• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 31 Ιουλ 2003

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ CINE PREMIERE!




Είναι δύο - τρεις στιγμές στο πέρασμα του σατράπη χρόνου που μένουν χαραγμένες στο βασίλειο του μνημονικού. Σα μαγική ευχή, σα νότα αναπάντεχη που γεννά αδόκητη ευφορία. Σα μια standard θετική σκέψη που ανακαλείται στα πιο δύσκολα ώστε να δώσει δύναμη και αισιοδοξία, όλη την ενέργεια του κόσμου για να ξεπεραστεί κάθε αντιξοότητα. Είναι δύο – τρεις εικόνες, που αξίζουν μια ζωή ολόκληρη για να ιδωθούν, έναν αγώνα με άγνωστη έκβαση που αγνοεί κάθε κόπο, θυσία και χαμένα βράδια ύπνου. Είναι κάτι σαν το απολυτήριο στρατού (ελάτε κορίτσια, ξέρω πως το καταλαβαίνετε αυτό!), η “ροζαλία” - εισιτήριο για μια ζωή όπως εσύ ποθείς να την ορίζεις.



Σας ευχαριστούμε για τη χθεσινοβραδινή μεγάλη στιγμή, σας ευγνωμονούμε για την εικόνα αυτή της συμμετοχής σας στη χθεσινή avant premiere του Buffalo Soldiers. To Village Park ένοιωσε το ζεστό feeling του cineματικού κόσμου μας, λαμβάνοντας το μήνυμα: Είμαστε και εμείς εδώ, να γεμίσουμε, ντάλα κατακαλόκαιρο, μια αίθουσα που τελικά φιλοξένησε cineλληνες γνωστούς (λίγο- ως πολύ) μεταξύ τους, οι οποίοι πιστεύουν στη δύναμη του κινηματογράφου να ενώνει ηλικίες και φύλα, να προτείνει αισθητική, μα πάνω απ ‘όλα να φέρνει κοντά ανθρώπινες ψυχές.

Ευχαριστούμε την Odeon, τα Video Blue, τη Σινεσυλλογή και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς Ciao και Capital για την αμέριστη συμπαράστασή τους σ’ αυτό το – καθοριστικό για το μέλλον του Cine.gr όπως θα αποδειχθεί σύντομα – event. Δε θέλω να ξεχάσω σε καμιά περίπτωση τους μόνιμους cineργάτες που κατέστησαν εφικτή αυτήν την εκδήλωση. Ειδικά αυτούς που «μετακίνησαν βουνά» για να δηλώσουν παρόντες. Ως δώρο, μπορώ κάλλιστα να τους υποσχεθώ ότι…δε θα τους αφήσω σε ησυχία (και) αυτό το καλοκαίρι! Τι εννοώ;

H ΕΠΙΤΥΧΙΑ CINEΠΑΓΕΤΑΙ ΕΥΘΥΝΗ. Δε χρειάζεται να είμαστε o...Spiderman, αρκεί απλά μια ματιά στα γεμάτα ικανοποίηση πρόσωπά σας για να το εμπεδώσουμε αυτό. Θα προσπαθήσουμε περισσότερο, εντατικότερα, περισσότερο οργανωμένα και προπάντων ενωμένοι στον κοινό σκοπό (βλ. εδραίωση της cineματικής δημοκρατίας). Είμαστε σαν τον εραστή που ζητά επιβεβαίωση, όχι από ανασφάλεια, μόνο γιατί έχει τόσα να δώσει και φτάνει μόνο μια κίνηση ανταπόκρισης για να τον εκτινάξει στα ουράνια…Πως μπορείτε εσείς να συμβάλλετε στο όνειρο; Είναι απλό: Ο πρώτος κανόνας είναι να μιλάτε παντού για το Cine.gr. Ο δεύτερος κανόνας είναι να... μιλάτε παντού για το Cine.gr!

Η αμέσως επόμενη κίνησή μας είναι η συμμετοχή μας ως χορηγοί επικοινωνίας στο καθιερωμένο πλέον ετήσιο φεστιβάλ στη Μονή Λαζαριστών, επιστέγασμα των προσπαθειών συμβολής μας στην κινηματογραφική αποκέντρωση στη χώρα μας. Εννοείται ότι από εβδομάδα θα έχετε τη δυνατότητα να εξασφαλίσετε δωρεάν προσκλήσεις για τις καθημερινές προβολές ταινιών που όλοι έχουμε αγαπήσει. Ούτως ή άλλως τέτοιες πρωτοβουλίες έχουν πάντοτε την αμέριστη στήριξή μας, ιδιαίτερα, -και διατί να το κρύψωμεν άλλωστε; – εμείς που ως site έλκουμε τη γενέτειρά μας από Σαλονίκη μεριά...

ΟK, τώρα έχω δύο ακόμη καθήκοντα και είμαι έτοιμος για τα μπάνια του λαού στην πανέμορφη Λευκάδα. (Πρωιμάκη αν δεν ισχύει η κράτηση που μου έκανες…This is Cult που σε κούναγε!) Ημείς οι internetάδες έχουμε το θλιβερό προνόμιο να μην ξαποσταίνουμε ποτέ, οπότε θα cineχίζετε να με ανέχεστε ΚΑΙ τον Αύγουστο! (Ναι, κοιτάξτε με πως σας κοιτάω από τη photo μου, είναι απειλή αυτό!) Τι έγραφα όμως; Α, ναι, δύο πράγματα έχω και...καθάρισα:

1ον – “Τάκη πρέπει να γράψεις δυο λογάκια για τις ταινίες αυτής της κινηματογραφικής εβδομάδας”

Buffalo Soldiers (2001) του Gregor Jordan

Έχοντας τη χαρά να γνωρίζω prima vista και τη δική σας αίσθηση, δεν έχω παρά να συμφωνήσω με τη γενική εντύπωση: Βιτριολική, καλοκουρδισμένη, beat κωμωδία καταγγελίας που δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά – και ως επί το πλείστον πολύ καλά κάνει. H Miramax αγόρασε τα δικαιώματά της στο Sundance στις 10 Σεπτεμβρίου 2001. Μόλις τώρα καταφέρνει να βγει στην Αμερική του Bush και βέβαια σε ελάχιστες αίθουσες. Bad timing για μια ταινία που…ξεβρακώνει τον αμερικανικό στρατό και τις dirty business του στας Ευρώπας, με αφορμή τη Δυτική Γερμανία μια ανάσα πριν την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Αψεγάδιαστο cast, με ρεσιτάλ από Phoenix και Harris. Μοντέρνα, λεπιδοφόρος (sic) σκηνοθεσία, απίστευτης ευστοχίας μουσική επένδυση. Μιλάμε για σαρδόνια χαμόγελα, διακοπτόμενα από σοκ ωμότητας που μας θυμίζουν ότι ο επικινδυνότερος τελικά είναι ο...πανηλίθιος. Η συμμορία με τα χακί είναι ότι πιο feel good κυκλοφορεί τον τελευταίο καιρό στις οθόνες μας...

La Fleur du Mal (2002) του Claude Chabrol

Ο Chabrol , ως δημιουργός με κυρίαρχη αφηγηματική αρετή το ημίφως στο σκότος της σήπουσας ψυχής, στήνει ένα τραγικό μύθο με στοιχεία που είναι από τα πλέον ενοχλητικά: Βλαχομπουρζουαζία, με ένοχο παρελθόν, (Ναζιστικό αλλά αρκούντως ερωτικά θνησιγενές), τρώει τις σάρκες της για να παραδώσει στο μοιραίο φινάλε τους πρωταγωνιστές της. Μακράν κατώτερο του La Ceremonie (1995), άνιση κατάθεση ενός βετεράνου που περιφέρει με περισσή επαναληπτικότητα τα κουρασμένα του αρχέτυπα. Ερμηνευτικά ξεχωρίζει η... πάμφρεσκη Nathalie Baye.

Plots with a view (2002) του Nick Hurran

Μετριότητες της κωμικής βρετανικής σχολής, βασισμένες σε macabre humor και τις συνήθεις αξιοπρεπείς ερμηνείες από star επιπέδου, Christopher Walken, Alfred Molina, Brenda Blethyn και Naomi Wats. Έχω την εντύπωση ότι μόνο ο... Αθηνόδωρος Προύσαλης λείπει για να ολοκληρώσει τη συμμετοχή όλων αυτής της παρέας των β’ ρολιστών σε μια ταινία φτιαγμένη για το βίντεο.

Paris, Texas (1984) του Wim Wenders

Το κοινό μυστικό όλων ημών των παλαι ποτέ fans είναι ότι ο Γερμανός ό,τι κι αν προσπάθησε να κάνει, ουδέποτε ξέφυγε από το στοιχειό του road movie και της soundtrack αφήγησης. Εδώ το κατορθώνει, χάρη στην εξαίσια επένδυση του Ry Cooder, χωρίς να μπορούμε να ξεχάσουμε το πρωταγωνιστικό δίδυμο KinskiStanton (στον απόλυτο ρόλο-κουστούμι του). Αν και το σενάριο υπογράφει ο πολύς Sam Shepard, o Wenders κατόρθωσε να το υποτάξει για χάρη του αέναου οράματός του, τη δια των συμβόλων σύμπτυξη Ευρώπης- Αμερικής, όπως ακριβώς λειτουργεί την προσέγγιση του ανόμοιου των χαρακτήρων του.

Accatone (1961) του Pier Paolo Pasolini

To, “όπου φτωχός και η μοίρα του’”, μέσα από την τραγική ιστορία του ομώνυμου ήρωα, νταβατζή στο περιθώριο της Ρώμης των 60s. Τα πρωτόγονα σχεδόν, ένστικτα των ταπεινών και καταφρονεμένων, σε διάσταση από μια ολοένα αστικοποιούμενη Ιταλία, που άρχιζε τότε να κοιτά λοξά από τα αριστερά της. Δεν οικειοποιούμαι τα κακότεχνα κάδρα του Pasolini, ούτε τον πρωτόλειο παρεμβατισμό του στην ιταλική νεορεαλιστική φόρμα. Αναγνωρίζω όμως τον καλλιτέχνη που υπηρετεί τις ιδέες του πιστεύοντας στην αγνότητα των κατώτερων λαϊκών στρωμάτων, στάση ζωής μάλλον ανοίκεια πλέον στη σημερινή εποχή, με λίγες λαμπρές εξαιρέσεις. (κυρίως από το αγγλικό και ιρανικό σινεμά)

2ον “Μην ξεχάσεις ανάλγητε, απαθή- περί- τα -οικοκυρικά Τάκη να ποτίσεις τις γαρδένιες. Ξεράθηκαν πια!”

Ώρα να πηγαίνω, μην πάει κρίμα και ο κόπος να τις αναστήσω (“γιατί οι γαρδένιες πεθαίνουν και ανασταίνονται, -οι ευαισθητούλες- κάθε καλοκαίρι”). Ξέρετε τι θα κάνω; Θα τις ποτίσω με εικόνες από τη χθεσινή μας premiere, θα ξαναζωντανέψουν αμέσως αυτές, και μετά θα φτιάξω άρωμα με το απόσταγμα των ανθών τους και θα σας το χαρίσω να οσφραίνεστε και να ευφραίνεστε!

Αμέ!



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.