• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 06 Οκτ 2004

O KOYTAΛΙΑΝΟΣ




Κύριε Uri (Geller) μου,

Σας είδα (ξανά) την Παρασκευή και δεν έχω cineλθει ακόμα. Ήταν η κορυφαία μεταμεσονύχτια προβολή της καριέρας μου ως θεατή. Είμαι εδώ, αποσβολωμένος, αραξοβολημένος στον καναπέ μου, με ένα ζευγάρι κουτάλια λυγισμένα στο ένα χέρι και ένα τσουβάλι παλιά -και πλέον εντελώς resurrected -ρολόγια να κείνται χαμαί. Ας μεριμνήσει η γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, να έρθει –να με σώσει. Ας κάνει κάποιος κάτι, φοβάμαι μέχρι και στο μπάνιο να πάω. Έχω την αμυδρά εντύπωση ότι το σεσουάρ θα πάρει ανάποδες από μόνο του και θα μου πάρει το scalp.

Ξυπνήσατε μνήμες Poltergeist μέσα μου κύριε Uri (πρoφέρεται: Όορι) μου και Dead Zone και Phenomena. Είστε το uber-καρα-cult από όλα τα thriller του Σαββάτου, με την αξία και με το... κουτάλι σας. Πειράζει που είστε και μεγάλη φίρμα, πειράζει; Όοοχι, δεν πειράζει! (Γ. Φλωρινιώτης) Μέχρι και ταινία (τρόπος του ιδέσθαι) γίνατε . Και ενσκήψατε εν Ελλάδι (φάε λάδι κι έλα βράδυ) με καθυστέρηση 30+ χρόνια. Όπως κάθε αγαθό του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού, από τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους και μετά. Ο Καποδίστριας έφερε την πατάτα, ο Χαρδαβέλας το...στριφτό κουτάλι. Έχω ένα φίλο που ανάβει σπίρτο με....χμ, «φυσικό αέριο». Αν τον φέρω στην εκπομπή κύριε Μάκη μου, πόσα θα πιάσει; Α, μην νομίζετε, ακριβός δεν είναι... το μόνο πού χρειάζεται είναι ένα πυροσβεστικό όχημα σε επιφυλακή έξω από το studio. A, και μια γενναία δόση φασολάδας στο κρίσιμο διαφημιστικό διάλειμμα πριν από το μεγάλο εγχείρημα.

Ήρθε η ώρα του Γκαρή. Σας αποκαλύπτω τη διεθνή Σιωνιστική cin(o)μωσία πίσω από την επιτυχία των 10ων Νυχτών Πρεμιέρας: Check this out λοιπόν:


Ο (εβραϊκής καταγωγής)
Geller αυτοσυγκεντρώνεται


Το πιρούνι...ελυγίσθη!

Έχω έναν άλλο φίλο που έχει διατυπώσει μια απόλυτα συγκεκριμένη θέση για την τηλεοπτική κοινωνία, μια κατά τι υπολειπόμενη σε σπουδαιότητα από την περίφημη ενοποιημένη θεωρία του Einstein. Συμπυκνωμένος αυτός ο αφορισμός καταλήγει στο εξής: «Δύο πράγματα επιθυμεί διακαώς after midnight ο ευσεβής θεατής, δύο ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα: SEX και ... ΚΩΛΟ». Το νόημα είναι εξυπαρχής βαθύ, γι’ αυτό ακριβώς σε αφήνω να προβληματιστείς με την ησυχία σου (πρόσεξε μόνο μη σου πέσει το κουτάλι ...)

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΟΛΙΓΩΝ ΛΕΠΤΩΝ

Από τον μάγο της φυλής που έριχνε το πιπέρι με τις φούχτες και το στρογγυλοκαθισμένο γύρω από τη φωτιά ποίμνιο που φταρνιζόταν , με το μάγο να τους λέει ότι με το φτάρνισμα τους βγήκε μαζί και η ψυχή, η οποία τώρα (τους φοβερίζει) του ανήκει, μέχρι τον great illusionist David Copperfield, η αλήθεια παραμένει αναλλοίωτη: Το κοινό θέλει μαγικά. Θέλει λαγούς απ’ τα καπέλα, γουσταίρνει παθιασμένα τα ανεξήγητα και τα παραψυχολογικά. Να μην ξέρει από πούθε τού’ ρχεται. Να γίνεται μπροστά του και να μην το βλέπει. Να γίνεται μπροστά του και να μην ...ΔΗΛΑΔΗ;

Δηλαδή... The Sixth Sense στην πιο καραμπινάτη της εκδοχή! I see dead people αλλά εσύ δεν τους βλεπεις γιατί... είσαι ο ίδιος νεκρός. C’ est simple. Το εύρημα κορυφαίο (το Λογίζεσθαι- το Φαίνεσθαι – το Είναι) και τα σαγόνια στα πατώματα. Όμως, επαναλαμβανόμενο shock παύει να είναι shock. Είναι σα να περιμένεις έκπληξη μετά τη 1000στή επανάληψη του Pavlov ‘s experiment. O θεατής αρχίζει να βαριέται ακόμη και τα... θαύματα, σαν το πολύ το «Κύριε Ελέησον». Πόσο μάλλον ο συνειδητοποιημένος fan (ο συνήθως χαμηλού γούστου, ΝΑΙ – αλλά συνειδητοποιημένος fan) του thriller/suspense/horror/supernatural genre. Κι επειδή σαν πολύ το ζόρισα, το ξεκαθαρίζω:

STAKAMAN κύριε Shyamalan! Αφήστε τις twisted («Από το The Village έρχομαι και στην κορφή κανέλλα») εξυπνάδες και τον παθολογικό έρωτα με τις ετικέτες («νέος Spielberg – νέος Hitchcock ») και γυρίστε μια ταινία χωρίς το άγχος της επιβεβαίωσης. Το αν θα πιάσουμε εμείς το νόημα είναι δική μας ευθύνη- κι ευχαρίστηση- στο finale. Η μαγεία του σινεμά στέκεται πάνω από σεναριακά πυροτεχνήματα, τις περισσότερες φορές μάλιστα δεν είναι ούτε καν θέμα special effects. Και ταινία μόνο με λυγισμένα κουτάλια δε γίνεται ή τουλάχιστον δεν εκτιμάται, εκτός αν είσαι... ο Κουταλιανός.

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ: Κυριακή 10 Οκτωβρίου στον Απόλλωνα12 το μεσημέρι. Το Cine.gr συναντά επιτέλους τον ελληνικό κινηματογράφο και μάλιστα αυτόν που πιστεύουμε: Delivery του Ν. Παναγιωτόπουλου. Παραγγελιά από την φετινή Mostra, μια ταινία που αξίζει να υποστηρίξουμε με την παρουσία μας, κι όχι μόνο επειδή συμβαίνει να είναι ελληνική.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.