• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 01 Ιαν 2004

Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ 2004


(ΟΟΞΩ Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ 2003!)



Υπάρχει αυτός ο επικεχρισμένος μύθος ότι (λέει) τα μεγαλύτερα αριστουργήματα συγγράφονται «υπό την επήρρεια». Με αυτή τη λογική, είμαι έτοιμος να υποδεχτώ τη νέα χρονιά με την απέθαντη σιγουριά πως (λέω) το παρόν πόνημα (πόνημα-στην-κυριολεξία, αφού το στομάχι μου χορεύει χασαποσέρβικο από τη μίξη κατσικιού – μακαρονόπιττας –μπαβαρουάζ βασιλόπιτας με ολίγη τζατζικάκι) θα βρει την αξιοζήλευτη θέση του στη συλλογική συνείδηση του φιλοθεάμονος κοινού, εκεί ακριβώς που καταχώνιασε το 2003: Στην απόλυτη λήθη.

Intolerable Cruelty η νέα ταινία των Cohen Bros. Μπουρμπουλιθρένια, καλογυρισμένη, αυτοσαρκαστική. Δηλαδή...μέτρια (τουλάχιστον για τα καθ’έξιν υψηλά standards των τρομερών παιδιών). Όλα τα λεφτά πάντως μωρό μου, (όλα τα λεφτά), είναι στον τίτλο, τον παραφρασμένο (εντελώς) τίτλο. (Αντί «σκληρότητα») το «cruelty» έχει... καταλήξει «γοητεία», κάτι που με έχει βάλει σε απίθανες σκέψεις (καταλαβαίνετε, σχετικά με τη Ζωή, την Τέχνη, τον Έρωτα και λοιπά τρικυμιώδη θέματα). Πόση είναι η απόσταση ανάμεσα στη σκληρή και στη γοητευτική πλευρά της όλης ιστορίας; Που ελλοχεύει η πρόκληση στο «γοητευτικά σκληρό»; Έχει πέραση η «σκληρή γοητεία»;

Δεν το κρύβω, η περυσινή χρονιά ήταν γοητευτικά σκληρή στο έπακρο και για μένα αλλά και για το Cine. Μεγάλες αλλαγές, δυνατά kicks και χίλιες-μύριες συγκινήσεις. Ειδικά τις τελευταίες ημέρες, το πράγμα ξέφυγε εκτός ελέγχου (Φανταστείτε να μπαίνουν στο σπίτι διαρρήκτες δύο μέρες πριν μετακομίσεις και να σου κλέβουν ό,τι πολυτιμότερο έχεις (βλ. dv camera – τι άλλο;), κι εσύ να ψάχνεις για ένα παλτό να φύγεις και να στο έχουν πάρει κι αυτό...) αλλά, no problem! Και τι έγινε στο finale, «αλλάξανε τα πλάνα μου, κοιμήθηκα στη μάνα μου, και μέχρι τα χαράματα, θα το ‘χω ξεπεράσει...»

Η κατάσταση τείνει να γίνει αβάσταχτα σκληρή και παράξενοι εσωτερικοί διάλογοι παίρνουν αμπάριζα και βγαίνουν στο συνειδητό:

- «Πάω να αυτοκτονήσω κι έρχομαι!»
- «Οκ, μην έρθεις όμως προτού αυτοκτονήσεις!»

Είναι η φάση που το (μ)πιστόλι το οποίο κραδαίνεις στον κρόταφό σου, σημαδεύει τον Tyler Durden, αυτόν τον daddy cool τυπά που βασανίζει την αξιοπρέπεια και την πληγωμένη σου αυτοεκτίμηση. Έχεις δύο (ίσως τρεις, όμως το να αδιαφορήσεις απλά για τις άλλες δυο...simply won’t work!) επιλογές: Ή να περάσεις σερί όλα τα τα clubs του ευρύτερου νομού και να τα ρίξεις σε όποια τυχαία γκόμενα, ορκιζόμενος ότι αυτή θα είναι η super – extra τυχερή που θα γίνει η μητέρα των παιδιών σου, ή να τζογάρεις ασύστολα σε Λουτράκι / Πάρνηθα / Σαλόνικα / Κέρκυρα / Ρόδο / Σύρο (όχι απαραίτητα μ’ αυτή τη σειρά) ωσότου να γίνει το «ή ταν ή επί τας (ρουλέττας)».

Η αβάσταχτη κινηματογραφικότητα της ανοίκειας εσωτερικής σύγκρουσης φέρνει στο νου τα Κατά Τζεφιρέλι Θεία Πάθη (αφιερωμένο σε όσους εύχονται «Χριστός Ανέστη» πρωτοχρονιάτικα!) όπου το εβραϊκό πλήθος μαίνεται κάτω από το μπαλκόνι του Πιλάτου, ο οποίος, δίπλα στο κοχλάζον σαπουνόνερο, ρωτά απεγνωσμένα:

- «Τίνα θέλετε...σταυρώσω υμίν; Τον Ιησούν, ή τον...Γαβανάν;»

Το δε πλήθος (σ)έξαλλα κραυγάζον απαντά:

- «Τον Γαβανάν – Τον Γαβανάν!!!»

Μετά τη σταύρωση περιμένει πάντα στη γωνία η ανάσταση. Τώρα το ότι ο ληστής τη σκαπουλάρει στο τέλος και σταυρώνεται ο Αμνός είναι άλλη υπόθεση. Είπαμε όμως: Mας σταυρώνετε εσείς; Θα αναστηθούμε εμείς!

Ξεχάστε το, δεν υπάρχει περίπτωση. Η μόνη ταινία που είδα την περασμένη εβδομάδα ήταν μία (το Intacto) – κι αυτή σε dvd. Διαβάστε τις φρέσκες κριτικές από τους λοιπούς- και –καθ’όλα αξιότιμους – cineργάτες. Αυτοί ξέρουν. Όπως επίσης ξέρει κι ο Σαρλάς από oscarικά μαγειρέματα. Όπως κι εμείς θα προσπαθήσω να εξασφαλίσω παρέα με το Γιωργάκη (Καζιάνη, υπεύθυνο marketing του Cine.gr) δύο – τρία γερά χαρτιά (βλ. Cine Premieres) για το Γενάρη. Όπως κι ο Δηράκης κάνει γιορτές on line, για να κρατά το Cine alive & kicking- πέρα από τη λογική της κονσέρβας που επιβάλλει η γιορτινή ραστώνη.

Σας αφήνω τώρα. Χορέψτε, τραγουδείστε, φάτε και πιέστε. Σκεφτείτε το διπλανό σας. Ειδικά τον άρρωστο και ηλικιωμένο, άρρωστο και μόνο διπλανό σας. Και μετά μην αναρωτηθείτε: «Τι ζητώ από τον καινούργιο χρόνο;», αλλά: «Τι ζητά ο καινούργιος χρόνος από εμένα»; Παρωχημένα πομπώδες; Mπορεί να είναι κι έτσι. Σίγουρα πάντως ταιριάζει περισσότερο σε όσους έχουν μάθει να δίνουν περισσότερο απ’ όσο να παίρνουν. Όπως το Cine δηλαδή. Για τους υπόλοιπους...

...Καλή χρονιά, χρόνια πολλά και καλά, με υγεία, ευτυχία και επιτυχίες!

Φιλάκια,
Τάκης


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.