• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 20 Ιουλ 2005

EINAI AMAΡΤΩΛΗ


(ΚΑΙ Μ’ ΑΡΕΣΕΙ)



Because of recent tragic events and the sensitivities involved, The Cambridge Film Festival has regretfully decided to cancel the screenings of PARADISE NOW.

This decision has been taken after consultation with the local authorities, The Police and Arts Picturehouse management.

All tickets will be refunded and the screening will be replaced with the UK Premiere of MARCH OF THE PENGUINS.

(http://www.cambridgefilmfestival.org.uk/cgi-bin/film-view.cgi?filmid=91)


Ζούμε λοιπόν το aftermath του Λονδίνου. Ο αρμόδιος υπουργός έρχεται περηφανής από την Βρυξέλα και διαλαλεί ότι για μια τριετία το όνειρο κάθε διεστραμμένου εραστή (λες και υπάρχει τέτοιο πράγμα) γίνεται πραγματικότητα: Το τηλεφωνικό –sex—στο-κινητό θα πάρει τη δημοσιότητα που του αξίζει. Τηλε-φακ-ελώματα – διαβολοσκορπίσματα. Ο πολιτισμός πρέπει να πάρει θέση. Πρώτο δείγμα γραφής η τράμπα του Paradise Now (το οποίο έχει μάλιστα πάρει και «έγκριση» μέχρι και από τους Ισραηλινούς για το ουσιαστικό anti- violence μήνυμά του) στο Cambridge Film Festival, με...την Παρέλαση των Πιγκουίνων, δηλαδή το documentary για την αυτοθυσία του πατέρα Πιγκουίνου στην επιβίωση των μικρών του βλασταριών. Και να’ λεγες τουλάχιστον ότι ήταν κανα spin off από το Batman Returns του Burton να πάει το παλιάμπελο...

Ένα λοιπόν το κρατούμενο. Τα μόνα φιλμικά προϊόντα που προπαγανδίζουν τη βία και θα κυκλοφορούν μονοπωλιακώς ελεύθερα θα είναι τα αμερικανικά. Μη βιάζεσαι να εντάξεις αυτήν την σκεψούλα στο μαύρο κατάστιχο των τσιτάτων του ΚΚΕ ΜΛ. Αν και, για να μη σου ξεφύγει και δαύτο, να στο πω, έχουμε φτάσει πλέον στο σημείο, από κει που η αριστερή σκέψη ήταν κάποτε ρετσινιά, τώρα να πιάνει limit down: Να παίζει ως (τρελο)μπαντιέρα στα εκφοβιστικά επιχειρήματα της λαϊκής δεξιάς.

Μετά λοιπόν την ιδεοληπτική αιθαλομίχλη του War of the Worlds, όπου η (Βόρεια) Αμερική καθαρίζει δια της ατομικής –πάντα – πρωτοβουλίας κατά τσι εξωγήινοι (και μπλα μπλα μπλα...), φυσιολογικά και επόμενα πρέπει (;) να μου καθιζάνει (sic) στο στομάχι το Sin City του Frank Miller. Όχι του Rodriguez – ούτε του Tarantino που υποστηρίζουν κάποιοι πονηράκηδες. Μα τι ιστορία είναι αυτό το Sin City; Nα σου πω. Φαντάσου ότι πιο κοπρώδες έχει γεννήσει ο καπιταλισμός: Δολοφονίες, (δια)φθορές παντός είδους, πορνεία, οργανωμένο έγκλημα, ο νόμος της αστικής ζούγκλας στον κολοφώνα του. Η αγιοποίηση της εκδίκησης και το φατάλ κράξιμο του αντι-ηρωικού αδιεξόδου των θνησιγενών χαρακτήρων του. Ωραία πράματα.

Αυτά τα ψυχανεμίζεσαι ήδη, ακόμη κι αν η μόνη «μεγάλη ταινία» που θυμάσαι να έχεις δει είναι το American Beauty. Έλα μου δω όμως. Ξέρεις ποιος είναι ο Frank Miller; Θαρρείς πως πρόκειται για έναν ακόμη λακέ της χολυγουντιανής γαλέρας; Δεν παίζει. Γι’ αυτό και γουστάρω που η ταινία είναι strip by strip δική του. Που το storyboard μεταφέρθηκε από τον πιστό Rodriguez αυτούσιο στο πανί. Που ο έτερος τρελόγουστας (sic) Tarantino πήρε ένα δολλάριο για να ευλογήσει και να ευλογηθεί από το σκηνοθετικό του guest. Που μαζεύτηκε όλη η αλητεία του ηθοποιίστικου κουρμπετιού - Rourke (το comeback από την Κόλαση), Willis, Del Toro, Madsen (φυσικά) και Owen. Ό,τι πάρεις (λίρα) εκατό.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Noir σημαίνει (ασπρό)μαυρο. Τελείωσε ρε γιαβρί μου! Έτσι πρέπει. Επειδή όμως ο Robert εκτός από cowboy κιθαρωδός είναι και πολύ σένιος μάστορας (σε σημείο που είναι ο πρώτος που πάει το μυαλό μου όταν μου χαλάσει το σιφώνι στο μπάνιο), γυρνάει σε dv τελευταίας κοπής και βάζει το cast vα παλεύει με τις πράσινες οθόνες, - τον αέρα δηλαδή. Το ανεπανάληπτο mis en scene σα να λέμε. Σπαστές ιστορίες με κοινό παρονομαστή την ολιστική πτώση, τη μηδενιστική υπαρξιστική πεμπτουσία του genre δηλαδή. Nice…

Η ταινία είναι μονοσήμαντη. Μπορεί, αν και, πχ το Marv παραπέμπει εύκολα στη Marvel και τις γνωστές δημιουργικές παρεμβάσεις στην τέχνη του αειθαλούς Miller. Χώρια που είναι και ευδιάκριτη η αναγωγή της Πόλης της Αμαρτίας σε μια νέα Βαβυλώνα – την κοιτίδα της παρακμής του Δυτικού Πολιτισμού όπως τον βιώσαμε, μέχρι εσχάτως να τον σιχαθούμε. Αλλά και μονοσήμαντη να είναι, είναι υπέροχα γυρισμένη, στον ιδεολογικό αντίποδα ίσως αλλά στην καλλιτεχνική πρωτοπορία ενός Sokurov ασούμε, για όσους γνωρίζουν την επιμέλεια του τελευταίου στην κατασκευή των οραμάτων του. Ο Rodriguez βέβαια δεν κατέχει πράμα από Ερμιτάζ και τα ρέστα, έχει όμως αυτό το άτιμο δαιμόνιο που αποζητά το βιασμό των αισθήσεων του θεατή, κάτι που μόνο ένας ευσυνείδητος κινηματογραφιστής αποτολμά να κάνει. Κι εκεί του βγάζω το (καουμπόικο) καπέλο μου.

Στο Cine.gr ξέρεις πάρα πολύ καλά ότι σου παίζουμε free τα άπαντα. Από την γαλλική διανοουμενιζέ δηθενιά έως την μπουρδοχαζομαρένια μπλοκμπαστερική κουρελαρία. Κάπου ανάμεσα σου πετάμε και σημαντικές ταινίες. Το να στις βγάλω αριστουργήματα είναι περίπου αυθαίρετο, δεδομένου του αδυσώπητου κριτηρίου του χρόνου αν μη τι άλλο. Τεσπά, για τους παραπάνω λόγους, νοιώθω καλά με τον εαυτό μου και ακόμη καλύτερα για σένα που θα κάνουμε τρελά γούστα μ’ αυτό το Sin City. Δεν είναι τόσο η avant premiere, πιθανότατα -αν την έχεις ψάξει – να την έχουν δείξει κι άλλοι δυο – τρεις εξόν από εμάς. Εδώ όμως γλυκέ μου φίλε σου έχουμε ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Να το party στο καπάκι σε ένα πολύ industriel μπαράκι που μυρίζει κάργα Sin City, το Alley Cat, να και η συναυλία των Earthbound με link με τους κολλητούς μας του Red 96.3. Πό-ρω-σις, ε; Ε;

O Γιωργάκης ο Καζιάνης (o Cine PR είπαμε) το πήρε πάνω του κι έχει πάθει τρία ψιλοεγκεφαλικά από την αγωνία. Το cineργατικό team σιγοντάρει με ένα μεθυστικό –όπως το άρωμα –της –αμαρτίας πακετάκι άρθρων κι εγώ σκέφτομαι ήδη κάτι (σκηνές πήγα να γράψω) φάσεις στην πρεμιέρα μας που θα χαμογελάω αυθαίρετα εν μέσω αποκεφαλισμών και άλλων πολλών δειγμάτων βίαιου κινηματογραφικού ντελιρίου. Γιατί; Γιατί, αυτή η ταινία είναι αμαρτωλή – και μ΄αρέσει.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.