stars
8.5/10 Stars
8.5/10 Stars
8.5/10 Stars
 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.