• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 22 Αυγ 2002

Κάτι…κινείται!




Τώρα άμα πω καλό χειμώνα θα με βουτήξετε από το γιακά; Μπάνια εσείς;-Σπαζοκεφαλιές εμείς! Τι εννοώ; Όσοι είστε παλιοί γνώριμοι από τα πρώτα βήματα του Cine στο κινηματογραφικό διαδίκτυο, έχετε αντιληφθεί την προσπάθεια που καταβάλλουμε το τελευταίο εξάμηνο ώστε να φέρουμε αυτό το εγχείρημα στο επίπεδο που επιθυμεί ο κάθε CINEfil χρήστης. Με μόνιμες στήλες, έγκυρες κριτικές –previews, και πάνω από όλα με διάθεση για ενημέρωση μέσω της αμφίδρομης επικοινωνίας με εσάς.

Φίλες και φίλοι μας, το CINE θα αλλάξει (ξανά) σύντομα: Θα επιχειρήσει το άλμα που θα το καταστήσει απαραίτητο εργαλείο στον έλληνα κινηματογραφόφιλο. Αν θέλετε πραγματικά να είστε και εσείς εκεί, στο νέο αυτό ξεκίνημα, σας προσκαλούμε στην παρέα μιας χούφτας ανθρώπων που αγαπούν τη μεγάλη οθόνη και πασχίζουν να καλύψουν πλήρως ένα χώρο που όλοι αγαπάμε, αλλά λίγοι παίρνουμε το ρίσκο να τον αναβαθμίσουμε.

Το CINE λοιπόν αναζητά cineργάτες σε τομείς ειδίκευσης όπως οι ακόλουθοι:

1. Ελληνικός Κινηματογράφος

2. Κινηματογραφικά soundtracks

3. B-movies – Cult Movies

4. Διαθεσιμότητα για παρακολούθηση δημοσιογραφικών προβολών (Μόνο στην Αθήνα- πρωινές ώρες-εργάσιμες ημέρες)

Με χαρά θα συζητήσουμε κάθε ενδιαφέρον εκ μέρους σας για την αναδιοργάνωση του CINE. Γνωρίζουμε ότι είστε χιλιάδες εσείς που μας στηρίζετε σε μηνιαία βάση. Μάθετε τώρα ότι σύντομα θα είμαστε καλύτεροι, όχι γιατί απλά το θέλουμε εμείς, αλλά γιατί απλά…ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ όλοι!

Στα…εβδομαδιαία μας τώρα, δεν είναι και άσχημο το σημερινό menu να πούμε και την αλήθεια (επιτέλους και με το συμπάθειο δηλαδή). Και sci-fi comedy, και noir chic αλλά και το classic film από το μάγο Fellini. Πάμε λοιπόν:

Men in Black 2– Η άφιξη ενός ταλαιπωρημένου (πιθανότατα πρώτου- και- τελευταίου) sequel μιας sci-fi πλάκας που όλοι αγαπήσαμε. Η χημεία Kay- Jay είναι το ίδιο δυνατή (ο χωρατατζής υπερενεργητικός Will Smith με τον ζοχάδα και αφόρητα απρόθυμο Tommy Lee Jones είναι απόλαυση), τα CGI effects - σήμα κατατεθέν της πρώτης ταινίας όχι το ίδιο εντυπωσιακά όσο πριν από μια πενταετία, ενώ οι «κακοί» (Αχ που είναι οι Linda Fiorentino και Vincent D`Onofrio!) αυτή τη φορά είναι όντως κακοί, με προεξάρχουσα την Lara Flynn Boyle (μηδέν πρόοδος μετά την αλησμόνητη Twin Peaks εποχή), που σκαντζάρησε μετά την πρώτη ημέρα γυρισμάτων την Famke Janssen που …φρικάρησε! Αν βάλουμε και το 9/11 post-production που «έσβησε» την τελική μάχη στο World Trade Center , καταλαβαίνετε ότι ο Barry Sonnenfeld θα το σκεφτεί…τρεις φορές μέχρι να ξαναδοκιμάσει (που δεν…) Πάντως, παρά τα 80 μόλις λεπτά διάρκειάς της, η ταινία είναι άνευρη σεναριακά, ready-to-sell, όχι όμως και πληκτική. Απλά, να , ως fan… (τέλος πάντων…)

Croupier– O Mike Hodgesέχει καταχωρηθεί στην ιστορία για το hard-core αστυνομικό (sic) Get Carter του 1971. Μπορεί να άργησε, αλλά μας αποζημιώνει με το The Croupier του 1998, το οποίο όπως καταλαβαίνετε, αφού πέρασε δια πυρός και σιδήρου (βγαίνοντας κατευθείαν στο video στην Αμερική, ενώ έπαιζε μέχρι και τα…oscars!) και από την ελληνική διανομή (άτιμε Eric Rohmer!), έφθασε για να μας γοητεύσει με τη θαυμάσια αναπαράσταση της ατμόσφαιρας ενός αγγλικού casino (υπεύθυνος ο βετεράνος Paul Mayersberg των The Man Who Fell to Earth, Eureka - Ευρηκα), τον αμοραλισμό της σκηνοθετικής ματιάς και έναν καθηλωτικό Clive Owen, κοντινότερο διάδοχο της αποστασιοποιημένης ερμηνείας του Sean Connery. Must για τους τζογαδόρους…γενικώς, γιατί «You have to make a choice in life: Be a gambler or a croupier…»

8 ½ - Ο Frederico Fellini είναι από τους ελάχιστους σκηνοθέτες που ειλικρινά πιστεύω ότι αν δεν εκτιμήσει κάποιος, τουλάχιστον από όσους θεωρούνται επαϊοντες του cinema, είναι δικό του πρόβλημα και όχι αυτού του καθοριστικού δημιουργού στο παγκόσμιο στερέωμα. Ειδικά αυτό το έργο, είναι θεμελιώδες για την μετέπειτα επιρροή του στις επόμενες σκηνοθετικές γενιές. Το θέμα «επιτυχημένος σκηνοθέτης σε δημιουργικό κενό», έχει χιλιοφορεθεί έκτοτε, για να μην πάμε και πολύ μακριά, από ένα σωρό νέο-ελλήνων σκηνοθετών. Να φανταστείτε ωστόσο, ότι ο Fellini έκανε απλά(όπως σε ολόκληρο το έργο του)... την Φροϋδική του αυτοψυχανάλυση μέσω μίξεων δημιουργικού φαντασιακού και στείρου ρεαλιστικού. Ο ηθοποιός- φετίχ του ο Marcello Mastroianni , παρών-απών από την ίδια του τη ζωή περιστοιχισμένος από γυναίκες και παλλακίδες (Αχ, τι γυναικάρα η Claudia Cardinale!), άχρηστους κινηματογραφίσκους λακέδες, υποφέροντας από μια αιωρούμενη συμπίεση του δημιουργικού του αέρα από Μητέρα και Καθολικό τρόπο ανατροφής. Αν το έχετε στο all-time top 5 σας, δε με εκπλήσσει ποσώς…άλλωστε δεν είστε και οι μόνοι! Ο David Lynch πως νομίζετε εμπνεύστηκε το 2001-best Mulholland Drive ;

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΩΤΙΑ ΤΟΥ CINE ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΤΟΥ M. Night Shyamalan, Signs (ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ: 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ) - ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΜΙΑ... ΚΑΛOYΤΣΙΚΗ ΑΡΧΗ;


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.