• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 12 Ιουν 2003

ΕΛΛΑΣ-ΜΠΟΡΕΙΣ-ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΚΡΙΘΕΙΣ!




Στα παλιά, αλήστου μνήμης, χρόνια, οι μικροί μαθητές κολυμπούσαν ανέμελα στις βαθυγάλαζες θάλασσες της πατριδογνωσίας, δέκτες μιας παιδαγωγίας συνοψισμένης στο περίφημο (και στις Κ.Π.Σ.* μέρες που ζούμε έως…ύποπτο) «Είμαι Υπερήφανος Διότι Είμαι Έλλην». Έκτοτε έχει κυλήσει άφθονο νερό στ’ αυλάκι, λίγο η Ευρωβλαχιά μας, κάτι τα εφιαλτικά χουντοβασιλικά κατάλοιπα, που στοιχειώνουν ακόμα (τεχνηέντως) το κοινωνικό ημισυνειδητό, πάρ’το όπως θέλεις, πάντως η αλήθεια παραμένει ζοφερή: Τα γεγονότα που δικαιολογημένα μας κάνουν εθνικά υπερήφανους είναι ολίγιστα, στο βαθμό μάλιστα που σχεδόν επιβάλλουν, μέσα στην έλλειψή τους, να τα εφευρίσκουμε κιόλας. Υπερβάλλω; Καλά, το κόβω, άλλωστε τώρα έχουμε χαρές στο εθνικό μας σπιτικό!

Photo απο το www.sport-fm.gr
Μέσα σε ένα μαγικό για τα γαλανόλευκα ποδοσφαιρικά χρώματα τετραήμερο (8-11/6), δείξαμε σε Δύση (Ισπανία) και Ανατολή (Ουκρανία) τα... δοντάκια μας. Με δύο νίκες στο ένα γκολ, την πρώτη εντελώς στη ζούλα και στη δεύτερη με καλούτσικη μπαλίτσα και πολύ άγχος, τα καταφέραμε μια χαρά. Από το πουθενά στην πρώτη θέση της βαθμολογίας και…Πορτογαλία σου’ ρχόμαστε! Μη το ματιάσουμε κιόλας αλλά αυτή η Εθνική των μεγάλων προσδοκιών και των πενιχρών αποτελεσμάτων, δείχνει να μας ξαφνιάζει ευχάριστα. (Προσωπική μου θέση αποτελεί το ότι το ποδόσφαιρο δεν ταιριάζει ως άθλημα στον “γονιδιακά” απείθαρχο Έλληνα, όμως...εθνική επιτυχία να’ ναι κι ας έρθει κι από το...μπιλιάρδο!)

Για όσους άρχισαν να αναρωτιούνται μήπως διαβάζουν το editorial κάποιου αθλητικού site, ανακρούω πρύμναν ανακράζοντας: Μα Cineλληνες, πάλι για μας μιλάω! Από τη μια, βλέπω τη μπάλα στη Λεωφόρο, γεμάτη (μετά από καιρό) από διψασμένο κόσμο για τη διάκριση ενός κοινού κτήματος, της εθνικής ομάδας. Από την άλλη, μιζεριάζω στο θέαμα μιας ελληνικής (ναι, λέγεται και «εθνική”) κινηματογραφίας, χωρίς θεατές, χωρίς Ακαδημία, χωρίς δημόσιες σχολές, χωρίς σκηνοθέτες - προπονητές (παρά μειράκια σε επιδείξεις δημιουργικού αυτισμού), χωρίς καθαρά κινηματογραφικούς ηθοποιούς, χωρίς (το κυριότερο)... πρωταθλήματα! Ένας Θοδωρος δε φέρνει την άνοιξη, ενώ στα oscars έχουμε μείνει στην Παξινου, τη Βαχλιωτη, το Ζορμπα και... τα Παιδιά του Πειραιά!

Και λοιπόν; Τι να κάνουμε, μήπως να βρούμε τον αντίστοιχο Ρεχάγκελ; Που είναι η μοναδική μας παγκοσμίως δραματική παράδοση; Τι σενάριο θα έγραφε το τρίο Αισχύλου – Σοφοκλή – Ευρυπίδη για να πετάξουμε στο καναβάτσο το απύθμενου βάθους υπερσενάριο του Matrix Reloaded; Θα μπορούσε ο Αριστοφάνης σήμερα να υποτάξει τη μεταφυσική κωμωδία του υψιπετούς Bruce Almighty; Αναπάντητα ερωτήματα, όσο κι αυτό του τι παίζεις το Ισπανία – Ουκρανία στο Πάμε Στοίχημα. Ένα μου βγαίνει τόση ώρα αδερφέ, εντάξει; Βαρέθηκα να δίνω φώτα και πολιτισμούς στους βαρβάρους και εγώ να τη βγάζω στο φινάλε με ρεάλιτυ, κινηματογραφημένα θεατρικά του Φινου και φιλμικά ξηροκαρπίδια σαν κι αυτά της νέας κινηματογραφικής εβδομάδας:

1. Anger Management - Ασκησεις Ηρεμιας, του Peter Segal (Nutty Professor II : The Klumps - Δασκαλος για Γελια και για Κλαματα, Naked Gun 33 1/3) – Πόσες πιθανότητες δίνετε στον εαυτό σας να δώσετε το 7ευρο για μια ταινία του Adam Sandler (ο οποίος μας έχει ρίξει τη φόλα ότι πάει προς το “ηθοποιός” μετά το Punch-Drunk Love - Χτυπημενος απο Ερωτα); Πόσες πιθανότητες έχετε να χάσετε ταινία του The Jack? Δίλημμα, ε; O πρώτος ψελίζει, άδειος από οποιαδήποτε εκφραστικότητα, ο δεύτερος θορυβεί εξαντλώντας σε ενοχλητικές μούτες την αφλογιστία του σεναρίου. Μένουν τα cameos των John Turturro, John C. Reilly, Woody Harrelson (Θεά!) και…Rudy-mayor-Giuliani να γεμίσουν 101 λεπτά που μοιάζουν να κρατούν παραπάνω από τις 30 ημέρες Anger Management του Sandler από τον Nicholson.

2. Travolti da un insolito Destino nell`azzurro Mare d`Agosto - Η Κυρια και ο Ναυτης (επανέκδοση -1974), της Lina Wertmuller μαθητεία δίπλα στο μάγο Fellini απέδωσε καρπούς επιπέδου Love and Anarchy (1973) και φυσικά το Seven Beauties (1976) που της έδωσε και την αθανασία στη ιστορία των Oscars. Το Swept Away (ναι, σωστά θυμάστε τον τίτλο από το...άπατο περυσινό remake του ζεύγους MadonnaRitchie, το οποίο «κοσμεί» τα ελληνικά βίντεο κλαμπ χωρίς ευτυχώς να τσαταλιάσει τα νεύρα μας περνώντας από τη μεγάλη οθόνη), είναι μια πιο light εκδοχή της μανιέρας sex-class war-politics, διανθισμένη με τις επίσης διαβόητες αντιφεμινιστικές (!) της πεποιθήσεις και τον νταβρά Giannini στα φόρτε του . Ιδανική για θερινό, χωρίς να είναι κάτι παραπάνω από μια σχηματική μπραβούρα στο πιο ιταλικό της δικής μας “Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης-σε-ερημικό-νησί”. Ομολογώ πάντως ότι σηματοδοτεί μια εποχή στην ιταλική κινηματογραφία που έχει τη γραφικότητά της.

3. This is not a Love Song, από την Billie Eltringham – το ότι είναι Gay & Lesbian activist, μαγκιά της. Το να παίρνει όμως, μαζί με το μόνιμο συνεργάτη της και σεναριογράφο του The full Monty - Ανδρες με τα ολα τους (oscar υπερεκτιμημένης ταινίας) Simon Beaufoy, τους δύο πρωταγωνιστές και να περνάει μέσα στις λαγκαδιές και τους βάλτους γυρνώντας ηθελημένα άτεχνα μια μπούρδα καταδίωξης σε 12 ημέρες γυρισμάτων, ούτε Δόγμα είναι ούτε λόγος να ξοδευόμαστε άσκοπα. Δε μπορώ να σκεφτώ τίποτε χειρότερο για το βρετανικό σινεμά από το να σκαρώνει χαρμάνια αμερικανο –δογματικής προέλευσης περιτυλιγμένα σε εκνευριστικά “british islands” αξάν. Μόνο για το φεστιβάλ του Edinburgh. Ρίξτε μια ματιά στα περασμένα Deliverance - Οταν Ξεσπασε η Βια (John Boorman) και Southern Comfort (Walter Hill) για κάτι τουλάχιστον πιο αληθινό.

4. Swimming upstream - Ο Κοσμος αναποδα, του Russell Mulcahy – βασισμένο στην αυτοβιογραφία του πρώην κολυμβητή Anthony Fingleton με τη συνήθως εκλεκτή Judy Davis και τον βετεράνο Geoffrey Rush. H αυστραλιανή κοινωνία των 50’s – 60’s σε αθλητική ταινία που οδηγεί κατευθείαν σε ένα ενδιαφέρον οικογενειακό δράμα, με κυρίαρχη τη σχέση πατέρα – γιου. Μας αρέσουν τα split screens και η electronica, δε μας απογειώνει όμως η τηλεοπτικών φιλοδοξιών σκηνοθεσία.


Κάντε όρεξη cineλληνες για την επόμενη εβδομάδα, όπου θα γίνει του... Αγ. Βαρθολομαίου από νέες και παλιές ταινίες. Όσο για τα εσώψυχα που βγήκαν στον μακροσκελή πρόλογο του κινηματογραφικού μας... σεβντά, τι άλλο; Tο Άγιο Πνεύμα ας...επισκεφτεί τις κεφαλές των ανευθυνο-υπευθύνων αρμοδίων...

Καλό Τριήμερο!

* Κ.Π.Σ.= Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.