• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 03 Αυγ 2006

JET LAG




Είμαι (και θα είμαι) επτά ώρες πίσω. Ώρα Toronto, Ontario, Canada. Μια ντουζίνα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα. Μάλλον πολύ περισσότερα, αφού το «μακράν» παίρνει μια σχεδόν τερατωδώς σημειολογική αξία, όταν έρχεται με διαβολική αφοπλιστικότητα η αναπόφευκτη σύγκριση. Ξανακοιτάω αυτό που έγραψα. Θα μπορούσα να σταματήσω εδώ, επιδεικνύοντας μια ομολογημένη ήττα. Καμιά φορά ζηλεύω τα άναρθρα επιφωνήματα και την τόσο απέριττα εύγλωττη αμεσότητα στο κουβαλητό του όλου cineσθήματος. Όσο κι αν δεν μπορώ να το χωνέψω, έχω επιστρέψει, κρατώντας πολύτιμη εμπειρία, που αξίζει όχι μόνο αυτό ‘ δω να, αλλά πολλά απανωτά jet lags. Άλλη γη – άλλα μέρη. Θα σε πάρω να φύγουμε. Φάε ελαφριά, η πτήση θα κρατήσει κάμποσο, σε προειδοποιώ.

Ο πλανήτης Hollywood, δεν σταματά ποτέ να δαγκώνει την ουρά του. Τα πάντα ρει, Ιούλιο και κάθε Ιούλιο μήνα. Η Ελλαδίτσα μας αποφάσισε να παραμείνει ουραγός εφέτο, εναποθέτοντας τις χθαμαλές εισπρακτικές τις ελπίδες σε ένα καλλίτερο Χινόπωρο. Μαγκιά της, δε λέω, αλλά θα διαφωνήσω (εγ)κάθετα. Από την εγχώρια διανομή που κινείται μεταξύ σαχλαμαριδίου τύπου Click (για να μαθαίνεις παρασκήνιο οι ταινίες του Sandler για έναν δυσεξήγητο (;) λόγο δεν τα φέρνουν εισπρακτικά, γι ‘ αυτό και η ταινία βγήκε «από σπόντα» στην ώρα της εδώ) και αθάνατου (όσο και… ανείδωτου) αριστουργήματος τύπου Ugetsu. (Δεν) Διαλέγεις και παίρνεις. Ε, τώρα κάνε τη ρημάδα (για να μην πω το άλλο) τη σύγκριση: Είδον τους νέους Πειρατές, το Prada, τη νέα παπαρίτσα του κάποτε αγαπημένου μου Shyamalan, το Miami Vice revisited του μονίμως εκτός φιλμικού στόχου Michael Mann. Είδον επίσης το animated Monster House και το cult must-see Clerks 2.

Και ο κατάλογος cineχίζεται. Ή μάλλον σταματώ εδώ γιατί χάνεται το point. Που είναι να σου δώσω μια αδρή εικόνα, μια λαχταριστή εντύπωση, κάποιου ανθυποδείνα που διέσχισε τον Ατλαντικό (τσου, ρε Τάκη) για να νοιώσει τι σημαίνει να αγαπάς και να προωθείς το σινεμά ως σοβαρή κινηματογραφική βιομηχανία. Κι εκεί ανθεί το παρακράτος της παράνομου download. Κι εκεί η τηλεόραση και τα videostores ανταγωνίζονται σφοδρότατα την αίθουσα. Κι όμως, οι αίθουσες είναι τίγκα, από φυλακής matinee μέχρι τελευταία παράστα στις 11 το βράδυ (έχουμε και σπίτια μεγάλε). Πως συντελείται ετούτο; Απλό. Τα media, οι ταινιο-κριτικοί (που χαίρουν μεγάλης εκτίμησης επειδή όχι μόνο ξέρουν μπάλα, αλλά ακόμη και τι χρώμα σώβρακο φορά ο όποιος ρολίστας και μάλιστα ξέρουν και.. το γιατί), η μικρή οθόνη και απαξάπαντα τα συνοδευτικά προϊόντα του project (από πατατάκια μέχρι ό,τι gadget κατεβάσει ο νους του άνθρωπα) ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ – δεν ανταγωνίζονται την ταινία.

Ο μόνος τρόπος που δεν μπορείς να bookάρεις εισιτήριο είναι απλά ανοίγοντας το στόμα και λέγοντας, ξέρω γω, «θέλω ταινία». Άπαντα τα ταινιάκια, γίνονται combo με γεύματα, εισιτήρια για συναυλίες, θέατρα, αγώνες των Toronto Raptors και δεν συμμαζεύεται. Μπαίνεις στο multiplexι και έχει βιβλιοθήκη ολόκληρη για το cineμά με βιβλία που σου λένε δυο πραματάκια χωρίς να στα ζαλίζουν με close ups και cross-cuts κι άλλα τεχνικά και αλυσιτελή. Μπαίνεις στην αίθουσα χωρίς να έχεις αριθμημένη θέση. Δεν υπάρχει καν έλεγχος για το αν θα πας από τη μια αίθουσα στη άλλη χωρίς να πληρώσεις επιπλέον εισιτηριάκι. Βασίζονται απλά στον πατριωτισμό των θεατών. Δεν βγαίνει καν μια προειδοποίηση για την περίπτωση παράνομης βινετοσκόπησης της προβολής. Είναι ξεπερασμένα αυτά. Υπάρχει ήδη τιμωρία για τους παραβάτες, δεν χρειάζεται να χάνεται περαιτέρω ο χρόνος του cineφίλου με τα αυτονόητα. Οι διαφημίσεις είναι ελάχιστες και αντί αυτών έμφαση δίνεται στα preview trailers γιατί αυτό θα ξαναφέρει τον θεατάκο πίσω. Τσιγάρο γιοκ – ούτε καν διαφήμιση (με την βλακώδη υπενθύμιση για το βλάψιμο στην υγεία) τσιγάρου υφίσταται. Όποιος καπνίσει σε δημόσιο χώρο πληρώνει πάνω από ένα πεντοχίλιαρο δολάρια fine. Fine!

Από φαγί όλα επιτρέπονται στην αίθουσα. Ίσως γιατί οι Καναδοί δεν έχουν ακόμη ανακαλύψει το γιούλμπασι και το ιμάμ μπαϊλντί. Διάλειμμα δεν έχει αλλά παίζει washroom σε χώρο λιγότερο των 3 μιλίων μακριά από την αίθουσα (βασικό). Say, 15 πόδια μακριά. Στον περίβολο υπάρχουν free-zines με πολύ και μεστό πληροφοριακό υλικό για τα production values του κάθε προβαλλόμενου film. Και το κυριότερο, τρία-τέσσερα μηχανάκια σε πρώτη ανάγκη, για αυτόματη ΠΟΛΛΑΠΛΗ κράτηση ταινιών μαζί με τα combos (γεύματα, εισιτήρια και όλα τα συμπράγκαλα) που λέγαμε. Αποτέλεσμα; Σάββατο βράδυ, ούτε η παραμικρή ουρά, μήτε η οιαδήποτε διαμαρτυρία ή καθυστέρηση στην προσέλευση.

Πήγα στο CN Tower (Το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο). Πήγα (δις) στους Niagara Falls (απ’ όπου περνάει σε ετήσια βάση πάνω από το 1/5 του συνόλου των νερών (sic) της γης. Πήγα στη διπλανή Αμερική (Buffalo) για να συναντήσω την τα-πηρο-κρανιωτική αναλγησία των σουξου-μουξάδων US customs officers που χρεώνουν 10 δολάρια μόνο για να κλείσεις ραντεβού (!) για visa, κι αφού περιμένεις πλέον των 71 ημερών και πληρώσεις άλλα 100 δολάρια, σε κρατάνε και δυο ώρες στα σύνορα για ανάκριση κι άλλες τακτικές εκφοβισμού (Ήταν ένα μήνυμα - χορηγία του μέλλοντα πεθερού μου, που παρά τα πλείστα χρόνια στον Canada, αρνείται πεισματικά τη θαλπωρή του καναδέζικου διαβατηρίου). Whatever. Πολλά πήγα-και-είδα. Αυτό που κράτησα είναι το ότι (μεταξύ πάμπολλων άλλων) ο έλληνας θεατής έχει δικαιολογημένα μαλώσει με την αίθουσα με το διαζύγιο να διαγράφεται- φευ- οριστικό.

Τώρα για την ταμπακιέρα, τι να μολοήσω. Από ένα σημείο και μετά, άρχισα να απορώ με τον εαυτό μου. Κανένα film δεν μου έκατσε. Οι Πειρατές παρακολουθούνται άνετα, υπό την αναγκαία προϋπόθεση ότι θα μπορείς ταυτόχρονα να τρως το γεύμα σου (μιλάμε για five course meal), να κουρεύεις το γκαζόν, και να ακούς ταυτόχρονα σε walkman τη νέα νεκρή γλώσσα προς εκμάθηση από μια κάποια linguafone. To Lady In the Lake θα μπορούσε κάλλιστα να παίζει σαν κασέτα της linguafone (και τίποτε άλλο). To Miami Vice, με έκανε να εκτιμήσω τις υποκριτικές ικανότητες του Don Johnson και να αναπολήσω την βαθιά (πφφ…) χαρακτηρολογική ανάλυση του Collateral. Το Clerks 2 να αναπολήσω βαθιά το Clerks. Το The Devil wears Prada να καταλάβω το πώς μια ασήμαντη ταινία παίρνει άλλο νόημα όταν υποστηρίζεται από αυτό το τέρας υποκριτικής την Meryl Streep. To Monster House (η καλλίτερη όλων – no surprise, με SpielbergZemeckis στην παραγώγα), να νοιώσω θλίψη για το μέλλον του σινεμά, όπου η τεχνική αρτιότητα περνά (ως αναμενόμενα φυσιολογική πλέον) απαρατήρητη και φτάνουμε στο σημείο να αποζητούμε «ερμηνείες» από αυτά τα άψυχα 3D χαριτωμένα σκευασματάκια. Το τέλος των κινηματογραφικών ηθοποιών; Από την άλλη, είναι γενική αλλά τόσο αληθινή η διαπίστωση πως με τόσο κατακλυσμιαία budget, που χώρος για ερμηνεία όταν το βάρος πέφτει στο blue screen;

Για το τέλος το καρα-καλλίτερο. Είδα την θεατρική παράσταση της τριλογίας του Lord of the Rings και θα ευχαριστώ τον B.I.L. (Brother In Law) μου εσαεί για τα 125 Χ 2 δολάρια που ξόδεψε για πάρτη δική μου και της πολυχρονεμένης αδελφής του. Υπερ-παραγώγα, musical, με μακράν (νά ‘το πάλι) σπουδαιότερη ερμηνεία αυτή του Gollum, lazerιές, εντελώς interactive σκηνές μάχης και αλησμόνητα ειδικά εφέ. Να ιδρώνεις από το μεγαλείο και να μη μπορείς να cineλθεις από αυτό το eye-candy. E, αυτή ήταν και η χαριστικότερη βολή. Τελικά, το jet lag μοιάζει με κάτι περισσότερο από μια φυσιολογική αρρυθμία του οργανισμού απέναντι σε ένα μακρινό time zone. Το αισθάνομαι σα μια επαναστατημένη δήλωση του κομματιού μου που σέβομαι περισσότερο, εκείνου που, καθώς πάντοτε θα πιστεύει σε ένα καλλίτερο ταινιακό μέλλον, πιάνει να μονολογεί στην Ελλάς του 2006 το: We’ ll Always Have Toronto…



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.