• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 22 Φεβ 2006

ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ




Ευλογημένος μήνας ο Φλεβάρης. Γιατί στο διαδηλώνω αυτό; Διότι είναι αυτός ο -μήνας- ο –δυνατός- oscarικά για την ελληνική (πάντα) κινηματογραφική διανομή. Το να την έχω δει εγώ τη δουλειά 2-3 μήνες πριν και να στην λέω (με την καλή έννοια), πως μου φάνηκε, τι λάτρεψα-τι μίσησα και άλλα… αντικειμενικά, είναι ένα θέμα. Αν όμως εσύ δεν έχεις ιδία θέαση (δεν λέω αντίληψη, γιατί εδώ κάπου θα αρχίσουμε τον ξέφρενο καλπασμό στα απέραντα χωράφια της αμπελολογίας), τι να σε κάνω μπρε τζογούλα μου; Δεν χρειάζεται να είσαι μαρξισταράς για να παραδεχέσαι την σπουδαιότητα της διαλεκτικής στην κινηματογραφική ανάλυση, αναγκαίο κακό είναι στην προκειμένη. Βλέπω εγώ, βλέπεις εσύ, τοποθετούμε την ταινία κάπου (στο ιστορικό-οικονομικό-κοινωνικό-προτσές, στο ράφι, στον μπιντέ, οπουδήποτε) και ξεκινά ο διάλογος. Σ’ αρέσει;

Δεν σ’ αρέσει; Δεν μ’ ενοχλεί, διόλου μα ολωσδιόλου αγαπαρίνι μου. Μου αρκεί που την έχουμε δει (κάπως) όλοι την oscarική την ταινιούμπα. Για να μπορούμε να τη συζητήσουμε στα ίσα. Ειδικά φέτο. Αυτό για να σε προλάβω, εσένα που μου την έχεις στημένη κάθε χρόνο διακηρύσσοντας την δήθεν ασημαντότητα, την περιθωριακής σπουδαιότητας ιστορία ενός θεσμού, που κείται μεταξύ τι (οίκου μοδός) στριγκαδούρα φόρεσε η μια στο red carpet show και πως έσταξε το ρίμελ (καλά το λέω;) της αλληνής στο 5λεπτο acceptance speech. Το ξαναγράφω για να εμπεδωθεί καλλιτέρως καλλιτερότερα: Οι φετινές υποψηφιότητες (και εννοώ σε όλες τις κατηγορίες – όχι μόνο στην πεντάδα Καλλίτερης Ταινίας) δίνουν ξανά, μετά από ν χρόνια, βαρύτητα στον συλλογισμό του ότι κάτι κινείται στο Hollywood, κάτι πασχίζει για την αλλαγή. Αλλαγή μάλιστα που γίνεται και χωρίς το…ΚΚΕ, όπως έλεγε το παλιό καλό εκείνο cult σύνθημα των αλήστου 80s (Τι να κάνω; «Αλλαγή» έγραψα και πέρασε 24 frames a second από τα μάτια μου το γκροτέσκ σκηνικό με Παπανδρέου (Ανδρέα), ζιβάγκο, «θα τον τρελάνουμε τον ήλιο – σίγουρα ναι» και φλασάρισα ολιγουλάκι).

Cineρχομαι λοιπόν και cineχίζω στον ειρμό. Για να πω όμως την αλήθεια μου, δυσκολεύομαι κομμάτι να αποφασίσω ποιος είναι αυτός. Τα oscar ή η αλλαγή; Γιατί αν περί αλλαγής ο λόγος, τότε η αλλαγή που έκαμε ο πρωθυπουργέας στο υπουργείο Πολιτισμού είναι για oscar. Κατ’ αρχάς το καλό νέο είναι ότι έφυγε τον εαυτό του. Το κακό νέο είναι ότι έφερε τον Βουλγαράκη, προφανώς για να αισθανόμαστε περισσότερο ασφαλείς (…) περί τα πολιτιστικά μας, ως λαός και ως κινηματογραφικό έθνος (who came?) Πως λέμε «Μιλάτε- Σας Ακούμε;» Είμαι σίγουρος ότι αυτή η αλλαγή στο υπουργικό πόστο θα μπολιάσει με «νέες ιδέες» (το 80s ντεζαβύ προχωρά ακάθεκτο σήμερα πάντως) την πολύπαθη ελληνική κινηματογραφία, η οποία, με την παρούσα τουλάχιστον κατάσταση, έχει επανατοποθετήσει τους στόχους της. Πριν από δυο χρόνια ήταν απλώς μη ανταγωνιστική. Τώρα, παλεύει για να μην καταστεί ανύπαρκτη.

Τι κι αν ο Θρύλος πήρε ένα ακόμη πρωτάθλημα, νισάφι πια το Νευροκόπι! Ούτε με την Κουζίνα, ούτε με τσι Νύφες, ούτε με τη Χορωδία του Χαρίτωνα βλέπω oscarικό φως (έστω λαμπάκι) να ψιλοφέγγει. Απ’ την άλλη, μήπως και το Ευρωπαϊκό έκανε την αλλαγή στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Όχι βέβαια. Χώρα δίχως πρωτάθλημα δεν προχωράει στο άθλημα, είτε αυτό παίζεται με τα πόδια, είτε στην-κοντινότερη-αίθουσα-δίπλα-σου. Οπότε, άσε το ξενόγλωσσο αγαλματάκι στη Νότιο Αφρική ή την…Παλαιστίνη (που πριν κάτι λίγα χρόνια δεν αναγνωριζόταν καν από την Ακαδημία ως κράτος) και άσε τους γραικούς στην ρετσινιά του «ναι μεν εφηύρα το Θέατρο πριν 2500 χρόνια, αλλά αυτό το νέο σπορ της τελευταίας 100ετίας δεν το κατέχω». Η μόνη ελληνική κινηματογραφική σχολή που ξέρουν στην Εσπερία είναι…ο (ένας είναι ο) Αγγελόπουλος. Αφού ώρες σκέφτομαι ότι όποιος έχει γνωρίσει την Ελλάδα μόνο μέσα από το celluloid πρέπει να έχει φάει πολύ βροχή, πέτρα και αγριόφατσα στη μάπα.

Και βγαίνουν δειλά δειλά οι εγχώριοι κριτικάτσηδες και κάνουν λόγο για ταινίες με πολιτική διάθεση και σοβαρά κοινωνικά θέματα. Και μετά κάνουν και μια ψευτο-πρόβλεψη, ό,τι δηλαδή έχουνε ακούσει και δει μέσα από δυο – τρία βραβεία που θεωρούνται προ-άγγελοι των Oscars. Όχι, καμία σχέση με αυτά της (άλλης μιας) Berlinale, που ζήλεψε το διεθνές διαγωνιστικό του δικού μας φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και βράβευσε μια άγνωστη Zbanic από Βοσνία μέχρι μια… πανάγνωστη Christensen από Δανία. Α, και τον απαραίτητο Winterbottom με το Guantanamo, για το πολιτικό κερασάκι του θέματος. Μερικές φορές έχω την εντύπωση, πως τα κινηματογραφικά δεδόμενα (sic) στην Ευρώπα έχουν αποπροσανατολιστεί τόσο, που φθάσαμε να ακολουθούμε την αμερικανιά, ακόμα κι όταν αυτή μας τη βγαίνει…ευρωπαϊκά! Από… τα αριστερά, σα να λέμε.

Επανέρχομαι στην καθ’ ημάς Ανατολή. Το μόνο για το οποίο έχει φρίξει η ελληνική οικουμένη φέτο είναι για το πόσο gay τελικά το παίζει το Brokeback Mountain. Τώρα λοιπόν που το είδες (και το έχεις ψιλο-ξεφτιλίσει – μετά συγχωρήσεως- στα σχόλια των cineχρηστών, αλλά εγώ σου αφήνω το mess να το βλέπεις για να cineσθάνεσαι ότι δεν το’ χεις το θέμα) μπορούμε να το συζητήσουμε κιόλας. Το Brokeback πραγματεύεται τον straight έρωτα δύο gay ανδρών. Ενός περισσότερο συμφιλιωμένου με την σεξουαλικότητά του κι ενός άλλου που βιώνει τον σεξουαλικό του ρόλο περισσότερο ενοχικά. Και οι δυο είναι εκτός τόπου και χρόνου ως ζευγάρι, το Βουνό είναι ο μόνος χωροχρόνος που τους κάνει αποδεκτούς. Η κατάληξη είναι και οφείλει να είναι τραγική. Δεν υπάρχει «έδαφος» για μια τέτοια σχέση. Και αυτό σημαίνει απώλεια, είτε κυριολεκτικά, είτε μέσα από τη στέρηση, την αναγκαστικά συμβιβασμένη προσποίηση, σε μια κοινωνία που δεν συγχωρεί τη σεξουαλική διαφοροποίηση.

Εδώ συμφωνούμε όλοι (οι εχέφρονες, όσοι δηλαδή δεν χαιρετήσαμε ναζιστικά στο συνέδριο του Καρατζαφέρη στη Θεσσαλονίκη πρόσφατα). Από κει και δώθε αρχίζω να διαφωνώ εγώ. Που θέλω να βιώνω την αλλαγή και τις νέες ιδέες μου σε μια ταινία που όχι μόνο ακουμπά το δάχτυλο σε ένα tabοo, αλλά το χώνει βαθιά μέσα κιόλας. Λοιπόν, βλέπω το Brokeback ως μια ταινία για τα βάσανα του ομοφυλοφιλικού έρωτα (no pun intended). Με όρους straight ρομάντζου. Το γουστάρω αυτό, γιατί είμαι straight. Αν δεν ήμουν, πάλι θα το γουστάριζα, γιατί επιτέλους είδα κάτι και για μένα, χωρίς να είναι σε τσοντάδικο της Ομόνοιας ή στο ειδικό section του βιντεοκλαμπάδικου της γειτονιάς μου. Αν δεν ήμουν επίσης όμως, θα μου την έσπαγε και το όλο κολπάκι του λανσαρίσματος, για να γίνει το σχετικό appeal στο εκτός-gay (όσο θεωρείται τέτοιο ακόμη το mainstream) κοινό. Η ταινία αγκαλιάζει ένα πουκάμισο αδειανό. Δεν πιάνει το ψαχνό, που θα ήταν η καταγγελία του φασισμού της (SPOILER) δολοφονίας ενός ανθρώπου επειδή είχε διαφορετικές consensual σεξουαλικές επιλογές. Και φυσικά, αν ήταν ο Sir Ian McKellen να ζήσει μέχρι να δει τη βράβευση του πρώτου openly gay actor / actress (Kevin – Jodie, βγέστε επιτέλους απ’ την ντουλάπα!) σίγουρα θα είχε βρει το ελιξήριο της απέραντης μακροζωίας…



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.