• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 15 Σεπ 2011

Έχουμε πέσει, πράγματι, σε περιπτώσεις (still φεστιβαλίζομαι)...




Μια αχτίδα φωτός, μια μικρή ανάσα ελπίδας ανέτειλε από κάπου που έπρεπε, κανονικά, να το περιμένουμε. Τα δελτία ειδήσεων έχουν τρελαθεί (μπήκε, επιτέλους, στο «κόλπο» και το Mega, που ως πέρυσι ήταν πασοκικό) για την αδυναμία της κυβέρνησης να εκπληρώσει τους στόχους που μας έθεσε το Μνημόνιο, ώστε να πάρουμε το ζεστό χρήμα. Άσε που οι ψεύτες οι Ευρωπαίοι μάς είχαν πει απλά να ψηφίσουμε το Μνημόνιο και θα μας τα έδιναν αυθημερόν. Το λοιπόν, αυτό είναι που με γεμίζει αισιοδοξία. Οι άνθρωποι που μας κυβερνούν είναι τόσο άχρηστοι που μπορεί και να την γλυτώσουμε! Ο πανικός μου είναι μήπως και τα καταφέρουν. Και θα μου πείτε, να πάμε σε πτώχευση; Μακάρι! Αν πάρουμε την ευρωπαϊκή οδό, δεν θα αργήσουμε, μας το έχουν άλλωστε ήδη προαναγγείλλει, να ενσωματωθούμε στο κινεζικό μοντέλο. Τουτέστιν, ένας πάμπτωχος λαός, χωρίς κανέναν να είναι αφεντικό του εαυτού του, με τις μεγαλοεπιχειρήσεις να δρουν ανενόχλητα κι ανέξοδα προς το θεάρεστο τους έργο. Ειλικρινά, το θέλετε κάτι τέτοιο;

Και μη σας τρομάζει η πτώχευση. Είναι, πράγματι, ένας στιγμιαίος θάνατος, αλλά ο λαός μας δεν έχει ανάγκη από επιδιορθώσεις, έχει ανάγκη από Ανάσταση. Κι ανάσταση δίχως θάνατο δεν υπάρχει. Μελετήστε την ιστορία της ανθρωπότητας και θα το αντιληφτείτε και μόνοι σας. Ναι, θα πεινάσουμε, ναι θα υποφέρουμε, αλλά θα έχουμε στα χέρια μας την μοίρα μας για να φτιάξουμε από την αρχή όσα εδώ και τόσα χρόνια βρέθηκαν στο χείλος της καταστροφής. Έτσι κι αλλιώς, μοιάζει να έχουμε μια πολύ κακή νοοτροπία απέναντι σε οποιαδήποτε τύπου αλληλεγγύη, που κάνει ανέφικτη την όποια σωτηρία μας με άλλη μέθοδο. Είναι λυπηρό, αλλά αντιδρά μονάχα όποιος έχει φτάσει στα έσχατα. Ο διπλανός του αδιαφορεί κι ας γνωρίζει πως θα έρθει η σειρά του. Τώρα μας έβαλαν ένα αντισυνταγματικό χαράτσι περί ακινήτων. Εμείς δεν έχουμε αντανακλαστικά αντίστασης πάνω σε αυτό, αλλά όλοι μας καθόμαστε και υπολογίζουμε το ποσό που μας αντιστοιχεί και πώς θα το βγάλουμε. Μα δεν γνωρίζουμε πως με αυτήν την «καλή» μας συμπεριφορά γεννάμε το επόμενο εμπνευσμένο χαράτσι; Δεν έχετε ακούσει το «δώσε θάρρος στον χωριάτη»;

Το σινεμά μας ασθμαίνει στα νούμερα των εισιτηρίων και είναι αλήθεια ότι το ενδιαφέρον του κόσμου δύσκολα μετατίθεται από το γενικό χάος στη διασκέδαση. Αυτό δεν σημαίνει πως εμείς θα σταματήσουμε να το υπηρετούμε και να είμαστε περήφανοι που υπηρετούμε κάτι που αφορά την τέχνη. Αυτή είναι η μόνη αληθινή μέθοδος αναβάθμισης της ζωής μας, όπως δίδαξε και η μετάβαση από τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση. Έτσι, με μεγάλη αισιοδοξία βλέπουμε το άνοιγμα του 17ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, ως μια κεντρική έκφραση του σινεφιλισμού στη χώρα μας. Η άποψη μου είναι πως ένα μεγάλο φεστιβάλ στην πρωτεύουσα ήταν απαραίτητο συμπλήρωμα σε αυτό της Θεσσαλονίκης. Κι όσων αφορά την προσβασιμότητα του ελληνικού κοινού, αλλά κι όσων αφορά την σημασία που δίνει η χώρα μας στην έβδομη τέχνη. Βάζοντας τις ταινίες του φεστιβάλ στη βάση μας, παρέα με την Νάνσυ το επονομαζόμενο (από μένα) Τσακάλι, ανακάλυπτα ολοένα και περισσότερα διαμαντάκια. Ταινίες που ήρθαν από το πουθενά κι όμως αξίζουν όλη μας την προσοχή. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, αφού το κεντρικό αφιέρωμα που σας παρουσιάσαμε για τη διοργάνωση, πιστεύω ότι καλύπτει τα πάντα, σπιθαμή προς σπιθαμή. Κι ενώ ετοιμαζόμαστε και για το 34ο μικρομηκάδων της Δράμας, έχουμε από σήμερα στην Ταινιοθήκη τις Ημέρες Ιαπωνικού Κινηματογράφου. Εδώ κι αν υπάρχουν σπάνια διαμάντια, μαζί με την καταπληκτική και βραβευμένη στις Κάνες Μπαλάντα του Ναραγιάμα. Προσοχή: η είσοδος είναι ελεύθερη.

Έξι νέες ταινίες και μια εκτεταμένη έκδοση του αριστουργηματικού Dogville συνθέτουν το πρόγραμμα των πρεμιέρων αυτής της βδομάδας στις ελληνικές αίθουσες. Το εμπόριο επιτάσσει να αναφερθούμε πρώτα στο «βαρβάτο» Cowboys & Aliens. Όπως αποκαλύπτει κι ο τίτλος, έχουμε γουέστερν με εξωγήινους. Προσφέρει θέαμα, αλλά είναι πολύ αδύναμο και κοινότυπο δημιουργικά. Η ταινία της βδομάδας είναι κωμική με ενσωματωμένο ιδανικά το δραματικό στοιχείο και το όνομα της, Crazy, Stupid, Love.. Σας προτείνω να μην την χάσετε, είναι μια εξαιρετική ενήλικη κωμωδία με καστ για Όσκαρ (ή Χρυσές Σφαίρες, μιας και καλύπτουν καλύτερα τις κωμωδίες). Από τη Γαλλία έρχονται δύο ταινίες που αξίζουν αμφότερες προσοχή. Τα Μικρά Ονειρα της Νιότης μου είναι μεταφορά από ιαπωνικό μάνγκα και μαζί «μια μεταφυσική νοσταλγική προσέγγιση του αμετάκλητου χρόνου», δανειζόμενος το σχόλιο από την κριτική του Χάρη. Ο Χάρης είδε και το παιδικό Ο Πόλεμος των Κουμπιών, διάσημο τόσο ως βιβλίο όσο κι απ`την ταινία του 1962. Με πιο εμπορικές κατευθύνσεις η ταινία του Yann Samuell, αλλά αρκετά διασκεδαστική.

Κάτι που μοιάζει με ανεξάρτητο αμερικανικό σινεμά, αλλά δεν είναι, το Ερωτευμένοι στη Νέα Υόρκη, είναι μια χαλαρή κομεντί που δεν θα σας απογοητεύσει τελείως, αλλά δύσκολα θα την αγαπήσετε. Υποψήφια να σας απογοητεύσει είναι η Θανάσιμη Μητέρα, ριμέικ του cult Χρόνια Πολλά, Ετοιμάσου να Πεθάνεις από το 1980. Ο Βασίλης το σχολιάζει ως ένα «μικρό φεμινιστικό θριλεράκι». Όσο για το Dogville, που παίζεται στην φεστιβαλική του διάρκεια των 178 λεπτών, δεν χωράνε πολλές κουβέντες. Το έχετε δει, ξαναδείτε το!

Περιμένουμε πάντα υποδείξεις και προτάσεις σας πάνω στη δουλειά μας, ενώ όποια παλιότερη ταινία δεν βρίσκετε στη βάση κι έχετε λόγους να την θέλετε επειγόντως, μας γράφετε (εκεί που λέει Επικοινωνία) κι έχει μπει σε προτεραιότητα. Βλέπετε, είναι τόσες πολλές που θέλουμε να προσθέσουμε ακόμα που αποτελούν έναν μικρό λόφο. Επίσης, έχουμε κάθε λόγο να γιορτάζουμε που το Σάββατο συμπληρώσαμε τις 15.000 ταινίες στη βάση. Άντε και καλές μας/σας 20.000! Κι αυτό για αρχή...


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.