• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 18 Ιαν 2006

THE YEAR OF THE GAY – PART(A) ONE




Επειδή μάλλον το έχεις καταλάβει ότι έχω δώσει μια πολύ συγκεκριμένη υπόσχεση στον εαυτό μου να είμαι αληθινός και ουσιαστικός την καινούργια χρονιά (μη με ρωτήσεις τι ***@^# έκανα όλα τα προηγούμενα χρόνια – αυτό νόμιζα ότι έκανα!), cineχίζω το επιθετικό μου crescendo, με την γαύρη ελπίδα ότι θα κρατήσει η αεράμυνα, έτσι ώστε, και δυο γκολ να εισπράξω, τρία θα ζμπρώξω (μετά συγχωρήσεως) στο πλεκτό. Αλλιώς, θα μπορούσα κι εγώ, όπως ΟΛΟΙ οι άλλοι, να σου μιλάω για το κρύο (καιρός για… τρίο), τον Ξεκουκουλωτάκη (όνομα για δημοσιογραφική καριέρα – το σκέφτομαι και παρηγοριέμαι με το δικό μου) και όλα τα… παπαράτσι news. Δε λέει. Μα, με… την καμία δε λέει αδερφέ!

Έτσι είναι. Αν δεν τολμήσεις (να) τις ρίξεις, θα τις φας. Είναι νόμος. Το τσεκάρω παντού αυτό. Αν πας με το ρεύμα, σε πήρε ο ποταμός. Αν πάλι πας χωρίς να μετρήσεις τα δεδόμενα (sic) σε έφαγε η μαρμάγκα. Είσαι περιθωριακός, ανύπαρκτος, και πάει (κ)λέγοντας (γραφικούλης, ξεφτυλάκος, κλπ). Ξεκινάς το πρωί και με το καλημέρα έχεις να αντιμετωπίσεις διλήμματα και.. τριλλήματα κάθε είδους. Ε, είπα κι εγώ να βγω από την macho ντουλάπα σήμερα (αρχίζει πάλι να μη με χωράει άλλο). Θα σφυρίξω (κλέφτικα) ό,τι βλέπω και μάρτυς μου ο Γιαλαμπής. Αν υπομονέψεις και λιγουλάκι, ίσως πιάσεις και λαβράκι (Φοίβε πάρε –να’ χεις σουξεδάκι).

Οι εμπειρίες είναι άπειρες (γουστάρω oxymoron). Ο Τάκης ο Γκαρής έχει θέμα με τους gay από τα γενοφάσκια του. Να’ ναι η καρα-θρήσκα η μαμά- Μαρία, που μετά το γιος -κομμουνιστής δεν είχε ποτέ άλλο να τρέμει από το να βγάλει γιο - gay; Να ‘ναι ο πατέρας μου που το μόνο που με ρώτησε όταν πήγα στο Άγιον Όρος το ’90 (μετά τις πανελλήνιες), ήταν γιατί η παρέα μου να είναι ΜΟΝΟ άντρες; Να’ ναι τα ξαδέρφια μου από τη Βενεζουέλα τα οποία όταν, σε ηλικία 7 ετών, ήμουν στο κάθισμα του συνοδηγού στην Εθνική κοντά στον Ασπρόπυργο και δεν φορούσα ζώνη, προσπεράσαμε έναν τροχονόμο και δεν μας έγραψε και εγώ σε ανταπόδοση του έστειλα ένα φιλί με το χέρι και αυτοί με κοροϊδεύουν ΑΚΟΜΑ ότι ήμουν… marico; Να’ ναι που ο συγκάτοικος μου στη Νομική και αληθινός φίλος αρνείτο εκείνα τα χρόνια to come out of the closet μέχρι που μου το…τηλεφώνησε μια δεκαετία μετά;

Να’ ναι ΕΝΤΕΛΕΙ που η μέλλουσα κα Γκαρή επαγγέλλεται σεξολόγος και gay activist; Ποια κατάρα με δέρνει; Γιατί δεν μπορώ να ανεχθώ ανδρικό άγγιγμα πάνω από 2,5 δευτερόλεφτα; Γιατί το 90% των αστείων που σκαρώνω στα φιλαράκια μου είναι gay oriented; Του τύπου ο «λούστης», ο «φούστης», «το κλειδώνει το συρτάρι», το «κανελώνει το ρυζόγαλο» και άλλες πολλές αηδίες; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Ο Τάκης ο Γκαρής ζει με έναν τρόμο: Να μην του «φιλήσουν (στοργικά) την πλατούλα». Να είναι ο άντρας, ο σωστός, ο πρόστυχος, ο κινηματογραφικός ούτος (κι όχι «τιοιούτος») ήρως που σώζει το κορίτσι από βέβαιο χαμό. Ή τουλάχιστον, έτσι είμαι υποχρεωμένος να το παίζω (no pun intended) κάθε φορά που πασχίζω να δαγκώσω το καρότο (διαβάζεται: επιβεβαίωση) που κερνά (η συντρόφισσα στη ζωή) την ανασφάλειά μου. Είμαι κι εγώ ένας (και) λεβέντης – τι να κάνουμε;

Τέρμα ο πρόλογος – τα κεφάλια μέσα. Τώρα θέλω να με νοιώσεις (ξανά no pun intended) σαν τον Θρυλικό Βαγγέλη Κουσουλάκη που- κεραυνοβολεί -τα –δίχτυα- του –ανήμπορου- να- αντιδράσει- Φορτούλα. Το point της σημερινής συζήτησης είναι ένα: It’s just a gay’s world, but it would mean nothin’, nothin’ without a straight’ s heart. Α ρε μέγα James Brown που έζησες για να δεις το τέρμα της φαλλοκρατικής κοινωνίας όπως την τραγούδησες. Δε θα χασομερήσω άλλο, απλά τσέκαρε άλλη μια φορά τα δυο τα κρατούμενα: 1. Είμαι ομο-φοβικός, όπως κι εσύ 2. Οι gay people έχουν κάνει την επανάστασή τους, έχουν πιάσει όλα τα πόστα και λειτουργούν με λογικές αποκλεισμού, κάτι δηλαδή ΕΝΤΕΛΩΣ αναμενόμενο, τόσο όσο η επικράτηση του φεμινιστικού κινήματος στην Ολλανδία. (Α, ξέχασα να δηλώσω ότι ζορίζομαι και με τον φεμινισμό, αλλά αυτό το παρέλειψα γιατί νόμιζα ότι με έχεις καταλάβει)

Κι όμως, υπάρχει ένας θεσμός που αντιστέκεται, που παραμένει παντιέρα και ημι-απόρθητο κάστρο του περήφανου λευκού (και εσχάτως ψιλο-μαύρου) αρσενικού: Τα οscars. Για να σε briefάρω μια-στα-γρήγορα:
  • Έχει ξαναγίνει – αλλά…καρυκευματικά: A’ αντρουά o Hanks για το Philadelphia, Α΄ αγορέ η Swank για το Boys don`t cry. Πατριάρχης των βραβευθέντων gay roles ο Hurt για το Kiss of the Spider Woman. To κόλπο βέβαια είναι ότι βραβεύονται straight actors for playing gays! Το πιάνς; Δες και περίπτωση McKellen στο Gods and Monsters, όπου ο δηλωμένος gay activist έφαγε πορτούλα. Ε, οι συντηρητικοί εβραίοι democrats που παριστάνουν τους liberals στην Ακαδημία έχουν κι αυτοί τα όριά τους. Είναι οι ίδιοι που θα θάψουν τον «αντι-σιωνιστή» (!!!) Spielberg για το ωριμότερο ιδεολογικά έργο του (Munich). Σε άλλο επεισόδιο η ιστορία αυτή.
  • To gay υπονοούμενο σπάνια εμφιλοχωρεί σε oscarικές παραγωγές, με δείγματα από το Midnight Cowboy μέχρι το American Beauty. Αποδεκτές γενικότερα στο Hollywood είναι τις περισσότερες φορές όσες παρουσιάζουν τους gay ως μίζερα, καταπιεσμένα άτομα, που ρέπουν προς την παραβατικότητα, ως αποκύημα του κοινωνικού τους αποκλεισμού (Σε αντίθεση με την ελληνική «εικονική» πραγματικότητα όπου έχουμε ΜΟΛΙΣ αρχίσει να ξεκολλάμε από το πρότυπο της καρικατούρας – «ντιγκι-ντάγκα», τόσο σε επίπεδο χαρακτήρων όσο και στο παίξιμο).
Τι «χαρούμενο» παίζεται φέτος; Έχουμε την κατάλληλη συναστρία; Τι σημαίνει ο γάμος του Sir (;) Elton John για την bushτικη (pun intended) Αμερική; Πως μπορεί να επαληθευθεί το σενάριο «άλλα-αγόρια- να- αγαπιόμαστε;» στη φετινή Απονομή; Ποιες είναι οι… gaydar ταινίες που περιμένουμε να έρθουν στο Ελλάντα το πρώτο 3μηνο του 2006 και ποιο το oscarικό τους βεληνεκές; Πως η Τέχνη επιτέλους έρχεται να αντιγράψει τη ζωή; Γιατί αν μου την πέσει ο συν- γελαδάρης μου πρέπει να διατηρήσω την ψυχραιμία μου; Πως θα φτάσω στο σημείο να λέω τα ίδια αστεία στους gay γνωστούς μου και να γελάμε καλοκάγαθα ΟΛΟΙ μαζί; Γιατί ο Όμηρος αξίζει να είναι η καλύτερη ελληνική ταινία που προβλήθηκε πέρυσι, σύμφωνα με την πλειοψηφία των cineργατών, παρά το gay subtext, όσο κι αν έχουμε φάει τα λυσιακά μας εδώ μέσα; Πως ξεκίνησα να γράψω αυτό - και μάλιστα σε 2 (δυο) cineχειες – editorial; Η cineχεια στο επόμενο – Take it like a man...



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.