• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 19 Απρ 2006

ΓΡΑΨΤΑ!




Predictably, the love of cinema has waned. People still like going to the movies, and some people still care about and expect something special, necessary from a film. And wonderful films are still being made (…) But you hardly find anymore, at least among the young, the distinctive cinephilic love of movies that is not simply love of but a certain taste in films (grounded in a vast appetite for seeing and reseeing as much as possible of cinema`s glorious past). Cinephilia itself has come under attack, as something quaint, outmoded, snobbish. For cinephilia implies that films are unique, unrepeatable, magic experiences. Cinephilia tells us that the Hollywood remake of Godard`s "Breathless" cannot be as good as the original. Cinephilia has no role in the era of hyperindustrial films. For cinephilia cannot help, by the very range and eclecticism of its passions, from sponsoring the idea of the film as, first of all, a poetic object; and cannot help from inciting those outside the movie industry, like painters and writers, to want to make films, too. It is precisely this notion that has been defeated.

If cinephilia is dead, then movies are dead too . . . no matter how many movies, even very good ones, go on being made. If cinema can be resurrected, it will only be through the birth of a new kind of cine-love.

(Susan Sontag, The Decay of Cinema, 25/02/1996, from the N.Y. Times)


Τι δηλαδή θές να σου πω – και τι να σου υποστηρίξω; Εβδομάδα των Παθών είναι, για τα πάθια του Cineμά θα σου πω. Αυτά για αρχή. Η βαλίτσα θα πάει αλλού-και-μακριά αυτή τη φορά. Επειδή έμαθα ότι σου αρέσει η δημοκρατία (ξέρεις, αποκλειστικά το κομμάτι αυτό που μιλάει για δικαιώματα), προτού τραβήξεις έξω να μαζέψεις τα σκουπίδια σου από το δρόμο σου που βρωμίζουν την αυλή μου, θα σου δώσω μια επιλογή: Να πας αλλού να διαβάσεις για το Πάσχα, το τσούγκρισμα των αυγών, τον (πατροπαράδοτο) οβελία, τα κουλούρια και τη μαγειρίτσα, τα σπληνάντερα και τα κοκορετσογαρδούμπια. Να διαβάσεις για τη μεγάλη έξοδο του επιβατικού κοινού, τα θανατηφόρα δυστυχήματα και αυτούς που νομίζουν ότι είναι γονείς κι αυτούς που τους είπαν να παριστάνουν τις Αρχές και αφήνουν τα ταγάρια, τους τραχανοπλαγιάδες πιτσιρίκους να κάνουν Βοσνία τα ιερά των εκκλησιών και λαμπάδες τα νεανικά τους κορμιά με τα «απαγορευμένα» πυρομαχικά της Ανάστασης. Ξέχασα κανέναν προτού αρχίσω; Καλά έκανα.

Ποιος είναι ο πρώτος θεωρητικός του Cineμά λατρεία μου; Απαντώ όπως σιχαίνομαι, δηλαδή με ερώτηση: Γνωρίζεις την Αλληγορία της Σπηλιάς του Πλάτωνα; Πάρε μια τζουρίτσα, (το υπόλοιπο για δυνατούς λύτες, εδώ) λοιπόν:

(…)The significance of this imagery, with respect to cinema, is that the images cast onto the wall of the cave are projected as cinematic images. In part, the point of Plato`s imagery is to contrast the "common" understanding of knowledge, truth, and reality with what seemed an obvious "un-reality," the cinematic projection of images.


Plato`s view of culture and society in part prefigures Jean Baudrillard`s interpretation of contemporary society as dominated by images, with the exception that for Plato this view arose as a deep rooted concern. Plato`s concern was that society, through the prolixity of images, would entirely divorce itself from the real and from truth, or at least that this divorce from the real would encourage the reign of anarchy.

Και μπορώ αγόγγυστα να σε πάω τρενάκι (ζητώ συγνώμη για τον μακάβριο συνειρμό, ξέρω, στην Ελλάδα ζούμε) μέχρι τον τελευταίο νοητό σταθμό. Θα μου κουραστείς όμως και δε θα μου κάνεις μετά. Τότε να σε πάω λάου-λάου στο παρασύνθημα. Να cineχίσω από κει πέρα που σταμάτησα last week. Εκεί που έγραφα για κινηματογραφικά σενάρια, για το τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για τα παιδιά που ασχολούνται με αυτό το σπάνιο σπορ στις μέρες μας. Όπου κυριαρχεί η άλογη εικόνα, με τη σκιά να λειτουργεί πάντα απορυθμιστικά εις βάρους της ουσίας, φιλμικής ή δημιουργικής εν γένει. ‘Η απλά, μπορεί να μην το έκανα ούτε αυτό. Απλά σου πέταξα κάτι για μια ιδέα που έχω. Στην σερβίρω αμέσως λοιπόν, ζεστή-ζεστή, κι ας την …κάψω, δεν πειράζει.

Θέλω να ξεκινήσουμε μια cine script κατάσταση μαζί. Ένα reality διαδικτυακό, όπου θα συλλέξουμε κινηματογραφικά σενάρια και θα προσπαθήσουμε να τα κάνουμε ταινίες. Και μετά να τα διανείμουμε ΕΜΕΙΣ κιόλας. Ξέρουμε τον τρόπο, έχουμε τις γνώσεις, θέλουμε να βοηθήσουμε τα νέα ταλέντα που ζορίζονται από την γενική ένδεια, τόσο αυτήν της έλλειψης χρηματοδότησης για ελληνική ταινία, όσο και εκείνη της κουλτούρας που απέλιπεν έναν χώρο που θα έπρεπε να κοσμείται από ανθρώπους που έχουν μοχθήσει για το (ελληνικό) cineμά και όχι δευτεροτριτάντζες που μαζεύουν ένσημα στις πιο άχρηστες επιτροπές από καταβολής ελληνικού πολιτισμού. Το ξαναπάω άλλη μια, ξανά-μανά: Θα μαζέψουμε τους ειδικούς σεναρίστες, θα σου αξιολογήσουμε τη δουλειά σου, θα στη διορθώσουμε με πλήρη script doctor cineπεια, και μετά θα στη γυρίσουμε κιόλα.

Τι, μόνο ο καλλιτεχνικός σύμβουλος του Yimou στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου, αυτός, ο (πως-τον-λεν) Spielberg θα φκιάν’ reality; Πόσες ακόμη εκδοχές του Fame Show και του Dream Story (ή τανάπαλιν) μπορούμε να αντέξουμε κύριε Jean Baudrillard μας; Δε λέω, ενδιαφέρον το πώς δουλεύει το λαρυγγάκι του ο τάδες ανθυποδείνα σταρλούμπης του 15λέπτου, όμως δεν το cineκρίνω με τίποτα αυτό με ένα ωραιότατο cine show, που οπτικοποιώ σεναριάκια, ιστορίες που με έναν πανέξυπνο τρόπο θα σφυγμομετρήσουν το τι πραγματικά θέλει ο έλλην θεατής από το εγχώριο κινηματογραφικό προϊόν τη σήμερον εποχή. Εννοείται σαφέστατα πως το Cine.gr αφήνει την τηλεοπτική δόξα ενός Cine Show σε όποια εταιρεία τηλεοπτικών παραγωγών τολμήσει κάτι ανάλογο, εμείς θέλουμε για τους εαυτούς μας το αυτονόητο, το οποίο είναι το απλούστατο. Να το πάμε ένα βήμα παραπέρα, cineργαζόμενοι ίσως με την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος ώστε να αναδείξουμε τα αυριανά ταλέντα του ελληνικού σινεμά, ναι, αυτού που πάσχει στο (μάντεψε μια καλή!) ΣΕΝΑΡΙΟ.

Έρχεται ο Δηράκης ορθότατα και λέει ότι το απόλυτο Κακό δεν είναι τα πειρατικά dvd. Όντως, αυτά είναι μια μόδα που η τεχνολογία αλλά και η αναπόφευκτη αλλαγή πολιτικής προώθησης του κινηματογραφικού προϊόντος από τις εταιρείες παραγωγής αλλά και διανομής θα περιορίσει σε στατιστικώς ανεκτά επίπεδα. Ο εχθρός του φιλοθεάμονος λαού βρίσκεται στην άκριτη, μαζική και αθρόα έξοδο στις αίθουσες ταινιών που τσακίζουν το ηθικό του αληθινού cineφίλ, σε συνδυασμό με την ανυπαρξία ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, η οποία θα έλυνε το πρόβλημα ως δια… Γαλλίας (sic). Προειδοποιούμε για το πρώτο, cineργαζόμαστε για το δεύτερο. Η μακαρίτισσα η Susan Sontag δεν μπορούσε να είναι περισσότερο σωστή. Αν υπάρχει δυνατότητα ανάστασης του cineμά, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τη γέννηση μια νέας μορφής cinephiliaς. Της cineργατικής, δημιουργικά πληθωριστικής, με όραμα την δικαίωση του μέσου ως αγαθού εκλαϊκευμένης τέχνης, με σκοπό την μαζική ψυχαγωγία. Σ’ αυτήν την Ανάσταση πιστεύω – και αυτήν εύχομαι σε όλους μας.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.