• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 23 Αυγ 2006

VIDEO, ERGO SUM




Όλοι μου λένε «καλώς ήλθες», και με την ευκαιρία θα ήθελα να τους διαβεβαιώσω πως ουδεπόποτε (από τον «Ουδεπόποτα» του Καφέ της Χαράς) επέστρεψα. Εκεί που για τους άλλους η διακοπή σημαίνει «χαλάρωσε να το απολαύσεις», εμένα δεν περίσσεψε χρόνος να απορροφήσω το σύνολο των εικόνων που αντίκρισα κι αυτό το καλοκαίρι. Ξέρω γω; (αγαπημένη ατάκα νεότευκτου κριτικού τέχνης που (δεν) σέβεται τον εαυτό του) Μπορεί να μιλάει η ζέστη τώρα. Μπορεί ο καύσων να ενέσκηψε λιγάκι παραπάνω στην αιθαλομιχλώμενη πρωτεύουσα και να πήραμε χαμπάρι το κοφτερό του tanga. Μπορεί ο Michel (το… αιωνίως baby yorkshire της fiancée μου) να έχει τελευταία μονίμως έξω τη γλώσσα, όχι από τον ντάντανο – απλά για να μου την πει τώρα που η ευθυκρισία μου πνέει τα (ο)λίσθια.

Ξέρεις τι είναι (ξέρεις) να φεύγεις 15Αύγουστο για Σαντορίνη και να επιστρέφεις με 1200 νεκρούς και δεκάδες χιλιάδες τραυματίες και 1 εκατομμύριο ξεσπιτωμένους στον Λίβανο και ο έλληνας να έχει θαφτεί κάτω από την αμμουδιά, δοκιμάζοντας νέες τεχνικές ψησίματος (βλ. sunbathing) ενώ η τελεβιζιόν έχει ξεθάψει ό,τι – μα- ό,τι έκανε νουμεράκια προ αμνημονεύτων ετών καθώς στο μεγάλο οτόνη βασιλεύει η απόλυτη ανία, ίσα –ίσα να περνά ο καιρός μέχρι να λήξουσι τα μπάνια του λαού; Και να έχεις καεί κιόλας, πατόκορφα, ενώ ήσουν απολύτως σίγουρος πως δεν κούνησες ρούπι από την ομπρέλα, που παρεμπί, παρακάλεσες να κρατήσεις ρεζερβέ (έτσι), γιατί πλέον και για ομπρέλα στο WET πρέπει να προσέχεις μήπως φας πόρτα.

Σήμερα, επτά το πρωί, είδα άλλη μια όψη του jet lag. Cineλαβα εαυτόν παρακολουθούντα ένα ανθυποφιλμάκι ιταλιάνικο, το Che Ne Sara` di Noi, προ διετίας γυρισμένο στην Santorini. Ένα μάτσο έφηβα Ιταλά, σε ταξίδι ενηλικίωσης και τρελού ξεσελώματος στα Isole Greche. Η πλάκα είναι ότι μόλις τώρα κατάλαβα τον πόνο των ντόπιων από την φετινή επαφή τους με τις άγριες ιταλικές ορδές που αφήνει απλήρωτους λογαριασμούς, κατεστραμμένα δωμάτια και καμιά γυναίκα απείραχτη. Επίσης κατάλαβα (στο περίπου) τον βρασμό ψυχικής ορμής που ανάγκασε τον ξενοδοχιά μου να μας αφήσει χωρίς δωμάτιο παρότι το είχαμε κλείσει 2 μήνες πριν, το σιχτιρλίκι του ταρίφα ντράιβερ να χρεώνει την οποιαδήποτε διαδρομή μεταξύ 10-15 ευρώ και τον κάματο των λουσάτων καλντέρα- cafes που τους έκανε να χρεώνουν το κλαμπ-σαντουιτσάκι του Θεού 9 ευρώ, άντε 8 ½, αν μιλάς ελληνικά.

Live your Myth in Greece, του αλησμόνητου Τατούλη. Από το Παιδί και το Δελφίνι μέχρι το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι μηδαμινά πράγματα έχουν μπει στη θέση τους, σίγουρα πάντως όχι σήματα οδικής κυκλοφορίας στα νησιά. Χώρια που εξακολουθεί να με διακατέχει η υποψία πως ο φέιμους γκρηκ μουζάκας τείνει τα καλοκαίρια να υστερεί σε κιμά και να υπερθεματίζει σε πατάτα. Ή ότι το vinsanto κοστίζει φθηνότερα σε μια οποιαδήποτε κάβα near you απ’ ότι στη γενέτειρά του. Ή το ότι το παλιό trend της παλιο-παρέας τουριστώνε που παραγγέλνει αποκλειστικά greek salad σιγά-σιγά αφήνει τη θέση του στην astako-makaronada χωρίς αστακό.

Καλά περάσαμε μωρέ, καλά να’μαστε! Αμέ, ειδικά στο Cine.gr έχουμε άπειρους λόγους to celebrate. Κόρη μας έκανε (ξανά) η Άλκηστις, χαρμόσυνο γεγονός που μου δίνει εκπληκτικό έναυσμα να απαιτήσω την κληρονομικώ δικαίω διαδοχή της (say, in 20 years) στην αρχισυνταξία του Cine. Ο Nick Duke θα σταματήσει όσον ου πω να ταλαιπωρεί τη μαμά – πατρίδα και τους γλυκούς και σε εκείνον (είμαι σίγουρος) καραβανάδες και θα επιστρέψει δημήτριος (έτσι), αποτελώντας για άλλη μια φορά την διαπιστευμένη ψυχή του site στις Νύχτες (Πρεμιέρας). Ο Ζερβό, αφού χτύπησε αλληλοδιαδόχως και χιαστί τ’ ατέλειωτα νουμεράκια στις δημοσιογραφικές προβολές, φεύγει για ξεκούραση (έτσι, έτσι) στη Βενετιά, για να Mostra-ρει κι φέτος, αγκαλιά με De Palma και Sharon Stone (όχι ακριβώς το trois a ménage που σου περνάει ευκολότερα απ’ το μυαλό, αλλά…). Χώρια που μου έχει υποσχεθεί μια βαλίτσα murano per bomboniere, γαμήλιες μέρες που μου’ ρχονται (σε κανα τετράμηνο).

Τι άλλο – πολλά ακόμη είδον. Ένα κορυφαίο ντοκυμαντέρ για τον B. Bertolucci, δοσμένο από τον Gianni Amelio, όπου σε μια αποστροφή του ο τρομερός Bernardo μιλά για την τηλεόραση: «Δεν υπάρχει τελειότερο εκφραστικά μέσο από την tv στην ρεαλιστική απόδοση της πραγματικότητας των ανθρώπων. Τα συναισθήματα, οι κινήσεις, τα υπονοούμενα – όλα είναι εκεί, λιτά και απέριττα δοσμένα. Το σινεμά οφείλει να αναπροσαρμόζεται εξαντλώντας τις τεχνολογικές δυνατότητες που είναι πλέον απεριόριστες. Αλλιώς θα παραμείνει ένα μουσειακό είδος τέχνης, μακριά από τον ρόλο που έχει ταχθεί να υπηρετήσει από καταβολής του». Σοφά λόγια B.B., αλλά κάτι μου λέει ότι δεν αναφέρεσαι στην tv του Berlusconi, ούτε στη δική μας, τη φτωχούλα τηλοψία. Μια ματιά στις προαναγγελλόμενες τηλεοπτικές παραγώγες του Οκτώβρη, πείθει για μια ακόμη ρελάνς φτήνιας, έλλειψης φαντασίας και πλεόνασμα κακής αντιγραφής αντίστοιχων της αλλοδαπής.

Υπάρχουν βέβαια και τα χειρότερα που είδον. Τα μαλιοτραβήγματα μεταμεσονύκτιου trash, μεταξύ εγχειρισμένης τρανσέξουαλ - ετέρας αηδούς (έτσι, έτσι, έτσι) τετάρτης εθνικής και του μέλλοντος γαμπρού (της ανιψιάς) της. Ή , το απόλυτο, μεταγλωττισμένο το Oprah (Winfrey Show) σε άπταιστα ελληνικά. Να το κάνουμε και στις ταινίες, λέω εγώ. Τι τις θέλουμε τις υπότιτλοι; Για να μην το πάω παρα…όξω το ζήτημα. Ας μην κάνουμε πλέον ούτε προβολές ταινιών. Αφού, για κάθε Πειρατές της Καραϊβικής υπάρχουν οι Πειρατές της… Πειρατικής. Εδώ πλέον, τα γνωστά καρντάσια, οι black brothers της πλ. Εξαρχείων αρχίζουν να γίνονται ντεμοντέ, με την εξάπλωση του ιντερνέτ υψηλών ταχυτήτων. Για βιντεο-κλαμπάδες και εταιρείες διανομής, δεν το συζητάω. Το έχουν καταλάβει με τον τρόπο τους, οι μεν επικολλώντας σχετικά παρακλητικά posters κατά της πειρατείας, οι δε, ομολογώντας την ήττα τους, αφού αρχίζουν και περικόπτουν τις avant premieres για να γλιτώσουν χαρτάκια.

Ωσότου βγάλουμε το κεφάλι από την άμμο και τινάξουμε τον κόκκο από μάτια και αυτιά, οφείλω να στα λέω. Σε έναν ολοένα επεκτατικότερο πολιτισμό της Εικόνας, με δεδομένη την επικυριαρχία του δόγματος Video, ergo sum (βλέπω, άρα υπάρχω), το τελευταίο που έχουμε ανάγκη είναι να κρατάμε τα μάτια δεμένα από το φόβο ενός δυσοίωνου μέλλοντος. Οι καταναλωτές νίκησαν τους γίγαντες των πολυεθνικών δισκογραφικών εταιρειών, κι έχουν τουλάχιστον άλλους τόσους λόγους να το κάνουν ξανά με τα μεγάλα studios. Εδώ είσαι κι εδώ είμαι. Καλό Χειμώνα να πω; (σ.σ. πα καλά ρε, με 42ο C εκεί έξω;)



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.