• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Παρ 06 Φεβ 2004

21 ΚΑΡΑΤΙΑ




Έχω ένα σοβαρό ελάττωμα, σαν άντρας, πολίτης, διευθυντής σύνταξης (όχι απαραίτητα μ` αυτήν την αξιολογική σειρά): Όταν θέλω κάτι πολύ, το θέλω...ΤΩΡΑ! Ρωτήστε και τους cineργάτες, να σας πουν τον (μόνιμο) πόνο τους. Ρωτήστε και τη μάνα μου, που τη βασανίζω (χειρότερα κι από ότι ο Χατζηνικολάου το Σουφλιά εψές, που να τονε λυπάται η ψυχή σου) μέρες τώρα να μου τηγανίσει καλαμάρια ΦΡΕΣΚΑ! (Ακούς μάνα;) Ρωτήστε και τον Καζιάνη (υπεύθυνος marketing του Cine) για τον ατελείωτο κατάλογο επιθυμιών (sic) μου, επί καθημερινής βάσεως. Το χαμόγελό του, το της... απελπισίας φανερώνει του λόγου το ασφαλές: O Γκαρής θέλει κάτι – “Houston, we have a problem!”

Ωραία, νοιώθω καλύτερα τώρα. Γιατί έχω πολλά που θέλω και πρέπει να τα βάλω σε μια σειρά (αξιολογική, αξιολογική):
  • Σας θέλω όλους απόψε στην avant premiere του Love Me If You Dare - Αγάπα με αν τολμάς στις 10 το βράδυ, στο Free2Go Club22. H ταινία ανοίγει αύριο, και είναι ιδανική (βλ. «φέρτε και το ταίρι σας μαζί». Το δικό μου… θα...τολμήσει, κάτι που εύχομαι και δι` υμάς. Off the record, παίζει και Sex & The City Party μετά, ναι, αυτό το μετα-φεμινιστικό sexo-serial που τελειώνει εφέτος και έχει ρίξει τη Sarah Jessica Parker στα τρελά αντικαταθλιπτικά! Το ταίρι θα φρουμάξει και εσύ φίλε θα ξεγλιστρήσεις για να απολαύσεις ένα free ποτό μαζί μας στη μπάρα (αν... γουσταίρνεις φυσικά!)
  • Θέλω τώρα που αρχίζει η 54η Berlinale να κερδίσει το άτιμο το Λιοντάρι ο Τέο (όχι ο Σαρλάς, ο λιγότερο διάσημος, ο Αγγελοπουλος), έτσι, για να...γουσταίρνει και αυτός, που είναι και το μόνο που του λείπει από τη συλλογή του. Έχει να παλέψει με Loach, Howard, Burman και Rohmer, του χεριού του δηλαδή, οπότε περιμένουμε καλά νέα.
  • Θέλω να πάτε στο 2ο Gimme Shelter Film Festival στο Gagarin 205 φυσικά, διοργάνωση στην οποία θα είμαστε και εφέτος χορηγοί επικοινωνίας, μοιράζοντάς σας πολλές προσκλήσεις για όλο το τετραήμερο 7-10/2.
  • Θέλω να αποφύγετε δια ροπάλου την τηλεοπτικοποιημένη δημ(αγωγική)οκρατία που γιγαντώνεται μεσούσης της προεκλογικής περιόδου, με τις life style τσιριμόνιες και την εμετική σκανδαλολογία.
  • Θέλω να διακόψω αμέσως αυτήν την ατέλειωτη wish list, γιατί έχει 7 ταινίες this week και καίγομαι να σας στείλω...αίθουσα:


The Kid - Το Χαμινι, του Charlie Chaplin

80...τόσα χρόνια πριν, και να ο πρόδρομος της αποκαλούμενης «παιδικής» ταινίας. Πριν εμφανισθεί στο holywood το απόλυτο «παιδί – θαύμα» (Shirley Temple), να και ο...σπόρος Jackie Coogan στο ρόλο του χαμινιού που ο Σαρλό θέλει να σώσει το μικρό από το ορφανοτροφείο. Επιτηδευμένη αφέλεια, ανιδιοτελής συγκίνηση στην πρώτη μεγάλη (ταινία) του...μεγαλύτερου κινηματογραφικού δημιουργού. Το «αυτοβιογραφική» περιττεύει για αυτόν που ζωή του υπήρξε η ίδια του η Τέχνη.


6. Welcome To The Jungle (a.k.a. The Rundown) - Καλωσήρθατε στη Ζούγκλα

Με πιάνει τρέμουλο με δύο πράγματα. Το ένα ότι αυτό το copycat του Romancing the Stone - Κυνηγωντας το πρασινο Διαμαντι (κι εδώ με απαγωγές, Αμαζόνιο και χαμένους θησαυρούς) έχει πάρει διθυραμβικές κριτικές στο Αμέρικα (Μα, 3,5/4 από τον Ebert;). To άλλο είναι το ότι, ο The Rock (The Scorpion King) θεωρείται ήδη ο διάδοχος του Arnie, καθότι ο τελευταίος πλέον έχει περάσει πλέον στη σφαίρα του... κλασικού (βλ. πολιτικής). Επόμενο βήμα: Μια αμερικανική πολιτεία να κυβερνήσει O Βράχος παρακαλώ! Α, παίζει κι ο Christopher Walken. Πέρυσι στα Oscars, φέτος...Gigli και Rundown!

5. Να μ`αγαπας

Η καρμική σχέση του σκηνοθέτη Ανδρεα Θωμοπουλου με τον «Ασυμβίβαστο» Παυλο Σιδηροπουλο. Μνήμες φιλίας σε μοτίβα μουσικής βιογραφίας. Πλήθος guest stars, εντυπωσιακός ο Άντονυ Μπέρκ. Δυστυχώς όμως η κινηματογράφηση είναι πεπαλαιωμένη στυλιστικά (και όχι παλιομοδίτικη - που δε θα ενοχλούσε καθόλου), ενώ το σενάριο φαίνεται να εξυπηρετεί περισσότερο την ανάγκη προσωπικής εξομολόγησης στον τεθνεώτα καλλιτέχνη – φίλο παρά να τον κοινωνήσει στο ευρύτερο κοινό.


4. Jeux d`enfants - Αγάπα με αν τολμάς

Ο Julien (Guillaume Canet) και η Sophie (Marion Cotillard), παίζουν με τον έρωτα, μικροί, αλλά και μεγάλοι. Από την αθωότητα στα τεχνάσματα της ενηλικίωσης, προσποιούνται γιατί αρνούνται την αγάπη τους. Δεν είναι η νέα Amelie, έσπασε ταμεία στη Γαλλία και όχι άδικα. Πιο σκοτεινή, πιο υπόγεια, χωρίς να στερείται ονειρικών στιγμών, αλλά με λιγότερο πειστική κατάληξη. Τώρα το γιατί δε βγαίνει του Αγ. Βαλεντίνου δεν το καταλαβαίνω. Την Cotillard πάντως την ερωτεύεσαι άνετα. Θα το διαπιστώσετε απόψε.


3. Comandante - Φιντέλ Κάστρο

Τώρα που (εδώ και μια 5ετία περίπου) έχει κοπάσει η μήνις εναντίον του Oliver Stone, μπορώ να ομολογήσω ανερυθρίαστα ότι παραμένω μέγας fan! O Fidel Castro παρέα με τον Olie (τον κατ’εξοχήν πολιτικά ενεργό σκηνοθέτη του Holywood) επί τριήμερον στους δρόμους της Αβάνα. Από πλακίτσα μέχρι Che, και από Επανάσταση ως τις cineφιλικές εξομολογήσεις του Comandante. Ο γνωστός καταιγισμός «επικαίρων» από την θανατερή μονταζιέρα του μάστορη Stone σε πείθει ότι όχι αδικαιολόγητα είναι τελικά ο μόνος σκηνοθέτης που θα μπορούσε (όπως και το έκανε) να νοιώσεις συμπάθεια ακόμα και για έναν...Nixon!


2. Something`s gotta give - Κάλλιο αργά παρά αργότερα

Το γράφω στα ίσια (για να… χαρούν και οι αλλαλάζουσες cineργάτιδες του Cine.gr team): Εγώ την καταβρήκα με το What Women want - Αυτο που θελουν οι Γυναικες, προηγούμενη δουλειά της Nancy Meyers. Τη θεωρώ μαστόρισα (είπαμε, ο καθείς στο είδος του) της ρομαντικής κομεντί, ανώτερη κι από την...τεράστια Nora Efron. Εδώ το teaser είναι το χάσμα ηλικίας στις ερωτικές σχέσεις, με τα πράγματα να γυρνούν στην φυσιολογική (;) τους τροπή. Παίζεις με...την ηλικία σου για να ξέρεις τι σου γίνεται. All star cast, με τον Nicholson (βλ. Λήμμα: "greatest actor alive") να δίνει ιπποτικά χώρο στη φοβερή Diane Keaton, η οποία λάμπει περισσότερο από ποτέ. Θα γίνει μια από τις ελάχιστες comedienne που θα πάρει οscar A’ Γυναικείου Ρόλου (μια τέτοια αγωνία έχουμε και για τον Bill Murray) φέτος; Ta cliché δεν λείπουν, ενώ περιττεύει και το τελευταίο ημίωρο, όμως δεν ενοχλεί, δεν ενοχλεί καθόλου αυτό.


1. 21 Grams - 21 Γραμμάρια, του Alejandro Gonzalez Inarritu

21 Γραμμάρια. Το βάρος που χάνει το ανθρώπινο σώμα με το θάνατό του. Το βάρος της ψυχής ίσως; Τρεις ψυχές στο κυνήγι της προσωπικής λύτρωσης. Η δοκιμασία της πίστης, η εκδίκηση, η επιβίωση. 21 καράτια πλατίνα η ταινία. Ελλειπτικό μοντάζ, ακραία πλάνα, μαεστρική σκηνοθετική άποψη του αδιαπραγμάτευτου Inarritu (του επίσης εξαιρετικού Amores Perros - Χαμενες Αγαπες). Τρεις ερμηνείες για oscar. Ο Penn δεν είναι υποψήφιος για να μην παίζει και με δεύτερη ταινία (Mystic River - Σκοτεινο Ποταμι) στην πεντάδα εφέτος και τελικά χάσει από...τον εαυτό του. Η Watts αν δεν το πάρει (που μάλλον δεν...) δεν το χάνει με τίποτα next time around. Ό,τι στοίχημα θέλετε. O Del Toro καλύτερος από το Traffic. Θα κάνετε χρόνια να ξαναδείτε τέτοιο ensemble. Στις πέντε (πολλές γράφω) ταινίες για τις οποίες θα θυμάστε τη φιλμική παραγωγή του 2003. Από αυτές που σου φωνάζουν στα βάθη της ψυχής ζητώντας δικαίωση, απαιτώντας σπαραχτικά:



ΑΓΑΠΑ ΜΕ - ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.