• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 25 Νοε 2004

ΔΙΣΚΟΠΑΘΕΙΑ




Τάσσομαι αναφανδόν υπέρ του ελληνικού κινηματογράφου. Στηρίζω με όλες μου τις δυνάμεις τα άπαντα, τα νυν –τα past – και τα μέλλοντα. Χτυπάω φλέβα δημιουργικού τσουνάμι, και υπερθεματίζω την ορμή του ελληνικού κάμερα - αλήθεια. Όνειρό μου η διαλεκτική συνουσία μεταξύ Ρωζιτας Σωκου και Νίκου Νικολαϊδη, ένα φιλμικό –ερωτικό- γαϊτανάκι- πο-υ θυμίζει –έντονα- μακριά- γαϊδούρα με ακροβολιστές τον Δημητρη Κολλατο και τον Μισέλ Δημόπουλο. Κόβω ό,τι θες – και τον Kiarostami και το chiaro-scuro - αλλά παίρνω όρκο στο ιερό του Φιλοποίμενος Φοίνου πως υπήρξε σινεμά και πριν την εμφάνιση του moulinex της αριστερής κινηματογραφικής ιστοριογραφίας του Teo.

Ζήτω η φουστανέλα και η Γυάρος και ο Ουρανος του Κανελλόπουλου και Τα κοκκινα Φαναρια και Ο Θιασος και Η Κομησσα της Κερκυρας και Ο Δρακος και το Safe Sex και η Λουφα και Παραλλαγη και η Υπολοχαγος Νατασσα. Ελληνική κοινωνία – ώρα μηδέν είμαι ο καθρέφτης σου και σου μοιάζω. Αλλού τα κακαρίσματα (Brides by M.Scorsese) και αλλού γεννούν οι κότες (Delivery). Στην ίδια χοάνη ο Ψαράς και ο Μακρής με τον Κούτρα και τον Πανουσόπουλο. Όλοι –καλοί-…σκατοί (sic) – χωράνε. Και κάποταν… έρχονταν οι ανωμαλέφσκηδες του εξώστη και έκραζαν το ωσαννά στην απύθμενη μωρότητα των αναρχοκρατούντων καρεκλοκενταυριστών. Εξέλιπον κι αυτοί, τους cineπήρε ως φαίνεται ο breezer αήρ της σαχλαφούσκας που λέγεται Κρατικά Βραβεία Ποιότητος. Γιατί εμείς ξεύρουμε από καλό λάδι. Με λένε Αρτέμη.

Κι εγώ μανίτσα μου ήθελα Μιζογκούτσι αντί Hirokazu. Κι εγώ Ορίζοντες και κουλτούρα φεστιβαλική δεν έχω δηλαδή; Και σου έρχεται ο άνθρωπας -ο καραθεουλάκος- ο Greenawayς και σου αποφλοιώνει το scalp: O Κινηματογράφος είναι νεκρός. Η Αίθουσα είναι το μαυσωλείο της still nature αφασίας. Όχι αγάπιε. Δεν αποτρελάθηκε ο Peter. To μέλλον είναι στο digital, τον ρεαλισμό της ταχύτητας της εικόνας, όσο και στην interactive διαδρομή της. Σε στέλνει η ξαδελφούλα από το Λονδίνο. Κι όσο κι αν είναι μια ακόμη καλοστημένη απάτη το The Tulse Luper Suitcases, η πρόκληση ξεπερνά ως μήνυμα την καλλιτεχνική αξία του έργου και οδηγεί την (παρα)νόηση στο ασφαλές καταφύγιο της ευλογημένης υποψίας: Βρε μπας και ο αληθινός κινηματογράφος είναι το μεγαλείο της οπτικοακουστικής συναλληλίας που αγκαλιάζει την ατομικότητα του θεατή, στο μέτρο που εκείνος πλάθει μέσα του την ταινία; Με λένε Αρτέμη. Υπάρχω και δεν Είμαι. Δεν είσαι εδώ, κι όμως, είσαι παντού. Με λένε Αρτέμη.

Είναι φορές που σκέφτομαι ότι το μόνο καλό άλλοθι να ζω είναι η αβάσταχτη γοητεία της διάψευσης. Ο αθλητισμός – και μάλιστα, τα ομαδικά αθλήματα - είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι κάποιος ψηλά εκεί πάνω έχει φοβερά κέφια κι ένα θεότρελο - αλά Naked Gun- sense of humor. Παίρνουμε το Ευρωμπάσκετ το ΄87 και όλοι χαμογελούσαμε κάτω απ΄τα μουστάκια μας: Η δύναμη της (εξ)έδρας. (Ψιλο) Άσπρισα για να δω και την Εθνική ποδοσφαίρου πρωταθλήτρια Ευρώπης, σε μια noir περίοδο αντι-φιλάθλου βίας, παραγοντικού Godfatherισμού και ακατονόμαστων διαιτητικών οργίων. Τώρα που ο οδοστρωτήρας των περυσινών Κρατικών Βραβείων Ποιότητος, το A Touch of Spice ντε(!), μπήκε στην τελική ευθεία των Oscars 2005, συνειδητοποιώ ότι…όλα είναι πιθανά!

Ερωτώ λοιπόν τον Μισέλ και τα άλλα παιδιά του Φεστιβάλ: Γιατί δεν αξιοποιείται το διεθνές διαγωνιστικό τμήμα, αυτό με τους τωρινούς δευτερο-πρωτάρηδες, γιατί δεν αναβαθμίζεται, στέλνοντας εκεί και ταινίες ελληνικής παραγωγής, ώστε να υπάρξει ουσιαστικό πεδίο θεμιτού ανταγωνισμού σε διεθνές επίπεδο, αντί του τωρινού πανηγυρακίου με τους κορακοζώητους του Ε.Κ.Κ.; Γιατί να μη φέρει ο δικός μας Alexander Payne το Sideways στο Φεστιβαλ Θεσσαλονικης, που έχει φρουμάξει η υφήλιος ότι η ταινία θα κάνει στα Oscars φέτo ό,τι δεν κατόρθωσε πρόπερσι το About Schmidt - Σχετικα με τον Σμιντ; Να το στείλω και πιο μακριά το ακόντιο τώρα; Γιατί δεν καλούνται οι συντελεστές των Troy και Alexander σε ειδικό αφιέρωμα στο επίκεντρο των φεστιβαλικών εκδηλώσεων;

Δεν αντιλέγω, φλόπα η Τροία του Petersen, ενώ με φλογερή ηδυπάθεια η πέραν του Ατλαντικού κριτική έχει κανιβαλίσει τον Αλέξανδρο τον…γκαίουλα, του Stone. Κι όμως, θα μπορούσαμε να κάνουμε τη διαφορά εδώ, στη Θεσσαλονίκη, τη χρονιά των Ολυμπιακών, των επιτυχημένων Ολυμπιακών. Αλλά, τι τα θες, όπου… Ολυμπιακοί και η μοίρα τους. Έχεις 3/3 εντός, δέκα πόντοι (sic) στο σύνολο και ακόμη κινδυνεύεις να μην προκριθείς στον επόμενο γύρο! Και έχεις τον Χρυσό Αλέξανδρο ως βραβείο, έχεις και τον oscarικό Alejandro Amenabar με ένα τουλάχιστον αγαλματάκι (βλ. Javier Bardem, best foreign language film, εσύ διαλέγεις) στο τσεπάκι και δεν παίζεις λίγο με…το όνομα. Σα να μην είναι επίκαιρο…

Γιάννη, Θράσο, Θωμά, και λοιποί cineργάτες που έχει πιαστεί…η πλατούλα σας από τις απανωτές προβολές και τα master classes, σας απευθύνω αγωνιστικό χαιρετισμό από την καρέκλα του πόνου ένεκα της προσφάτως διεγνωσμένης δισκοπάθειας. Ασθένεια τόσο με την ιατρική όσο και τη cineφιλική του όρου έννοια: Αγκυλωμένος στον καναπέ, θωρώ ο discoπαθής να παρελαύνουν επί του dvdακίου μου άπασες οι κινηματογραφικές ταινίες του χθες-σήμερα-αύριο, αψηφώντας την ύστατη επιθυμία μου να γιορτάσουμε μαζί αυτόν τον φετινό άθλ(ι)ο - καραγκιόζ μπερντέ με τον προδιαγεγραμμένο νικητή (στο ελληνικό τμήμα) ενός ταλαιπωρημένου φεστιβαλιού που λιγουρεύεται η παμφάγος Αθήνα.

Κι ως άλλος Σίσυφος, βάζω πλάτη στήριξης του Φεστιβαλ Θεσσαλονικης, ομού μετά των ενθάδε εν Ελλάδι εταιριών διανομής, οι οποίες, εις ένδειξιν εθνικής υπερηφανείας, βγάζουν 8 (οκτώ) νέες ταινίες την Παρασκευή, έτσι, για να μην (απο) πατήσουν οι πολλοί – πλην φανατικών φεστιβαλιστών- στην Αποθήκη Γ΄ για το υπόλοιπο τετραήμερο. Κι αφήστε τις φτηνές δικαιολογίες για τις φραγμένες (sic) λεκάνες: Απ΄τη… χαρά τους είναι μπρε!

(Για τους cineφιλικά παρατηρητικούς: Μα ήταν δυνατόν να λείψει το Cine από την επίσημη αφίσα του 45ου Φεστιβάλ;)



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.