• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Παρ 26 Ιουλ 2002

Υψηλά Εγκλήματα εναντίον...Τρομοκρατίας




Σύντομο ανέκδοτο της εποχής: «Εφέτος λέω να πάω διακοπές σε ένα μέρος που δε θα με βρει κανείς – στο Κουφο(ντινο)νήσι!»

Δε θα κουραστώ (άλλο τώρα αν σπάω τα δικά σας νεύρα) να επαναλαμβάνω ότι είναι άχαρη η κινηματογραφική εβδομάς, όταν το μέγα πανηγύρι (όχι της Αγ. Παρασκευής- μεγάλη η χάρη της σήμερα) παίζεται στα αντιτρομοκρατικά tableaux. Αφηγήσεις παγερών πιστολιδίων (sic) από τρομοκράτες –καρικατούρες που θα έκαναν το Road to Perdition να χάσει στα επόμενα oscars άνευ αγώνος! Α ρε Minority Report (Θυμηθείτε το όταν θα έρθει) που τους χρειάζεται…

Να πω τη μαύρη αλήθεια μου; Δεν υπάρχει τρομοκρατική οργάνωση με ελάχιστο αυτοσεβασμό που να μην διαχέεται εντός (των σκοτεινότερων) γραναζιών του (παρα)κρατικού μηχανισμού. Απόδειξη; High Crimes - Υψηλα Εγκληματακύριοι, ένα απίστευτα θρασύ -ως σεναριακή σύλληψη- ράπισμα στο περίφημο “War Against Terror” δόγμα της 11ης Σεπτέμβρη. Υπόθεση; Μαινόμενη ποινικολόγος (Ashley Judd) του San Francisco προσπαθεί να σώσει το τομάρι του (ή τομάρι σκέτο αν προτιμάτε) του συζύγου της (James Caviezel), κατηγορουμένου σε ειδικό στρατιωτικό δικαστήριο με αντικείμενο δίκης για ανθρωποκτονία αθώων πολιτών κατά τη διάρκεια αμερικανικής επέμβασης στο El Salvador πριν μια δεκαετία. Κοπήκατε; Δηλαδή, «τρομοκράτη (H.Π.Α.) που δίδασκες και νόμο δεν εκράτησες!» Εκεί κάπου παίζει ο υπέροχος Morgan Freeman ως παλιά καραβάνα στα στρατιωτικά ποινικά που θα σώσει την κατάσταση κτλ, αλλά αυτό δεν είναι καν το θέμα μας…Η ιδέα (και με δεδομένο το απίστευτο timing) είναι μαχαίρι στην καρδιά μιας Αμερικής που κρύβει σαν τη γάτα τις ανθρωπιστικές της ακαθαρσίες. Όμως το σενάριο την περνάει…ξώφαλτσα, παραφουσκώνοντας την ταινία (ωσάν thanks-giving γαλοπούλα) με κάθε λογής clichés (που είσαι Θοδωρή Σαρλά) καταντώντας την… άσφαιρα πυρά. Ο Carl Franklinτου Devil in a blue dress δεν είναι κακός στην προσπάθειά του να σώσει την παρτίδα, ενώ ο Freeman εξαντλεί το ταλέντο του για πολλοστή φορά σε ρόλο κατώτερο των δυνατοτήτων του. Έστω κι έτσι, η ταινία βλέπεται, με ένα ειρωνικό χαμόγελο και ένα δράμι ανησυχίας (για το νομότυπο πρόσωπο της τρομοκρατίας).

Αν το There`s something about Mary - Κατι τρεχει με τη Μαιρη ήταν ένα guys flick, το The sweetest Thing - Γλυκος Πειρασμος αποτελεί ένα chick flick alter ego του, όμως χωρίς ποτέ σχεδόν (εξαιρουμένων δύο ίσως σκηνών) να βρίσκει το στόχο του. Η Cameron Diazτης παρ’ ολίγον υποψηφιότητας β΄ ρόλου για το Vanilla Sky πέρυσι, έρχεται στα ίσα της, δηλαδή στα μέτρα όσων ποτέ δεν πίστεψαν στις υποκριτικές της δυνατότητες (μετά την υπέρογκη αμοιβή της για το Charlie`s Angels II, το πήρε πάνω της λίγο παραπάνω η κοπέλα). Η Christina Applegate (του sitcom Married with Children) είναι καταδικασμένη σε αιώνια… ρολάκια (εδώ η φίλη που βοηθά την Diaz να βρει τον χαμένο Mr. Perfect), ενώ από τον Roger Kumble, σκηνοθέτη της…μάπας Cruel Intentions - Ερωτικα Παιχνιδια, τι να ζητήσει κανείς- λιγότερα σεξο-αηδιαστικά αστεία την επόμενη φορά ίσως;

Αμάν, έλεος χριστιανοί διανομείς, έπαθα Eric Rohmer ovedose πια! Δε μας έφθαναν οι νεανικές του σαγηνευτικές φλυαρίες, ενέσκηψε τώρα και το νέο δημιούργημα αυτού του «νέου και φερέλπιδος» (82 ετών!) δημιουργού, που τιτλοφορείται L` Anglaise et le Duc - Η Αγγλιδα και ο Δουκας. Προ…πενηντακοταετίας, έγραφε ο ίδιος στα Cahiers du cinéma no. 44 [1955]: “ με ενδιαφέρει ο κινηματογραφικός κλασσικισμός, με την έννοια η οποία ανακαλεί τη «συνθετική» αντίληψη στον καθορισμό της ουσίας της αφήγησης [Bordwell, David. "On the History of Film Style." Harvard University Press, 1997]. Και τι κάνει τώρα στα γεράματα ο αθεόφοβος; (και άφησε άπαντες άφωνους στις φετινές Cannes) Παίρνει πίνακες ζωγραφικής που αναπαριστούν τη Γαλλία του 1790 (του Διαφωτισμού και της… γκιλοτίνας για την αριστοκρατία) και τους χρησιμοποιεί ως «φυσικό ντεκόρ»! Γυρνάει τα πλάνα σε μπλε φόντο και μετά «γράφει τους ηθοποιούς με ψηφιακή κάμερα! Αποτέλεσμα; εικαστικά εντυπωσιακό (τεχνολογία που δίνει κυριολεκτικά άλλη διάσταση στις ταινίες-εποχής) αλλά ιδεολογικά…unfair! (που ξεστόμισε κάποτε μια ψυχή…) Αξιομνημόνευτη η ερμηνεία της Lucy Russell, ως αγγλίδα ερωμένη αριστοκράτη (του Duke of Orléans, μέσα στο ρόλο ο Jean Claude Dreyfus), με χρυσή καρδιά και φιλομοναρχικά αισθήματα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ( ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΑΛΛΟΥ ΕΙΔΟΥΣ) ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ!



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.