• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 15 Μαρ 2006

GOODBYE, AND BETTER LUCK (NEXT TIME)




Θυμάμαι, με περισσή αγαλλίαση είναι φορές αλήθεια, τον αγαπημένο μου δάσκαλο από τα μαθητικά (και δη…φροντιστηριακά) μου χρόνια. Ανδρέας Βαρνακιώτης. Μεγάλο όνομα, φοβερή περίπτωση. Σε σημείο να κρατάς σημειώσεις ακόμη κι απ’ τα αστεία που με ρυθμό μυδραλιοβόλου ξεφούρνιζε αυτοστιγμεί. Με ένα κάρο πτυχία, Da Vincio φιλοσοφία και χειρουργική ακρίβεια στη γλωσσική λεπτομέρεια. Θυμάμαι λοιπόν την ημέρα που μας εξηγούσε τη διαφορά μεταξύ επι-τυχίας, απο-τυχίας και α-τυχίας. Θα μοιραστώ μαζί σου λίγο αυτές τις διαφορές, πιστεύοντας ότι μόνο αν κυριολεκτικά μοιράσουμε τις διαφορές μας θα ακουμπήσουμε αν θες, πέρα από το τι ακριβώς cineβη εκείνο το βράδυ που Crashαρε η 78η Απονομή των Oscars, θα προσεγγίσουμε εγγύτερα ο ένας-τις απόψεις-του άλλου, δίνοντας τέλος σε μια frivole διαμάχη περί της φερεγγυότητας του Θεσμού. Που δεν το βλέπω εύκολα δηλαδή, όμως θα την ανάψω (πάλι) την μπαταριά και αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων.

Έλεγε λοιπόν ο δάσκαλος, ότι επιτυχία σημαίνει καβάλα-στ’ –άλογο, εύνοια της τύχης, να σε πηγαίνει (και να σε φέρνει) ρε παιδί μου! Έτσι απλά. Χαίρε φάρδος αμέτρητον και τα τοιαύτα. Θα μπορούσε να είναι έτσι το θέμα για το Crash, εφόσον ήταν αυτό που έκοψε πρώτο το νήμα. Αυτό για να μετρηθεί πρέπει να το δεις από τις προοπτικές που ανοίγονται για την ταινία μετά την βράβευση. Τις… ποιες, έγραψα; Τις ανύπαρκτες; Το πολυ-φυλετικό δράμα από το L.A. έχει κάνει τον κύκλο του από πέρυσι, σε cineμά και dvd. Σε Αμερική – Ευρώπη- (και τώρα) Ελλάδα. Λίγα πράγματα. ΚΑΝΕΙΣ δεν μίλησε για αριστούργημα όταν πρωτοβγήκε, το ίδιο συμβαίνει βέβαια και μετά την βράβευση. Για να μην τρελαθούμε, διότι όποιος λέει ότι μια ταινία γίνεται αριστούργημα επειδή πήρε το best picture, να έρθει να τον κεράσω γλυκό του κουταλιού κολοκυθάκι. Όσο σίγουρο είναι ότι δεν θα το έχει ξαναδοκιμάσει, άλλο τόσο είμαι εγώ ότι ο συγκεκριμένος cineφίλος δεν ξέρει το κοινό χαρακτηριστικό των ChaplinScorseseHitchcock- Welles- Kubrick.

Αποτυχία, cineχίζει ο δάσκαλος, είναι η απομάκρυνση από την τύχη, το ξεστράτισμα, το λάθεμα από το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και σε ρωτάω ευθέως, το τελικό αποτέλεσμα ήταν αποτυχία για το Brokeback Mountain; Με… την καμία δεν παίζει αυτό, δεν τίθεται τέτοια εκδοχή ούτε καν προς συζήτηση. Ένα indie flick που στην καλυτερότερη θα έπεφτε στα χέρια ενός Gus Van Sant για να βγει ως άλλη μια ακαταλαβίστικη, αργόσυρτη όσο και εστέτ ιστορία, έφτασε στον Κορεάτη (πρώτος μη-λευκός σκηνοθέτης που βραβεύεται από την Ακαδημία) Ang Lee για να σαρώσει ενώσεις κριτικών και επαγγελματιών του Hollywood, καταλήγοντας με 3 oscars, χωρίς καμιά άλλη να κερδίζει περισσότερα, με το Σκηνοθεσίας και Διασκευασμένου Σεναρίου παραμάσχαλα. Το λες ΑΥΤΟ αποτυχία; Με 5 φορές πάνω από τα έξοδά του εισπράξεις μόνο στην Αμερική; Με την καταγραφή του στην φιλμική ιστορία ως landmark film για τα gay δεδομένα (και ήταν τραγικό το marketing της ταινίας όσο και του ίδιου του Lee που υποβάθμισε εντελώς αυτό το πολιτικά κυρίαρχο στοιχείο της), και μάλιστα στο τόσο φαλλοκρατικά σημειολογημένο genre του Western?

Ατυχία από την άλλη (ζωγραφίζει ο δάσκαλος) είναι η έλλειψη τύχης, η γκαντεμιά, η γκίνια, το φτύσιμο της θεάς Τύχης, πες το έτσι αν θες. Δηλαδή, όλοι οι σταθμητοί παράγοντες επιτυχίας είναι εκεί, και ξαφνου…χρααακκ! Σχίζεται το παραπέτασμα του ναού και πλακώνει πρόωρα μια βιβλική καταστροφή, μια Δευτέρα Παρουσία, με τις 7 πληγές του Φαραώ μαζί σε συλλεκτική έκδοση. Σοβαροί να’ μαστε παιδιά. Στα Oscars δεν παίζει ο παράγοντας τύχη. Ο απρόβλεπτος παράγοντας είναι καθαρά ένα πράγμα: Το που θα φυσήξει ο άνεμος τις τελευταίες εβδομάδες πριν την επιστροφή των ψήφων για την τελική καταμέτρηση. Εκεί που ξόδεψε 4 εκατομμύρια δολάρια το Crash για να στείλει σε όλα τα μέλη dvd και promotion material για να διασφαλίσει θέαση και αποδοχή. Εκεί κρίνεται το παιχνίδι και οι κανόνες πολύ-πολύ απλοί. Σημειώνεις;
  • Δεν γουστάρω τους κριτικούς. Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου κύριέ μου, είμαι ένας από τους
    1,298 Actors-465 Producers -433 Executives-403 Writers-416 Sound Technicians -365 Public relations -366 Art directors-372 Directors -366 Members-at-large -307 Shorts -241 Music composers, lyricists -239 Visual effects -222 Film editors -182 Cinematographers-128 Documentarians
    που ΔΕΝ έχω δει όλες τις υποψήφιες, ΟΥΤΕ καν αυτές της πεντάδας για Καλύτερη Ταινία. Και δεν γουστάρω να μου πεις τι θα βραβεύσω εγώ, ειδικά μια ταινία που, σε μια χρονιά ΧΩΡΙΣ αριστουργήματα, έχω ήδη τιμήσει μέσω των υποψηφιοτήτων, το σύνολο σχεδόν των καλλιτεχνικά αρτιότερων και πολιτικά τολμηρότερων ταινιών στο σύνολο της αμερικάνικης φιλμικής παραγωγής. Γιατί μου κολλάς στο finale, για μια ταινία που ούτε καν οι ίδιοι της οι συντελεστές πίστεψαν ως gay agenda; Ή μήπως ήταν αρτιότερη καλλιτεχνικά από το Good Night, and Good Luck? Και ακόμα κι αν, πως θα ταυτιστώ εγώ με μια ταινία για δυο κρυφούς που ζουν μια συμβατική οικογενειακή ζωή, εξαπατώντας τις οικογένειές τους, χωρίς ούτε καν να έχουν τα κότσια να διεκδικήσουν ανοιχτά την ευτυχία τους;
  • Έχω λοιπόν μια ταινία- εντός-έδρας (L.A.), το Crash, με ρατσισμό, ξεκάθαρα μηνύματα, με κάθαρση των ηρώων, μια δουλειά συνόλου ηθοποιών (που εκπροσωπούν και την πλειοψηφία στο σώμα των ψηφοφόρων, κοντά στο 25%, γι αυτό κέρδισαν και στα SAGs!), η οποία μου δίνει μια διέξοδο, μια πολιτικά ορθή λύση, να αποφύγω την μπανανόφλουδα του να βραβεύσω μια ιδεολογικά έξω-και-μακριά ταινία από τον ψυχισμό μου. Μοιράζω την πίτα στα 3 (Oscars) Χ 4 (BM, Crash, Geisha, King Kong) και καθαρίζω στεγνά. Με κατηγορείς για έλλειψη φιλελευθερισμού; Εμένα ρε φιλαράκι, εμένα που βράβευσα το …It’s Hard Out There for a PIMP?
Και οι θιασώτες του Brokeback θα cineχίσουν για αρκετό καιρό ακόμη να σκίζουν τα blue jeans τους, καθώς οι (πολύ λιγότεροι) υποστηρικτές του Crash θα επιχαίρουν για την επικράτηση, έστω και την ύστατη ώρα, της γνωστής, πολιτικάντικης, oscarικής λογικής. Όμως αδερφέ, είναι όλοι τους βαθιά νυχτωμένοι. Γιατί καμιά τους δεν άξιζε να σηκώσει την κούπα εφέτο. Και το ειρωνικότερο όλων: Υπήρχε ταινία, τουλάχιστον μια κλάση ανώτερη, η οποία cineδιαζε τα άπαντα. ΚΑΙ το ανατρεπτικό western, ΚΑΙ το ρατσιστικό, ΚΑΙ το πολιτικό στοιχείο, έχοντας διπλές και τρίδιπλες δυνατότητες ανάγνωσης, ως περιπέτεια, ταινία περιπλάνησης, πολιτική αλληγορία με τα φιλοσοφικά, μεταφυσικά και τα απ’ όλα της. Όμως ήταν too much για την ακαδημία να βραβεύσει τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του Tommy Lee Jones, The three Burials of Melquiades Estrada ως ταινία της χρονιάς. OK folks, τότε μέχρι να ‘ ρθει (άμποτε) εκείνη η ώρα, it’s Good Night, and Better Luck.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.