• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 13 Σεπ 2006

STILL LIFE (?)




Το να επαληθεύεσαι για μια δυσοίωνη πρόβλεψη είναι ένα πράγμα (λέγε με Κασσάνδρα, αν και δεν είναι πολύ trendy). Αρκεί όμως μια μαζοχιστικής χροιάς ικανοποίηση, όταν το τοπίο ολόγυρα αρχίζει επικίνδυνα να όζει σε στυλ «νεκρή φύση» (Still Life); To να δεις λίγο μέσα από την ψωροκωσταί-ικη τσίμπλα που λέει «σε κρίση το Φεστιβάλ της Βενετίας», λέω ξανά, είναι ένα πράμα. Το να πάρεις (από πού;) το θάρρος και να αναφωνήσεις ότι εδώ μιλάμε για το θάνατο του σινεμά (όπως το ξέρουμε) είναι ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα, ή κάτι αν θες πολύ οδυνηρότερο: Μια επερχόμενη με φρενήρεις ρυθμούς νέα πραγματικότητα που ζητά επιτακτικά ή την οριστική μας παραίτηση ή την δραστική εξεύρεση εναλλακτικών στη διασφάλιση ενός κάποιου μέλλοντος, αυτού που cineθίζουμε να αποκαλούμε 7η Τέχνη.

Αφήνω τα melo-dramatiques και πιάνω απευθείας ψαχνό. Η συνταγούλα του Marco Muller απέτυχε παταγωδώς εφέτος. Χάλια οργανωτικά (α-ρετουσάριστη η sala grande, ελάχιστοι οι λαμπεροί αστέρες του Hollywood, «πόρτα» μέχρι κι από την Sharon Stone του υπερ-αποτυχημένου Basic Instinct 2) και μετριότητα στο διαγωνιστικό (με το ημι-επιτυχημένο Hollywood να θριαμβεύει επί του νυσταλέου – ευρωπαϊκού και του αμπλα-ούμπλικου ασιατικού), με κορύφωση την τελική Απονομή, όπου γέλασε ο κάθε πικραμένος. Φαντάσου να έχεις αγωνία για τον νικητή μεταξύ, ασούμε, 20 films και στο τέλος να νικά ο… 21oς, μια ταινία- έκπληξη, σχεδόν, εκτός προγράμματος, μια…τσόντα δηλαδή! Ο συνειρμός που αυθόρμητα γίνεται στο πτωχό μου μυαλό, είναι με κάτι σοκολατένια αυγουλάκια, κάτι γαριδάκια, όπου στη συσκευασία αναγράφεται: «περιέχει δώρο - έκπληξη».

Έρχεται από το πουθενά λοιπόν ο ανθυποδείνας ο Jia Zhang-ke, Κινέζος, με την τρίτη του ταινία, αισθητικής και περιεχομένου αυστηρά φεστιβαλικού (με την κακή έννοια) και μας μιλά για τα βουκολικά, μεταβιομηχανικά δράματα ενός μεταλλωρύχου και μιας νοσοκόμας σε υπαρξιακές αναζητήσεις, εν μέσω πυραύλων, ουρανοξυστών και ιπτάμενων δίσκων (…) Το κόβεις το άτιμο (το σινεμά) ή δεν το κόβεις ύστερα από αυτό; Η χοντρόπλακα όμως είναι ότι, ελαχιστότατοι, κοινό και κριτικοί, είχαν έγκαιρη πληροφόρηση για την ώρα προβολής της ταινίας – έκπληξη, με λογική συνέπεια, περίπου…κανείς να μην απολαύσει αυτό το μεγαλούργημα του κινέζικου σινεμά που έριξε νοκ –άουτ τα The Queen, Children of Men και τη νέα κατάθεση του γερο-Resnais. ΦΥΣΙΚΑ βέβαια, στα βραβεία υπήρχε χώρος και γι’ αυτούς. Για όλους – για την ακρίβεια.

Μέχρι και ο... Ben Affleck (του…Gigli) πήρε βραβείο, καταδεικνύοντας την ερμηνευτική ένδεια του φετινού προγράμματος. Όπως, στον αντίποδα και το Τσαντ, πρώτη μετά από κοντά 20 χρόνια ταινία από την Αφρική που διαγωνίστηκε. Πάρε λίγο ιταλικό νέο αίμα, μπόλικες γαλλικές παραγωγές (ελέω Catherine Deneuve) και έτοιμο το αυγολέμονο. Όλα αναμενόμενα, ακόμη και η έκπληξη, τέλος πάντων το δώρο-έκπληξη του Χρυσού Λέοντα. Βλέπω τον Ζερβόπουλα του χρόνου κατά Ρώμη (RomaCinemaFest) μεριά. Κι εμένα προς Τορόντο, κωλυόμενο κι επί αιωνίου βάσεως. To super πανδαιμόνιο εκεί. Με τα πρώτα νέα να μιλούν για ένα κατώτερο του αναμενομένου (του ταλαιπωρημένου) All the King`s Men, ένα απρόσμενα βαθύ (για τα δεδομένα του Minghella) Breaking and Entering, ένα εξόχως ενδιαφέρον Stranger than Fiction (του εκκεντρικού Marc Foster), καθώς και για τα δύο πρώτα φαβορί στην κούρσα του φετινού Α’ Ανδρικού Ρόλου: Forest Whitaker (ως ο ανθρωποφάγος δικτάτορας…Αμίν Νταντά! – Idi Amin στο The Last king Of Scotland) vs Peter O`Toole (ως πορνόγερας που ερωτεύεται μικρούλα θεραπενίδα της Τέχνης στο Venus). Τα Babel (αποθεωτική υποδοχή) και Volver (respect στον Pedro) έγραψαν άριστα, προίκα από τις ικανοποιητικές (συγκριτικά με την απογοήτευση της Mostra) φετινές Cannes.

Και σα να μην φτούραγε δαύτο, έρχεται κι ο πέλεκυς από πάνω, όχι σε φεστιβαλικό επίπεδο (αυτό διορθώνεται, απλά το κέντρο βάρους του παγκόσμιου σινεφιλικού ενδιαφέροντος μετακινείται κάθε φορά) αλλά σε τεχνολογικό. Κι εδώ θα στην σκάσω την παραμύθα, γι’ αυτό δώσε προσοχή εδώ γιατί υπάρχει ζουμί, τόσο πολύ, που κάνει το νιχιλιστικό σημερινό μου intro περί θανάτου του σινεμά απτή πραγματικότης άμα λάχει να’ ούμ: Το λοιπό, επειδή ο σινεμάς ΔΕΝ είναι Τέχνη, αλλά Τεχνική, κινδυνεύει άμεσα να γίνει ένα άλλο προϊόν, χάνοντας εντέλει την ίδια του την καλλιτεχνική αξία, η οποία βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τον φυσικό χώρο ευδοκίμησής του, όπως και με τη σύνδεσή του με το φιλοθεάμον κοινό. Τι λες τώρα; Τι λες τώρα; (δις).

Λέω πως, δηλαδή... ξαναλέω (ως πότε;) ότι ήγγικεν η ώρα που η κινηματογραφική δημόσια αίθουσα, τα βίντεο – κλαμπ, το dvd format, όλα αυτά θα μας αφήσουν οριστικά… χρόνους. Πάαπαααα! Καπούτ. Internet, home cinema – and that’s it. Είναι πλέον πολύ αργά για όλους (τους). Ρίξε λίγο γάργαρο νεράκι στο πρόσωπό σου και διάβασε τι σου γράφω. Η Amazon.com ανακοίνωσε ότι πλέον θα λειτουργήσει τμήμα ενοικίασης- πώλησης ταινιών. Και εγένετο…Unbox. Σήμερα μόνο για αμερικανούς πελάτες, αύριο για όλους μας. Να κουνηθούνε λίγο και τα γάλατα εδώ πέρα με το modemάκι των 56Κ. Έρχεται το κολλητάρι ο Σάκης από την Στοκχόλμη σπίτι μου και του παίζω πουλ-μουρ για την νέα μου σύνδεση στα 1024 Mbps. Λουλουλού και τα ρέστα. Με κοιτάει με απορία προτού μου μοστράρει μια διεύθυνση που δείχνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, πως στη μακρινή χώρα της ευρωπαϊκής ένωσης που λέγεται Σουηδία υπάρχει δυνατότητα αγοράς σύνδεσης στα 100 (!!!) Mbps στην ίδια περίπου τιμή. Να το ξαναγράψω ή κατάλαβες;

Προσεύχομαι να ζω κείνη την ώρα, που όχι μόνο τα πάντα θα γίνονται νομίμως download και θα πάψει να είναι αναγκαιότητα η πειρατεία, αλλά που θα έχουμε προοδεύσει τόσο, ώστε να μεταδίδονται διαδικτυακά όλα τα φεστιβάλ όπου γης κι αν βρίσκονται φίλε μου. Σε μια τέτοια παγκοσμιοποιημένη ρημάδα κοινωνία πιστεύω, σε μια τέτοια, υψηλών ταχυτήτων, με σεβασμό στον φιλμικό καταναλωτή, ελπίζω. Είναι πια μονόδρομος, χωρίς καν επιστροφή. Όταν ο θεατής για τους οιουσδήποτε λόγους αποφεύγει μια μορφή τέχν(ικ)ης, τότε αυτή οφείλει να έρθει και να τον πλησιάσει μόνη της. Μα, στο σπίτι του; Ναι. Παντού. Με την αναγκαία και απαραίτητη συνθήκη ενός και μόνου κανόνα: Του High Fidelity (Και ΔΕΝ εννοώ την ομώνυμη ταινία βέβαια…) Άϊντε, και του χρόνου (απ’ τα) σπίτια μας μάγκες!


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.