• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 18 Δεκ 2003

THE RETURN OF...SADDAM!




Ανοίγω βιαστικά την πόρτα και μπαίνω στο θέμα: Πως καταλαβαίνουμε ότι έρχονται τα Χριστούγεννα κάθε χρόνο;

Α. Είναι το ψύχος; (Κάλλιο αργά…)
Β. Το χιόνι; (Που έρχεται και φεύγει απροειδοποίητα, σαν το εκκαθαριστικό της εφορίας)
Γ. Είναι ο 13ος μισθός; (Που φεύγει σε κάρτες, μελομακάρονα ή…στη λαϊκή, όχι απαραίτητα με αυτήν την αξιολογική σειρά)
Δ. Είναι η Φούλη, που θέλει διακοπές στην Τσαγκαράδα ή στο Σέλι ή στο Παμπόροβο; (ακριβώς με αυτήν την αξιολογική σειρά)

OXI cineλληνες! Η απάντηση (για τρίτη και τελευταία χρονιά) είναι ξεκάθαρη: «Μα, από την έλευση του του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών(ε) φυσικά!»

ΟΚ, cineχίζω τον συλλογισμό μου, παραθέτοντας και τα χρειώδη γεγονότα υποστήριξης του τίτλου αυτού του edito, τουτέστιν: Οποία η σχέσις του Aragorn με τον Bush, του Gollum με τον Bin Laden και του Sauron με τον Saddam; (Σημ. Αρχισυντάκτη: «Έμπαινε Γκαρή να πάρουμε τη Μέση Γη μαζί με τους Αγίους Σαράντα και κάτι νοίκια χρωστούμενα στη Θεία μου τη Μαριγώ!») Δεν κατέχω πράμα πως, νοιώθω ωσάν η πρώτη Χρυσή Σφαίρα (απόψε οι υποψηφιότητες) πέρασε μέσα right through στο sculp μου, σταματώντας ενάμισι χιλιοστό από τον εγκέφαλο – καλή ώρα όπως την έπαθε τη δουλειά η κακομοίρα η Uma στο Kill Tarantino (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων). Ακούγοντας (με ξεσαλωτική μανία) το super trendy σουξέ της καλλιτεχνίζουσας ολυμπιάδας του 2004 «Μωρό μου scusi, μα βρήκα καλύτερο καρπούζι», ορμώ στο ψητό (αρνί, γιατί τη γαλοπούλα εφέτο…φτερωτή την κόβω!).

Τελικά, ή στραβά είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Για αρχή, πάω (με την κατάλληλη παρέα, If you know what I mean) στο Love actually και μου ρίχνουν στα μούτρα εναρκτήρια σεκάνς με ερωτευμένους shinny happy people να αγκαλιάζονται και το voiceover να με ενημερώνει ότι δεν υπήρξε ούτε ένα hate call – sms – mail από τα θύματα της επίθεσης της 9/11. Άσχετο;
Κατόπιν ο πρωθυπουργός της Αγγλίας (αυτής της χώρας που σύμφωνα με το σενάριο «είναι μικρή – αλλά είναι και μεγάλη» τα χώνει στον τσιλιμπουρδιάρη αμερικανό πλανητάρχη και καλά ότι δεν μπορεί η Αγγλία να κάνει όλα τα χατήρια του US of A, ενώ η πραγματική αιτία βρίσκεται στο ότι απλά ο τελευταίος την έπεσε στη γραμματέα του. Το brit people πανηγυρίζει από εθνική υπερηφάνεια. Ποιός ήρθε; Who came?

Είδα στο κατόπι την Επιστροφη του Βασιλια. Μεγάλη κυριολεκτικά ταινία. Grandeur, Οpus Magna σε όλη του την έκφανση. Το Fellowship ήταν μια άνευρη εισαγωγή. Το Two Towers μια σφριγηλά χορογραφημένη μάχη σε σκοτεινό καμβά. Το Return of the King είναι η αναπόδραστη αλαζονεία της σκηνοθετικής virtuosite σε βάρος του Μύθου. To τελευταίο σαραντάλεπτο μεθά τον αμφιβληστροειδή, με σύσσωμο το cast να κάνει υποκλίσεις και αμέτρητα encore. Τα CGI είναι μαγικά, ο Howard Shore ανατριχιαστικά συναισθηματικός στο score του, όμως…όμως….Είναι πιότερο ανατριχιαστικό για τον λάτρη του κινηματογράφου να διαπιστώνει ότι ο πιο ουσιαστικός χαρακτήρας, βαθύς και δισυπόστατος, είναι ο…τρισδιάστατος Gollum. Δύο μεγάλοι ερμηνευτές όλοι κι όλοι μέσα στη μετριότητα (θεωρώντας ότι η Cate Blanchett δεν είχε ουσιώδη ρόλο), ο Lee και ο McKellen, και τελικά τι απέγιναν; O πρώτος έμεινε εκτός του τρίτου installment (αναμείνατε το dvd) και ο δεύτερος παροτρύνθηκε από τον Jackson να παίζει οργισμένα για να γράφει καλύτερα στο φακό!

Τι θέλω να πω; O Jackson ολοκλήρωσε ένα μέγα κατόρθωμα με αυτήν την τριλογία, με όλο το ανάλογο καλλιτεχνικό τίμημα. Η συγκλονιστική αναπαράσταση της Μέσης Γης κονιορτοποίησε την –εκ του αποτελέσματος, σχεδόν ανύπαρκτη – χαρακτηρολογία. Ο Tolkien με τα βιβλία του έθεσε το ζήτημα της αντίκρουσης των σκοτεινών δυνάμεων της εποχής του από τις υγιείς εφεδρείες της ανθρωπότητας ενάντια στον ολοκληρωτισμό. Η τριλογία παράγει τον θρίαμβο του φανταστικού, υστερώντας καθοριστικά στην ολοκλήρωση της ανθρώπινης διάστασης των ηρώων – συμβόλων της. Κι αυτό θα στοιχίσει (που δεν το εύχομαι επ’ ουδενί) come oscar time.

Υποτίθεται ότι άμα περισσέψει χρόνος θα σκεφτείτε για το κόντρα ξύρισμα του Saddam Houssein στο Tikrit, τα 21άκις ισόβια του Γιωτόπουλου, και το τέλος Survivor – Παπακαλιάτη. Μην κλείσετε όμως τα μάτια μετά, παίζει καλές ταινίες κι αυτήν την εβδομάδα:

5. Laisse tes Mains sur mes Hanches - Τα Χερια σου στα Γονατα μου, της Chantal Lauby

Κωμωδιούλα της (γαλλικής) σειράς, όχημα για τη βετεράνο comedienne Lauby. Η ζωή και ο έρωτας δε σταματούν στα σαράντα, απλά αρχίζουν τα μπερδέματα, τα ερωτικά γαϊτανάκια, οι μπερδεψιές (sic) και τα απανωτά χασμουρητά…(σε βαθμό «μα καλά, ματιασμένος, είμαι;»)


4. The Human Stain - Το Ανθρωπινο Στιγμα του George Benson

Ναι, ναι, από τον σεναρίστα του Bonnie & Clyde και του Kramer vs Kramer. 70άρης πια o Benson, διασκευάζει Philip Roth με by the book σκηνοθεσία, προδίδοντας όμως το πρωτότυπο υλικό του. Ούτε ο ρατσισμός, ούτε η κοινωνική μισαλλοδοξία. Το μόνο που μένει είναι η ανύπαρκτη χημεία μεταξύ του πιο miscast ζεύγους της χρονιάς: Anthony (μελαμψός καθηγητής φιλολογίας) Hopkins και Nicole (νεαρά, ερωμένη και καθαρίστρια) Kidman.


3. Kirikou et la sorciere - O Κιρικου και η μαγισσα Καραμπα του Michel Ocelot

O Kirikou ζει στην Αφρική αλλά δεν είναι ο Lion King. Σώζει το χωριό του από τη λειψυδρία χωρίς να είναι ο Ηρακλης. Λιτότητα, γύμνια (τοπίου και προσώπων) και αφαιρετική εικονογράφηση ενδεδυμένη με τα πολύχρωμα ηχητικά τοπία του μέγα Youssou N’ Dour. Animated με καρδιά. Να πάτε στο καπάκι μετά τον Αρχοντα.


2. Io non ho paura - Εγω δε φοβαμαι του Gabriele Salvatores

Αν και θεωρώ το Mediterraneo (1991) μια (ακόμη) άδικη βράβευση (sorry Βανα!) στην κατηγορία Best Foreign Film, ομολογώ ότι αυτή τη φορά ο Salvatores κερδίζει το στοίχημα. Παιδικό θρίλερ με γλυκές ερμηνείες από τους μικρούς αλλά και δυνατό finale. Καίρια υποβλητικές εικόνες του φυσικού σικελικού τοπίου που συνδυάζονται με τα δίπτυχα μικροί- μεγάλοι, αθώοι – ένοχοι. Χαμηλόφωνο οικογενειακό δράμα – υποψηφιότητα της Ιταλίας (μικρές ελπίδες) στα φετινά oscars.


1. The Lord of the Rings: The Return of the King - Ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιων: Η Επιστροφη του Βασιλια, του Peter Jackson

Τα κατάφερες Pete! Εύχομαι καλή βράβευση – σου αξίζει για αυτήν την τριλογία που πιθανότατα θα μείνει στην κινηματογραφική ιστορία. Δύο ενστάσεις μόνο: Δεν έχει έννοια υλικό 9,5 ωρών (κι άλλο τόσο κομμένο) που εξαντλείται για να αναπαραστήσει στην εντέλεια μάχες – κι άλλες μάχες – κι άλλες μάχες. Χάθηκε ο συμβολισμός του Tolkien. Και η δεύτερη: Ένα έπος μπορεί να έχει εξίσου μεγαλειώδεις χαρακτήρες. Το ξέρεις το παράδειγμα Pete. Λέγεται Lawrence of Arabia - Ο Λωρενς της Αραβιας.


(Εκτός συναγωνισμού) The Circus (1928) του Charlie Chaplin

Η ταινία όπου ερμηνευτικά ο Chaplin συναντά τον Buster Keaton. Ελαφράδα και συμβατική αφήγηση (τι είδους πανικό φαντάζεστε ότι μπορεί να δημιουργήσει ο Σαρλό σε ένα τσίρκο; - αυτό!), όμως το one man show προκαλεί σε αρκετές σκηνές αβίαστες εκρήξεις γέλιου. Δεν συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες του, πάντως έχει μια φρεσκάδα που ακόμη και σήμερα εντυπωσιάζει δικαιολογώντας εν μέρει και τη μεγάλη εισπρακτική της επιτυχία όταν προβλήθηκε, πριν από 75 χρόνια. Άραγε πως θα…εισπράττουν οι θεατές την Τριλογία του Άρχοντα το… 2078;


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.