• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 19 Ιουλ 2006

PIRATES OF THE ...PIRATEAN




Θα μπορούσα να το ξεπετάξω με τη μία, δε βαριέ, καλοκαιράκι είναι και τέτοια, μ’ αυτά τα χαζά θα ασχολούμαστε τώρα; Ε; Συμφωνείς; Θα μου πεις τώρα, ίσα ρε φιλαράκι, εδώ πέρα είμαστε-δεν είμαστε (τίποτα δεν είμαστε βρε) τρεις κι ο κούκος, η Αθήνα έχει αδειάσει και τα ρέστα, μπαίνω ενάμισι δεφτερόλεφτο στο ιντερνέτ για να δω μην έχεις τίποτε καλό να μου γράψεις (έχεις;), και συ ζορίζεσαι, και το κορυφαίο, δεν ξέρω και γιατί! Καλά, βάστα λίγο να σου διαλύσω δυο δράμια αστικούς μύθους και μετά cineχίζουμε. 1ον, ποιος και για πόσο έχει (όπου φύγει- ) φύγει διακοπές είναι μια μικρή πονεμένη προσωπική ιστορία. Λίγα πράματα, πενιχρά. Διημερο-τριήμερα στη ζούλα, για να ξεγελιέται η μιζέρια (και να θεριεύει η τουριστική ακρίβεια). 2ον, η επισκεψιμότητά μου ως Cine.gr δεν έχει πέσει ολωσδιόλου, οπότε, ή όλοι εδώ είμαστε (εννοώ διαδικτιακά) ή φεύγουμε εναλλάξ και όσοι κάθονται πίσω βαράνε αβλεπί νουμεράκια στο pcάκι. Διαλέγεις και παίρνεις.

Κάνω σύνδεση με τα προηγούμενα: Αυτό που με ενοχλεί (έγραφα) είναι το πόσο απροκάλυπτα η εγχώρια διανομή μας έχει κατατάξει ως θεατάς στην κατηγορία χαχόλος-Zulu (όχι ο Shaka – ο άλλος, ο non déclaré) και δεν συμμαζεύεται. Μα με τίποτα. Έχει καεί το celluloid στο Αμέρικα από τις mega premieres των θερινών blockbusters και τρίχα δε σηκώνεται εδώ πέρα. Καλά είμαστε εδώ, αμέ, με τη νιοστή επανέκδοση του «αθάνατου κινηματογραφικού αριστουργήματος», τα video-προβολάκια- τα –αζήτητα- της β΄ διαλογής και τα νομενκλατουρίστικα φεστιβαλικά φυντάνια της ασιατικο-ευρωπαϊκής αcineρτησίας. Και κανείς δε διαμαρτύρεται. Ήταν και η τεράστια φάπα του Mundial, μια α λα Zidane κεφαλιά που έστειλε μπαμ- και- κάτω- στο καναβάτσο την όποια όρεξη και φιλοτιμία για ένα πέρασμα από τις αίθουσες, έστω τις παραδοσιακές, τι θερινές.

Τι τα θες- τι τα ζητάς. Την περασμένη εβδομάς, όλες μαζί οι ταινίες του ελληνικού TOP 10 στα χαρτάκια δεν πιάσανε ούτε μια πενηντάρα χιλιάδες! Απίστευτο; Μπα, cineθισμένο – κι αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα. Υπάρχουν, είναι παγκοίνως παραδεκτό αυτό, τα άπειρα τα άλλοθι για τον cineφίλο να αποφύγει τη μεγάλη αίθουσα. Τα έχουμε ξαναματαπεί δαύτα προ πολλού καιρού. Αφραγκιές, σύντμηση του χρόνου αναμονής για την έξοδο στο dvd, το πανάκριβο, το ακατούρητο (sic) των multiplexίων, η έξοδος ταινιακίων με το κιλό που τρώνε τη διανομή των μικρότερων παραγωγών με το ειδικό κοινό, η κατ’ εξαίρεση προσπελασιμότητα (sic) που παρουσιάζει η ελληνική ταινία ως προϊόν στον έλληνα θεατή και φυσικά, über alles, η εδραίωση της πειρατείας ως ολοένα και πιο ελκυστικής (ανεκτή ποιότητα- θελκτική τιμή – μηδενισμός αναμονής εξόδου όχι μόνο στο οικιακό cineμά αλλά ακόμη και στο πανί, πρωτογενώς) εναλλακτικής για τον απελπισμένο (από το ελλιπές service του) κινηματογραφόφιλο.

Εδώ ακριβώς παίζω εκεί που σταμάτησα last week. Δε μπορεί να έχεις Superman Returns, που με έχει στήσει περί τη μια εικοσαετία, που’ μουνα νιός και γέρασα και να με κρατάς άλλους δυο μήνες στο περίμενε κύριε! Με ένα απόλυτα ευλαβή σκηνοθέτη, τον Bryan Singer, να ζυμώνει χαρακτήρες, να χειρίζεται ικανά τα εφέ χωρίς να μας πλακώνει του CGI το κάγκελο. Να μην έχει Reeves όμως το cineσθημα να παίζει τρελά, με τη Lois Lane να στοιχειώνει ξανά του κομικά την καρδούλα. Δεν παίζει για oscar (σε καμιά- δυο τεχνικές κατηγορίες ίσως), έχει όμως κοινό ΚΑΙ στην Ελλάδα, πολύ και φανατικό. Γιατί τότε; Με τι κουράγια θα γίνει τέλη καλοκαιριού, μέσα στας ντάλα διακοπάς το promo στο Ελλάντα, όταν έχει ήδη ψιλο-πατώσει (ούτε τα λεφτά του δεν έβγαλε) στην Αμερική;

Έχεις τους Πειρατές, το απίστευτα επιτυχημένο sequel, που έχει στείλει τον Spidey κουβάρι στην αραχνοφωλιά του, με απίστευτα νούμερα για το πρώτο δεκαήμερο. Προσκύνημα στις αίθουσες. Είναι ηλίθιοι οι αμερικάνοι που το βγάζουν τέτοια εποχή, ενώ είμαστε οι ξυπνιτζήδες εμείς που το στείλαμε για τέλη Αυγούστου; Μιλάμε για την απόλυτη καλοκαιρινή θαλασσινή περιπέτεια, να πάνε τρεις γενιές cineμά και να τιγκάρουν στο hollywoodιανό υπερ-θέαμα. Να ρέει η καλαμποκο-νιφάδα, να κόβεται με τη σέσουλα το λουκάνικο με την κετσαπο-μουστάρδα και το loafer το ψωμάκι. Με το λάστιχο του ποτίσματος το αναβράζον τερψιλαρύγγιο – το αναψυκτικάκι. (για να μη σου πω με το…μπεκ!) Σένια πράματα. Και για να μη με παρεξηγήσεις, να σου κάνω την ξήγα την καλή.

Υπάρχουν δυο είδη πειρατών: Οι Πειρατές της Καραϊβικής είναι για πολλούς μια απλή feel good-rollercoaster ride ταινιούλα για να αποδράσεις περί τας 2,5 ωρίτσας και κάτι. Μεταφυσική θαλασσινή περιπέτεια με τον αφιονισμένο τον γκόμενο τον Capten Jack να Deppάρει στα κολασμένα από την πεθυμιά μάτια των απανταχού groupies του. Με τον Verbinski να γνωρίζει καλά τις συμβάσεις του είδους και να σερφάρει υπερ-επαγγελματικά. Αυτά για τους πολλούς. Για τους άλλους, είναι ένας βαρύγδουπος τενεκές από ταινία, χάσιμο χρόνου και φθηνό υποκατάστατο μιας πληρωμένης βόλτας στη Disneyland (γλιτώνεις πάντως τα αεροπορικά). Εγώ θα κάτσω ανάμεσα, μπορώ; Αυτούς τους Πειρατές τους έχει το σύστημα διανομής, η ίδια η κινηματογραφική βιομηχανία, τρελή ανάγκη. Ρωτάς γιατί; Για να βγουν τα έξοδα, τα κέρδη, όλες οι προϋποθέσεις για να υπάρξει χώρος και για τις υπόλοιπες ταινίες, εκείνες που δεν βγάζουν τα εισιτηριάκια τους. Και ένα τέτοιο film είναι εγκληματικό που δεν έχει κατακλύσει τις ελληνικές αίθουσες αυτήνε δα τη στιγμή.

Γιατί, την ίδιανε ακριβώς τη στιγμή, ξεπροβάλλουν οι Άλλοι οι πειρατές. Οι Pirates of the…Piratean. Του επτάευρου-το κομμάτι. Με τους ελληνικούς υπότιτλους. Με τους Pirates of the Carribean: The Dead Man`s Chest φάτσα-φόρα στη μαύρη παρτίδα τους. Με εγγύηση επιστροφής αν δεν παίξει το δισκάκι. Ανενόχλητοι, ασύδοτοι, μια βαθιά ρωγμή του συστήματος, μια σχέση εξάρτησης (ναι, ακόμη μια) για τον αγανακτισμένο cineλληνα που πληρώνει (με κάθε έννοια) την πλήρη, ολική ή μερική ανικανότητα των εγκεφάλων που δεν αγαπούν αυτούς που αγαπούν το cineμά. Γιατί διαφορετικά, δε θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια το κοινό σε λύσεις αυτοκτονίας, γιατί η πειρατεία μια τέτοια λύση είναι. Πριν από δυο χρόνια, θα υποστήριζα ότι έτσι η ταινία πιθανότατα χάνει τον θεατή που θα αγοράσει χαρτάκι για να τη δει στην αίθουσα δεύτερη φορά. Τώρα πια πολύ αμφιβάλλω ακόμη και για την πρώτη φορά.

Την Παρασκευή 21 Ιουλίου ανοίγει το M. Night Shyamalan’s Lady in the Water. Με την α λα ελλαδιστάν νοοτροπία, δεν έχω παρά μόνο μια επιλογή. Μάντεψες μήπως ποια; (Όχι, όχι έτσι εύκολα ρε συ). Πετάω για Καναδά!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.